۴ طریقی که جنگ ترامپ باعث تضعیف آمریکا شده است

به گزارش مشرق، هیئت تحریریه نیویورک تایمز در سرمقاله خود نوشته است که وقتی دونالد ترامپ در ۲۸ فوریه (۱۰ اسفند) به ایران حمله کرد، این روزنامه تصمیم او را «عجولانه» خواند.
به نوشته این هیئت، ترامپ بدون گرفتن مجوز از کنگره یا حمایت بیشتر متحدانش به جنگ رفت.
او توجیهات سطحی و متناقضی برای مردم آمریکا ارائه کرد و نتوانست توضیح دهد که چرا این تلاش ساده‌لوحانه برای تغییر حکومت، سرنوشتی بهتر از تلاش‌های قبلی آمریکا در عراق، افغانستان و جاهای دیگر خواهد داشت.
به گفته این سرمقاله، در شش هفته گذشته، عجولانه بودن این جنگ آشکارتر شده است.
ترامپ برنامه‌ریزی نظامی دقیق را نادیده گرفته و بر اساس غریزه و خوش‌بینی خود عمل کرده است.
نیویورک تایمز گزارش می‌دهد که پس از آنکه بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، به ترامپ گفت حملات باعث یک قیام مردمی در ایران خواهد شد، رئیس سازمان سیا این تصور را «مسخره» خواند.
با این حال ترامپ به کار خود ادامه داد.
او آنقدر به خود اطمینان داشت که هیچ برنامه‌ای برای پاسخ به یک اقدام بدیهی از سوی ایران طراحی نکرد: افزایش قیمت نفت با بستن تنگه هرمز.
او همچنین هیچ راهکار عملی برای تصاحب اورانیوم غنی‌شده‌ای که ایران می‌تواند از آن برای بازسازی برنامه هسته‌ای خود استفاده کند، ارائه نداد.
هفته گذشته، ترامپ از تهدیدهای غیرقانونی و غیراخلاقی درباره نابودی تمدن ایران به یک آتش‌بس لحظه آخری رسید که تعداد کمی از اهداف اعلام‌شده جنگ را برآورده می‌کند.
ایران همچنان بخش اصلی توافق را نقض می‌کند و مانع عبور بیشتر کشتی‌ها از تنگه هرمز می‌شود.
هیئت تحریریه نیویورک تایمز می‌نویسد بی‌مسئولیتی ترامپ، ایالات متحده را در آستانه یک شکست راهبردی تحقیرآمیز قرار داده است.‌
این هیئت تأکید می‌کند که‌ جنگ کنونی، همراه با حملات ژوئن گذشته آمریکا و اسرائیل، ایران را از جهات مهمی تضعیف کرده است.
اما به نوشته این روزنامه، این موفقیت‌ها نمی‌تواند این واقعیت را پنهان کند که جنگ به خود آمریکا ضربه زده است.
هیئت تحریریه نیویورک تایمز چهار ضربه عمده به منافع ملی آمریکا برمی‌شمارد که نتیجه مستقیم بی‌احتیاطی ترامپ است.
ضربه اول: نفوذ ایران بر اقتصاد جهانی
ملموس‌ترین ضربه به ایالات متحده و جهان، نفوذ فزاینده‌ای است که ایران با به سلاح تبدیل کردن تنگه هرمز به دست آورده است.
حدود ۲۰ درصد نفت و گاز طبیعی مایع جهان از این تنگه که در کنار ساحل جنوبی ایران قرار دارد، عبور می‌کند.
پیش از جنگ، رهبران ایران می‌ترسیدند که بستن تنگه، تحریم‌های اقتصادی جدید و یک حمله نظامی را به دنبال داشته باشد.
اما وقتی حمله به هر حال انجام شد، ایران تنگه را به روی تقریباً همه کشتی‌ها به جز کشتی‌های خود بست.
هزینه این کار برای ایران کم است، زیرا بیشتر آن فقط شامل تهدید می‌شود؛ تهدیدی مبنی بر اینکه یک پهپاد، موشک یا قایق کوچک ممکن است یک نفتکش را منفجر کند.
در مقابل، باز کردن اجباری تنگه به یک عملیات نظامی عظیم نیاز دارد که به طور بالقوه شامل نیروی زمینی و اشغال طولانی‌مدت است.
نویسنده سرمقاله می‌نویسد نبود آینده‌نگری ترامپ در مورد تنگه، ناتوانی آشکار او را نشان می‌دهد.
آتش‌بس دو هفته‌ای وضعیت پیش از جنگ را برنمی‌گرداند، زیرا ایران هنوز رفت‌آمد کشتی‌ها را محدود می‌کند و تهدید کرده که به عنوان بخشی از توافق صلح نهایی، عوارض عبور بگیرد.
این جنگ به رهبران ایران نشان داده که کنترل این آبراه یک امکان واقعی است.
در نهایت، کشورهای دیگر احتمالاً جایگزین‌هایی مثل خطوط لوله ایجاد خواهند کرد، اما این راه‌حل‌ها زمان می‌برد.
در حال حاضر، به نظر می‌رسد ایران اهرم دیپلماتیکی به دست آورده که شش هفته پیش فقط می‌توانست رویایش را ببیند.
تنها راه آشکار برای تغییر وضعیت این است که یک ائتلاف جهانی بازگشایی تنگه را مطالبه کند — همان نوع ائتلافی که ترامپ به وضوح برای رهبری آن مناسب نیست.
