مولای ما! عاشورای ما را کی رقم می‌زنید؟/ محرم امسال حقیقت دیگری دارد

به گزارش خبرنگار مهر، مجتبی فرآورده تهیه‌کننده سینما و تلویزیون در یادداشتی اختصاصی که در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده است از عاشورا و محرم امسال که حال و هوای دیگری دارد، نوشته است.
متن یادداشت را در زیر می‌خوانید:
«بسمه تعالی
عاشورای ما کی می آید؟!
در محرم امسال حقیقت دیگری نهفته است، افزون بر سوگواری در غم و اندوهِ شهادت حسین بن علی(ع)،
با دل‌هایی لبریز از غم و حسرت و آه، در فراق رهبر شهیدمان، بغضی فرو خفته‏ در سینه‏ داریم.
محرم امسال معنای دیگری دارد، افزون بر حدیث وفای به عهدِ علمدار بی ‏مانند کربلا،
دلیریِ علمداران دیاری را روایت می کنیم، که وفای به عهد را با پیکری قطعه قطعه، دوباره معنی کردند.
محرم امسال مفهوم دیگری دارد، افزون بر بانگ حماسه‏ و خونِ یاران عاشورایی سبط رسول الله(ص)،
شهادت مردم سرو قامت این مرز و بوم را جار ‏می ‏زنیم، که طفل شیرخواره را هم از قلم ننداختند.
این قرابت و نزدیکی در حقیقت و معنی و مفهوم، حاصل قرابت رهبر شهید است با حسین فاطمه(ع).
این قرابت و نزدیکی، حاصل تعلیم و تعلم در مکتب عاشورایی حسین بن علی(ع) است.
این قرابت و نزدیکی، قائد و مقتدایی خلق می کند، تا از پس قرن ها، کربلایی دوباره بسازد.
حسین فاطمه(ع) در قبض و بسط روزگار، تکیه ‏گاهش الله بود و بس، رهبر شهید هم!
حسین فاطمه(ع) عزت و دلیری و ایثار را به خون خود تجلی داد، رهبر شهید هم!
حسین فاطمه(ع) با شهادت خویش آغازی بزرگ را رقم زد، رهبر شهید هم!
حسین فاطمه(ع) امام آوردگاه نبرد حق علیه باطل بود، رهبر شهید هم!
حسین فاطمه(ع)، کُشته‏‌ دستِ شقی‌ترین جنایتکاران دوران بود، رهبر شهید هم!
حسین فاطمه(ع) تشنه لب به خون غلتید، رهبر شهید هم!
محرم امسال حال و هوای دیگری دارد،
در تقارن این ایام، گذشته و حال تاریخ در هم آمیخته است،
در غم فقدان رهبر شهید، مرثیه و عزای حسین بن علی(ع) را اقامه کرده ‏ایم.
ندبه ‏کنان، سینه چاک می ‏زنیم،
ناله کنان، از عمق جان مویه می‏ کنیم، آه می‏ کشیم،
و در قطره قطره اشکی که از دیده فرو می ‏غلتد، زنگار تیره ‏گی از دل و جان می ‏زداییم.
اما چرا تلاطم و سرگشتگی رهایمان نمی‏ کند؟
چرا از پس اینهمه ندبه، اینهمه مویه، اینهمه اشک، تسلی نمی ‏یابیم؟
مگر نه آنکه گریه نجات بخش و نشانه‌‏ رحمت است؟
چرا واله و شیدا و بی‏ قراریم؟
مگر نه آنکه روشن دلی و جلا در اشک نهفته است؟
چرا این دل بی ‏تاب، آرام نمی ‏گیرد؟
چرا از پس اینهمه سرگشتگی و شیدایی، این همه دلهره و پریشانی، به مقصود نمی ‏رسیم؟
چرا هجران و فراق ما به درازا کشیده است؟
ما زخم خوردگان از شیطان و طاغوتیان،
ما بازماندگان همه‌ اعصار تاریخ،
ما وارثان همه‌ درد و رنج آزادگان،
ما دلدادگان و شیعیان مرتضی علی(ع)،
ما منتظران فردای پُر فروغِ سرنوشت،
ما چشم انتظاران دوست،
با طاقتی فراتر از نگاه، به افق خیره مانده ‏ایم،
در انتظار گشایشی از جنس نور!
