با پایان جنگ‌ها اسرائیل وارد جنگ داخلی می‌شود

به گزارش مشرق، پایگاه خبری تحلیلی واللا در گزارشی تحلیلی در این رابطه نوشت: در حالی که جبهه‌های جنگ در بخش‌های مختلف آن به سوی آرامش پیش می‌روند، تنش و تشنج در داخل جامعه اسرائیل به نقطه اوج خود نزدیک می‌شود.
ویدیوی فریادها و عربده‌های بن گویر در برابر فعالان ناوگان صمود یکی از نمادهایی است که خبر از تکه تکه شدن ما از داخل می‌دهد.
نویسنده این گزارش آورده است: تمام شد.
جنگ تمام شد.
می‌توانید تشک سربازخانه را تا کنید، تمام آن جعبه‌هایی را که در گوشه‌ای پنهان از خانه‌تان دفن کرده‌اید، جابجا کنید و دوباره به انبار تبدیل کنید.
چون، از هر زاویه‌ای که به آن نگاه کنید، ترامپ از جنگیدن خسته شده است، بنابراین او هر هفت جبهه ما را همزمان تعطیل می‌کند، از جمله سه عملیات در ایران، لبنان و غزه که آخرین امید ما برای تشدید اوضاع بودند را هم متوقف خواهد کرد.
حتی در آنجا، به نظر می‌رسد اکنون، دولت تکنوکراتی که او منصوب کرده است، به ما اجازه نمی‌دهد حتی یک عملیات کوچک را آغاز کنیم.
بنابراین، در این برهه حساس، چاره‌ای جز رفتن به سراغ کارزار تعیین‌کننده بعدی نداریم.
بالاخره زمان شروع جنگ داخلی فرا رسیده است، جنگی که دو سال و نیم گذشته را با صبر در حاشیه منتظر مانده است تا ثابت کند که مادر همه جنگ‌هاست و صرفا یک نمایش هوشمندانه شامل چند موشک بالستیک بمب‌گذاری شده نیست.
تبلیغ کابوس‌وار آن به هر دو شکل صورت گرفته است.
زیرا، می‌دانید، حتی یک جنگ داخلی هم نمی‌تواند بدون فراهم کردن مقدمات مناسب قبل از فروپاشی، آغاز شود.
همه چیز با ویدیوی مضحک بن گویر شروع شد، که در آن او در یک بازداشتگاه در بندر اشدود، با چشمانی که از جنون برق می‌زد، شروع به رقص بالیوودی کرد.
او در مقابل بازداشت‌شدگان ناوگان «صمود» که به غزه می‌رفتند، در حالی که با دستبند و غل و زنجیر بسته شده بودند و صورت‌هایشان به زمین چسبیده بود فریاد می‌زد: «پیک نیک تمام شد!» «مردم اسرائیل زنده بمانند!» که به وضوح نشان می‌داد چه کسی مسئول است.
این رسانه در عین حال هم موضع تل آویو را به وضوح اعلام و تاکید می کند، بیایید از همان ابتدا روشن کنیم: اینها صالحان این نسل نیستند و مدعی است که بن گویر فقط کمی زیاده روی کرده است.
با این حال تاکید می کند که بخش‌های بزرگی از جمعیت از این اقدام بن گویر غرق در سرخوشی بودند، گرچه برخی دیگر هم دچار شرمساری شدند.
هر طرف به طرف دیگر حمله کرد و بن گویر از خوشحالی دستانش را به هم مالید.
این بسیار شبیه به می‌گولان است که در یک سخنرانی پراکنده و تقریباً هذیانی، به گیلاد کاریو، عضو کنست(پارلمان)، حمله کرد و او را "پرستار سگ در کنیسه" نامید، در حالی که همزمان جامعه وسیع‌تر اصلاحات را بی‌اعتبار کرد و حتی جبهه‌ای با یهودیان خارج(از فلسطین اشغالی) گشود، زیرا هیچ کس جنگ داخلی را به اسرائیل محدود نکرده بود.
سپس ارتودوکس‌ها به صفوف اصلاحات پیوستند و اصلاحات را عمیقاً آزرده خاطر کردند و این تحریکات فقط انزجار را تشدید کرد.
در بخش دیگی از این نوشتار آمده است: به زودی، قطب‌بندی بعدی، شدیدتر، فراگیرتر و برجسته‌تر، پدیدار خواهد شد.
و ما هنوز شش ماه کامل تا انتخابات فرصت داریم، زمان کافی برای اینکه خیابان‌هایمان به میدان نبرد و درگیری تبدیل شوند.
زیبایی جنگ داخلی این است که هر مشکل کوچکی به یک نزاع دسته‌جمعی تبدیل می‌شود.
در یک جنگ داخلی، ما علیه دشمن متحد می‌شویم.
در یک جنگ داخلی، ما در خانه‌هایمان دور هم جمع می‌شویم و می‌جنگیم، گویی آینده‌ای نداریم.
کدام بهتر است؟
جنگ‌ها وحشتناک هستند.
اما جنگ‌های معمولی یا به پیروزی، شکست یا توافق ختم می‌شوند.
با این حال، جنگ‌های داخلی پر از احساسات، خونریزی و همیشه، همیشه به ویرانی ختم می‌شوند.
شاید این چیزی باشد که ما اینجا به آن نیاز داریم: بازسازی همه چیز.