ضربه دوم: جایگاه نظامی آمریکا در جهان
دومین ضربه، به جایگاه نظامی آمریکا در جهان مربوط می‌شود.
این جنگ، همراه با کمک‌های اخیر آمریکا به اوکراین، اسرائیل و سایر متحدان، بخش قابل توجهی از ذخیره برخی سلاح‌ها مانند موشک‌های تاماهاوک و موشک‌های پدافندی پاتریوت (که می‌توانند موشک‌های دیگر را ساقط کنند) را مصرف کرده است.
کارشناسان معتقدند پنتاگون تنها در جنگ علیه ایران بیش از یک‌چهارم موشک‌های تاماهاوک خود را استفاده کرده است.
بازگرداندن این ذخیره به اندازه قبلی سال‌ها طول می‌کشد و ایالات متحده در این بین باید انتخاب‌های دشواری در مورد اینکه کجا قدرت نظامی خود را حفظ کند، انجام دهد.
پنتاگون در حال حاضر سامانه‌های دفاع موشکی را از کره جنوبی خارج کرده است.
این جنگ همچنین نشان داده است که ارتش آمریکا در برابر روش‌های جدید جنگ‌آوری آسیب‌پذیر است.
آمریکا از میلیاردها دلار مهمات پیشرفته برای نابودی نیروهای هوایی و دریایی سنتی ایران استفاده کرد، در حالی که تهران از پهپادهای ارزان و یکبارمصرف برای متوقف کردن ترافیک در تنگه هرمز و زدن اهداف در منطقه بهره برد.
جهان دید که چگونه کشوری که یک‌صدم هزینه نظامی آمریکا را صرف می‌کند، می‌تواند در یک درگیری از آن پیشی بگیرد.
این یادآوری از نیاز فوری به اصلاح ارتش آمریکاست.
ضربه سوم: اتحادهای آمریکا
سومین هزینه بزرگ جنگ، به اتحادهای آمریکا مربوط می‌شود.
ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، کانادا و بیشتر اروپای غربی از حمایت از ایالات متحده در این جنگ خودداری کردند — با توجه به رفتار ترامپ با آنها، جای تعجب ندارد.
وقتی او از آنها برای بازگشایی تنگه هرمز درخواست کمک کرد، بیشتر متحدان نپذیرفتند.
این کشورها از جهات مهم همچنان متحد باقی خواهند ماند، اما روشن کرده‌اند که دیگر آمریکا را یک دوست قابل اعتماد نمی‌دانند.
آنها در تلاش برای ایجاد روابط قوی‌تر با یکدیگر هستند تا بتوانند در آینده بهتر در برابر واشنگتن مقاومت کنند.
دانیل بایمن از مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی در واشنگتن روز چهارشنبه نوشت: «شاید بزرگترین آسیب بلندمدت به ایالات متحده از جنگ ایران، در روابط آن با متحدان در سراسر جهان باشد.»
وضعیت در خاورمیانه پیچیده‌تر است.
تصمیم ایران برای حمله به همسایگان عرب خود در طول جنگ ممکن است آن کشورها را به آمریکا نزدیک‌تر کند.
اما این چشم‌انداز نامشخص است.
عربستان سعودی و دیگر کشورهای خلیج فارس از نظر اقتصادی توسط جنگ آسیب دیده‌اند و احساس می‌کنند که آتش‌بس ترامپ آنها را رها کرده است.
شش هفته گذشته به آنها دلیلی داده است تا قضاوت او و درک او از منافعشان را زیر سوال ببرند.
ضربه چهارم: مرجعیت اخلاقی آمریکا
ترامپ در تمام دوران حرفه‌ای سیاسی خود ارزش‌های اخلاقی که ایالات متحده بعد از جنگ جهانی دوم خودش را منادی آن می‌دانسته تضعیف کرده است.‌
نیویورک‌تایمز می‌نویسد شاید او هیچ‌وقت این کار را بیشتر از هفته گذشته که تمدن ایران را به نابودی تهدید کرد انجام نداده باشد.
به نوشته نیویورک تایمز، با این کار، دولت ترامپ پایه‌های رهبری جهانی آمریکا را تضعیف کرده‌ است.
هیئت تحریریه نیویورک تایمز می‌نویسد که مدتهاست با رویکرد ترامپ به سیاست و حکمرانی مخالف است.
با این حال، از شکست‌های او در شش هفته گذشته هیچ لذتی نمی‌برد.
این روزنامه می‌افزاید که برای هر آمریکایی، از جمله منتقدان ترامپ، اشتباه است که آرزوی شکست کشور خود را داشته باشند.
این روزنامه نوشته وقتی آمریکا ضعیف‌تر و فقیرتر می‌شود- همان طور که این جنگ با ما چنین کرده است- حکومت‌های «اقتدارگرا» سود می‌برد.
بهترین امید؛ شاید ساده‌لوحانه اما واقعی
نویسنده سرمقاله در پایان می‌نویسد بهترین امید در حال حاضر ممکن است ساده‌لوحانه به نظر برسد، اما هنوز درست است.
ترامپ باید سرانجام ناتوانی رویکرد تکانشی و یکّه‌سوار خود را تشخیص دهد.
او باید کنگره را درگیر کند و از متحدان آمریکا برای به حداقل رساندن آسیب ناشی از جنگش کمک بخواهد.