ای رفیق اعلی!
ای صاحب الامر ما!
ای ربُّ الارض ما!
ای میزانُ الحق ما!
ای خلیفة الله ما!
کی می ‏آیی؟
چه نیاز که از غم غربت و سوز تنهایی، سخن ساز کنیم،
سالها فِراق و دوری،
سالها گریه و ندبه، دِگر بس است،
سالها تظلم و دادخواهی،
سالها استغاثه و آه، دِگر بس است،
تا به کی ندبه کنیم؛
أَیْنَ الْحَسَنُ أَیْنَ الْحُسَیْنُ؟
أَیْنَ أَبْناءُ الْحُسَیْنِ؟!
تاسوعا و عاشورا، اعداد شمارش ایام نیست!
ابداع سیدالساجدین(ع) است!
عاشورا، مولود تاسوعا است!
عاشورا محقق نشود، مگر با تحقق تاسوعا!
تاسوعا، روز بسط سینه ‏ها و بالا رفتن ظرفیت است!
تاسوعا، روز توان و کفایت است!
تاسوعا، روز لیاقت و اهلیت است!
و عاشورا، روز حشر و معاشرت، روز رفاقت است،
عاشورا، روز مودت و همراهیِ با امام حیّ است!(۱)
مولای ما!
مهدی جان(عج)!
عاشورا در پیش است،
عاشورای ما را کی رقم می‏ زنید؟!
مولاجان!
در هجوم خودبزرگ پنداران زمین، فرعون و قارون و نمرود و بلعم‏‌ باعورهای روزگار،
سردمداران باطل، جنایتکاران مغرب زمین، نسل سامری از قوم یهود،
آل سفیان، آل مروان، آل نهیان، آل مکتوم، آل ثانی، آل سعود،
همه با هم متحد شدند، تا بانگ عزت و شرف و قوامِ جبهه حق را هدر کنند.
اگر مهرتان ما را به بغل نمی گرفت،
اگر نصرت از راه نمی رسید،
تار و پودمان از هم می گسست، می شکستیم، خُرد می شدیم.
شما بودید که با طلیعه نور خویش، ظلمت شب را روشنایی بخشیدید.
شما بودید که بر توان ‏مان افزودید، سینه ‏هامان را بسط دادید، تاسوعای ‏مان را صلا زدید.
شما بودید که در فقدان قائد و مقتدایمان، بیش از گذشته کفالت ‏مان را عهده دار شدید.
شما بودید که کالبد نیمه جانمان را حیات بخشیدید، ضمیرمان را تسلی دادید.
شما بودید که بیعت با خلف صالحِ رهبر شهید را رهنمون شدید، قلوب‏ مان را تسکین دادید.
شما بودید که مبعوث مان کردید تا فساد بنی ‏اسراییل را از ریشه برکَنیم.
شما بودید که یاری مان دادید رمی جمرات را نه در سرزمین حجاز، که تا دور دست ‏ترین نقاط به جا آوریم.
شما بودید ...
ای مولای ما!
ای فرزند راه ‏های روشن خدا،
اکنون اهل زمین و زمان، در سکوت مرگبار خویش، ما را به قضاوت نشسته‏ اند،
و ما میان آتش خون، از این هجوم خصم، در انتظار ظهور، به افق خیره مانده ‏ایم،
برای درک شگفتی ‏های به زبان نیامده، چشم تیز کرده ایم،
تیغ برکشیده‏ و پا در رکاب، در دروازه‏ سحر، بیتوته کرده ‏ایم،
ما ملت امام حسین(ع)، اهل حضوریم، مرد مِیدانیم، لاف نمی ‏‌زنیم،
در انتقام خون حسین(ع)، در انتظار شما قیام کرده ‏ایم.
مولاجان!
مهدی فاطمه(عج)
تا به کی سرگشته و چشم انتظار، روز را شب کنیم؟
تا به کی ضجّه زنان و سینه چاک، به سوز دل فریاد کنیم،
أَیْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِکَرْبَلاءَ؟
مولای ما!
اهل عالم به شما محتاج است،
رُخ بِنما.
مولای ما!
مهدی فاطمه(عج)
عاشورای ما را کی رقم می زنید؟!»
۱- برگرفته از کتاب (سفری از عاشورا تا اربعین) نگارش عبدالله مستحسن.