مدیریت و مذاکره در متن دفاع مقدس

به گزارش مشرق، محمد ایمانی فعال رسانه در تلگرام نوشت:
درباره اهمیت تفکیک نقطه‌های امیدبخش از نقطه‌های خیالی
رویکرد آمریکا در مذاکره با کشورها، غالبا این گونه است: ابتدا با این توجیه که توافق، نیازمند تنازل است، طرف مقابل را وادار می کند از حقوق خود کوتاه بیاید.
سپس، مطالبات خود را در روند فرسایشی شده مذاکرات، بالا می برد!
این رویه، در دولت های مختلف آمریکا بوده و در دوره ترامپ تشدید شده است.
مذاکره با آمریکا، یک موضوع است؛ توافق با او، موضوعی دیگر، و تضمین توافق، موضوع سوم.
ما با دولت ترامپ نه در چند هفته پس از آتش بس، بلکه بیش از یک سال است که مذاکره کرده ایم.
آمریکا دو بار وسط مذاکرات خیانت کرد و مرتکب جنگ شد.
در دوره اخیر هم، آتش بس را چند بار نقض کرده است.
این روند، بی اعتباری مذاکرات نزد آمریکا را نشان می دهد.
و این علاوه بر استفاده هایی است که ترامپ از مذاکرات می کند:
آرام کردن بازارهای در حال انفجار جهانی، آزمودن اراده ایران برای ادامه مقاومت و تردید انداختن در آن، و فشار برای گرفتن امتیازاتی که با جنگ ممکن نشد.
مذاکره، یک ابزار خنثی است و نحوه ورود به آن، مفید یا خسارتبار بودن مذاکرات را معلوم می کند.
مذاکرات اخیر، مذاکره ای معمولی و متعارف نیست.
آمریکا، مرتکب خیانت و جنایتی بزرگ شده است.
شهادت ۳۴۰۰ شهروند ایرانی، به ویژه ۱۶۸ دانش آموز و رهبر عظیم الشان انقلاب و شماری از مدیران و فرماندهان عالی رتبه، داغی بزرگ بر قلب ملت ما گذاشته و بعد از ۹۲ روز، همچنان تازه است.
غفلت و کوتاهی نسبت به تاوان این جنایت بزرگ، قطعا کشور را با خسارات و تهدیدات موجویتی غیر قابل جبران مواجه می کند.
بنابراین اگر مذاکره ای انجام می شود، باید از موضع طلبکارانه و راهبردی باشد.
نباید مذاکرات را چنان فروکاست - یا به حریف اجازه داد چنین وانمود کند- که خلاصه مذاکرات، بازگشایی نقد تنگه هرمز در مقابل دسترسی چند مرحله ای ایران به ۱۲ میلیارد دلار از اموال بلوکه خود و رفع محاصره دریایی است.
تنگه هرمز، جزو آب های سرزمینی و حقوق حاکمیتی ماست و اگر حتی قبل از جنگ، اعمال حکمرانی و محدودیت می کردیم، حق مشروع ما بود.
اما تنگه، پس از جنایت بزرگ آمریکا و اسرائیل (آن هم وسط مذاکرات) بسته شده و این، یک رفتار دفاعی مشروع در برابر تهدید موجودیتی است.
ضرورت رفع و دفع آن تهدید موجودیتی را -که همچنان پابرجاست- نمی توان به یک بده بستان کوچک فروکاست.
و این علاوه بر تاوان و خسارات جنگ تحمیلی است.
ترامپ، از اوکراین تا ایران، با هر زبانی که بلد بوده، عملا گفته که به هیچ توافق و تعهدی پایبند نمی ماند.
او صراحتا خود را دزد دریایی معرفی کرده است
همچنین ثابت کرد که مذاکره، حتی با دورنمای توافقی که ادعا کند عالی است، او را از خیانت و جنایت باز نمی دارد.
مذاکره، فارغ از اینکه به توافق منتهی شود یا نه، باید هیبت و عزت و اقتدار برآمده از دفاع مقدس و مظلومانه ملت ما را پاس بدارد و نماینده تمام و کمال آن باشد.
اینجا باید صریح و قاطع بود.
نباید به تصور (توهم) توافق، از صراحت و قاطعیت در مواضع کوتاه آمد، چنان که دشمن کوتاه نمی آید، بلکه گستاخانه موضع می گیرد و پشت سر هم دبّه می کند.
مذاکره، نباید تیم مذاکره کننده ما را به تردید و لکنت بیندازد یا در لاک سکوت و انفعال ببرد.
روایت روزانه روند مذاکرات، از خود این روند مهم تر است.
نباید به حریف اجازه داد که از زیر فشار تدبیر حکیمانه ایران در تنگه هرمز خارج شود.
تنگه هرمز، سلاح ماست نه ابزار چانه زنی و وجه المصالحه و معامله.
هر قدر که قیمت جهانی نفت و انرژی نزولی شود، ترامپ برای تکرار جنایت، بیشتر وسوسه خواهد شد و اگر ۵۲ روز است از جنگ عقب نشسته، یک علت مهمش، درد بزرگی است که تنگای تنگه هرمز به او تحمیل کرده است.
نکته بسیار مهم: دشمن در جنگ نظامی، کاری از پیش نبرده است.
جنگ موازی و جاری، جنگ اقتصادی- فرهنگی- و رسانه ای است.
بنابراین، همت دولت و مجلس هم باید برای چاره اندیشی بیشتر در این حوزه ها صرف شود.
ضمن قدردانی از خدمات جناب آقای قالیباف در دوره اخیر (آن هم با وجود مضایق امنیتی فراوان)، باید تاکید کرد که نقش راهبردی مجلس، ریل گذاری و مطالبه گری و نظارت برای تقویت ساخت درونی قدرت ملی است و نه مذاکرات.
نباید مسئولیت موقت در مذاکرات، موجب به حاشیه افتادن مسئولیت های اصلی ایشان در مجلس شود.
مجلس باید بتواند دولت را در موضوعات مهمی مانند مهار تورم و حفظ ارزش پول ملی (قدرت خرید مردم)، و حمایت از رونق تولید، به تکاپوی بیشتر ترغیب/ وادار کند.
رهبر شهید ما، دی‌ماه ۱۳۹۳ (شش ماه قبل از اعلام توافق برجام) خطاب به مسئولان فرمودند:
«فکر اساسی این است که کاری کنید کشور از اَخم دشمن ضربه نبیند، از تحریم دشمن لطمه نخورد...
من با مذاکره کردن مخالف نیستم؛ مذاکره کنند؛ تا هر وقت می‌خواهند مذاکره کنند!
من معتقدم باید دل را به نقطه‌های امیدبخش حقیقی سپرد، نه به نقطه‌های خیالی».
ایشان، همچنین ۹ اردیبهشت ۱۳۹۴ در دیدار کارگران، ضمن برشمردن راه‌حل مشکلات، تذکر دادند:
«کلید حل مشکلات اقتصادی در لوزان و ژنو و نیویورک نیست، در داخل کشور است و همه باید مسئولیت‌های خود را در تقویت تولید داخلی، به عنوان تنها راه علاج مشکلات اقتصادی، انجام دهند».
*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.