کودکان میناب رفتند، اما فردای ایران از خاک برمی‌خیزد

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، یادداشت مهمان، مریم زندی، نویسنده کودک و نوجوان: ملت ایران همواره صلح طلب و خواستار آرامش در جهان بوده است.
در لحظه‌های سخت و پرتنش تاریخ هم ثابت کرده در صورتی که دشمن به خاک پاکش تجاوز کند، غیرت ایرانی‌اش به جوش می‌آید و جواب دندان شکنی به متجاوزان می‌دهد.
امسال برای دومین بار و در ماه مبارک رمضان دشمن پا را از گلیم خود فراتر برد و ناجوانمردانه به جنگ با معصومیت کودکان ایرانی برخاست و وقیحانه روی کلمه‌ صلح و مشق‌ها و نقاشی‌ها و دنیای کودکان میناب موشک انداخت.
حمله وحشیانه رژیم غاصب و کودک‌کش به مدرسه میناب، داغی جانسوز بر دل‌های ایرانیان گذاشت.
شهادت ۱۶۸ کودک بی‌گناه که هر کدام با آرزویی بزرگ به دل خاک رفتند و مادران و پدران‌شان تا ابد در غم فراق جگرگوشه هایشان می‌سوزند.
دشمن با این حمله نشان داد می‌خواهد آینده را از ایرانیان بگیرد و پا روی آرزوها و پیشرفت ایران بگذارد.
دشمن می‌خواهد امید را از ما بگیرد و ناامیدی را در دل‌ها نهادینه کند.
برای دشمن، مرگ هر کودک و هر ایرانی یعنی از بین بردن آینده و امید ایران، یعنی نابودی تاریخ و تمدن و فرهنگ و پیشینه درخشان این سرزمین.
ولی محاسباتش همیشه اشتباه است!
در گردنه‌های سخت تاریخ، ایرانیان همواره نشان دادند که سربلند و پیروز بوده اند.
ما شاعران و نویسندگان کودک و نوجوان که رسالت‌مان نوشتن برای آینده سازان ایران عزیز است، از فاجعه مدرسه میناب و شهادت هموطنان و رهبر عزیزمان بسیار دردمند و غمگینیم.
ما برای کودکان دنیایی امن و آرام آرزو داریم.
دنیایی که از چشم حریصِ قدرت طلبان و صاحبان پرونده‌های فجیع کودک کشی اپستینی به دور باشد.
برایشان سرزمینی قدرتمند و مستقل خواهانیم؛ سرزمینی که صدای شادی و خنده‌اش به گوش فلک برسد و برای این خواسته، باید رستم‌وار پشت دیو و ددهای روزگار را که چشم به وطن دارند، به خاک بمالیم، انتقام خون این کودکان را به بهترین نحو بگیریم و وطن را برای کودکان و نوجوانان امن و آرام کنیم.
ما همیشه چراغ امید را روشن نگاه می‌داریم و شاهد قد برافراشتن کودکان این سرزمین و درخت تناور ایران عزیز هستیم.
و بر این باوریم که: اِنَّ الباطِلَ کانَ زَهوقا