حال و هوای مراسم عرفه در دیار میرزا؛ روزی که دلها به آسمان رفت
رشت - همزمان با روز عرفه مردم دیار میرزا کوچک تا بزرگ با حضور در مساجد و مصلاها دست های استغاثه و دعا را به درگاه الهی بلند کردند.
خبرگزاری مهر، گروه استان ها- هما اکبری: روز عرفه برای بسیاری از مردم گیلان فقط یک مناسبت تقویمی نبود؛ فرصتی بود برای ایستادن در برابر خود، مرور فاصلهها و نزدیک شدن دوباره به معنایی که در شتاب زندگی روزمره کمرنگ شده است.
از مصلی امام خمینی(ره) رشت تا مساجد و محافل مذهبی استان، حالوهوایی متفاوت برپا بود و دعای پرمعنای امام حسین(ع) محور جمع شدن دلهایی شد که در جستوجوی آرامش و امید بودند.
دعای عرفه از آن دست متنهایی است که ضمن خواندنش با آن زیست میشود.
زبان این دعا، زبان طلب و تضرع است؛ زبانی که در آن انسان، بیواسطه با پروردگار سخن میگوید و در برابر عظمت او، از کوچکی و نیازمندی خود پرده برمیدارد.
شاید همین صداقت و بیپیرایگی است که باعث شده این دعا در طول سالها، برای نسلهای مختلف، همچنان تازه و اثرگذار بماند.
از نگاه بسیاری از شرکتکنندگان، روز عرفه تنها روز دعا نیست، بلکه روز بازنگری در مسیر زندگی است؛ روزی که آدمی فرصتی مییابد تا از خواستههای زودگذر فاصله بگیرد و دوباره نسبت خود را با ایمان، امید، بخشش و آینده بازتعریف کند.
همین معناست که به این روز، حالوهوایی متفاوت از دیگر مناسبتهای مذهبی میدهد.
دعای عرفه، مدرسهای برای شناخت و تواضع
علی خوشحال، یکی از شرکتکنندگان در این مراسم، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به جایگاه دعای عرفه اظهار کرد: این دعا از معتبرترین و غنیترین دعاهای معرفتی و توحیدی است که از زبان امام حسین(ع) به ما رسیده و از نظر محتوا، سرشار از آموزههای عمیق درباره شناخت خداوند، بندگی و تواضع در برابر پروردگار است.
وی با بیان اینکه امام حسین(ع) در چنین روزی با حالتی از انابه و نیایش این دعا را زمزمه کردند، افزود: اینکه معصومی با آن عظمت، با همه مقام و معرفتی که دارد، در برابر خداوند طلب عزت و رحمت میکند، برای انسان امروز یک درس بزرگ معنوی است.
خوشحال با بیان اینکه دعای عرفه فقط مجموعهای از الفاظ نیست، تصریح کرد: دعای عرفه مسیری برای دیدن دوباره انسان و جهان است.
در این دعا، آدمی یاد میگیرد که چگونه از خودمحوری فاصله بگیرد و با زبان نیاز، به سوی خدا برود.
وی با اشاره به اینکه روز عرفه در واقع روزی برای بازگشت به خویشتن است، گفت: انسان در چنین روزی بهتر میفهمد که آرامش واقعی در ارتباط صادقانه با خداوند معنا پیدا میکند، نه در انباشت خواستههای مادی.
عرفه، روز دعا برای امروز و فردای جامعه
طاهره رجبی یکی از شرکت کنندگان مراسم دعای عرفه در رشت نیز در گفتگو با خبرنگار مهر، روز عرفه را روز نیایش و طلب مغفرت دانست و اظهار کرد: ما امروز برای ظهور امام زمان(عج)، سلامتی رهبر انقلاب و عزت کشور دعا کردیم و امیدواریم این روز، روز اجابت برای همه دلهای مشتاق باشد.
وی با بیان اینکه عرفه فقط یک تجربه فردی نیست، افزود: وقتی مردم در کنار هم دعا میکنند، نوعی همدلی و آرامش جمعی شکل میگیرد که از جنس همین روز است.
رجبی با اشاره به اینکه دعای عرفه به انسان یادآوری میکند که حاجت فقط خواسته شخصی نیست، ادامه داد: انسان در این روز علاوه بر نیازهای فردی، برای جامعه، جوانان و آینده کشور هم دعا میکند.
وی از زیبایی این دعا گفت و تصریح کرد: شاید زیبایی عرفه همین باشد که دعا را از دایره محدود فردی خارج میکند و آن را به افقی گستردهتر از امید، مسئولیت و خیر عمومی پیوند میزند.
شوق حضور با پیادهروی تا مراسم
جواد خاتمیپور، از دیگر شرکتکنندگان مراسم دعای عرفه در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به حضور خود در مراسم دعای عرفه اظهار کرد: من هر روز یک جزء قرآن را به صورت ترتیل میخوانم و امسال برای نخستین بار توفیق حضور در مراسم دعای عرفه نصیبم شد.
وی گفت: بیشتر نمازهایم را در مسجد میخوانم و امروز از محله کوی حسینی که حدود ۴ کیلومتر فاصله دارد، پیاده به این مراسم آمدم و پس از پایان مراسم نیز پیاده بازمیگردم.
خاتمیپور تصریح کرد: بعد از ۸ سال، امسال قسمت شد در این مراسم حضور داشته باشم و این حضور را از لطف و محبت خداوند میدانم.
وی با اشاره به اینکه شرکت در چنین برنامههایی تنها یک حضور فیزیکی نیست، گفت: آدم وقتی خودش را در جمعی میبیند که همه برای دعا و گفتوگو با خدا آمدهاند، احساس میکند در مسیر درستی قرار گرفته است و همین همدلی و شوق حضور، به انسان امید میدهد که با ارتباط با خدا و عمل به خیر، عاقبتبهخیر شود.
دعای عرفه برای بسیاری از حاضران، بیش از آنکه یک مراسم تکراری باشد، لحظهای برای مکث، تأمل و بازگشت است؛ بازگشتی به معنا، به دعا، به امید و به افقی فراتر از روزمرگی.
امروز در مصلی امام خمینی(ره) رشت، در گوشه گوشههای این مجموعه چه در طبقات بالا، چه در حیاط و چه در گوشههای آرامتر آن مردمی را میشد دید که هرکدام خلوتی برای خود برگزیده بودند و در سکوتی سرشار از دعا و نیایش غرق شده بودند.
برخی زیر لب زمزمه میکردند، برخی با چشمانی اشکآلود سر در دعا داشتند و بعضی آنقدر در حال و هوای عرفه فرو رفته بودند که گویی از شلوغی جهان جدا شدهاند.
راوی گاهی ناچار میشد خلوتشان را لحظهای به هم بزند تا رسالت خود را برای روایت این حضور، این شوق و این معنویت انجام دهد؛ حضوری که بیش از هر چیز، از دلدادگی مردم به خداوند حکایت داشت.
در روزی که دلها به سمت آسمان میروند، هر کس از زاویهای با این دعا پیوند میخورد، اما نقطه مشترک همه، همان نیاز دیرین انسان به بخشش، آرامش و نزدیک شدن به خداوند است.