تحریم به مثابه سلاح کشتار جمعی

به گزارش مشرق، نیما گلیاری فعال رسانه در تلگرام نوشت:
تحریم‌های اقتصادی در دنیای امروز به مثابه یک اسلحه کشتار جمعی عمل می‌کنند.
این ابزارها که ظاهراً برای فشار بر دولت‌ها طراحی شده‌اند، در عمل بیشترین آسیب را به مردم عادی، به ویژه اقشار فقیر و آسیب‌پذیر وارد می‌کنند.
تحریم‌ها با قطع دسترسی به منابع مالی، دارو، تجهیزات پزشکی، مواد غذایی و فناوری‌های حیاتی، زندگی روزمره میلیون‌ها انسان را مختل می‌سازند.
در کشورهای هدف، تورم سرسام‌آور، بیکاری گسترده، کمبود دارو و افزایش مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قابل درمان، مستقیماً نتیجه این سیاست‌ها است.
برخلاف ادعای طراحان تحریم، بار اصلی بر دوش خانواده‌های کم‌درآمد، کودکان، سالمندان و بیماران می‌افتد.
تاریخ نشان می‌دهد که تحریم‌های گسترده اقتصادی، بیش از هر چیز دیگری، به مثابه جنگی نامرئی علیه ملت‌ها عمل کرده‌اند.
در عراق سابق، تحریم‌های دهه ۱۹۹۰ منجر به مرگ صدها کودک شد.
در ایران، ونزوئلا، کوبا و سوریه نیز همین الگو تکرار شده است.
مردم فقیر که قدرت خریدشان به شدت کاهش یافته، نمی‌توانند غذا، دارو یا حتی سوخت تهیه کنند.
مدارس و بیمارستان‌ها تعطیل یا نیمه‌تعطیل می‌شوند و نسل‌های آینده با سوءتغذیه و کمبود آموزش مواجه می‌گردند.
این دقیقاً ویژگی اسلحه کشتار جمعی است: کشتن تدریجی، خاموش و بدون شلیک مستقیم گلوله.
مجامع بین‌المللی، به ویژه سازمان ملل متحد، شورای امنیت و نهادهای حقوق بشری، مسئولیت سنگینی در برابر این پدیده دارند.
آن‌ها باید در مقابل تحریم‌های یک‌جانبه که صرفاً به ملت‌ها ضربه می‌زنند، ایستادگی کنند و حتی در عمل آن‌ها را نقض نمایند.
تحریم‌هایی که تحت لوای امنیت بین‌المللی امروز از سوی آمریکا اعمال می‌شوند، اغلب ابزار سیاست خارجی هستند و عدالت جهانی را قربانی می‌کنند.
سازمان ملل باید مکانیسمی الزامی برای بررسی اثرات انسانی تحریم‌ها ایجاد کند و در صورت اثبات آسیب گسترده به غیرنظامیان، آن‌ها را غیرقانونی اعلام نماید.
کشورها نیز می‌توانند با نادیده گرفتن تحریم‌های غیرچندجانبه و گسترش تجارت انسانی، جبهه‌ای واحد در برابر این فشارها تشکیل دهند.
در دنیای به‌هم‌پیوسته امروز، تحریم اقتصادی نه تنها ناکارآمد است بلکه ضداخلاقی به شمار می‌رود.
این ابزار، به جای تغییر رفتار دولت‌ها، باعث تقویت انزوا، رادیکالیسم و مهاجرت اجباری می‌شود.
مجامع بین‌المللی موظف‌اند با تصویب قطعنامه‌های الزام‌آور، استفاده از تحریم به عنوان جنگ اقتصادی علیه مردم را ممنوع کنند.
تنها در این صورت است که می‌توان از اصول حقوق بشر و عدالت جهانی دفاع کرد.
تحریم‌ها نباید به ابزاری برای مجازات جمعی تبدیل شوند، زیرا در نهایت، قربانی اصلی همیشه انسان‌های بی‌گناه هستند.
*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.