بحرانی بنام بیابان
هر سال روز ۱۷ ژوئن برابر با ۲۷ خرداد ماه روز جهانی مبارزه با بیابانزایی است.
بیابان به سرزمینی اطلاق میشود که در مناطق خشک و نیمه خشک یا نیمه مرطوب واقع گردیده و فاقد پوشش گیاهی بوده و یا میزان آن در حدی هست که بهره برداری از آن در شرایط اقلیمی طبیعی به مصلحت نمیباشد.
با بارندگیهای خوب سال ۹۸ و ۹۹ و افزایش آب پشت سدها، پس از حدود ده سال خشکسالی به دلیل رعایت نکردن حق آبه زیست محیطی کانونهای گرد غبار استان قم همچون حسین آباد میش مست، منطقه سراجه، دشت مسیله و کوه نمکی به وضعیت هشدار و خطرناک از لحاظ خشکی و زیست محیطی رسیده است.
یکی از بزرگترین کانونها دشت حاصل خیز مسیله است، دشتی که روزی انبار مرکزی غله ایران بوده و حالا انبار مرکزی گرد غبار.
رعایت نکردن حق آبه زیست محیطی، چرای بیش از حد دام و تخریتهای عرصه از اصلیترین عامل بیابان زایی است.
در نتیجه همین تخریتها ۴۰۰ هزار هکتار از مراتع استان در آستانه بیابانی شدن است که در حال حاضر ۱۷۶ هزار هکتار بیابان بدون پوشش گیاهی وجود دارد که سرعت بالای ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر موجب گردغبار و حرکت ریزگردها در استان میشود.
از جمله اقداماتی که در این سالها برای جلوگیری از بیابان زای شده است کاشت ۱۲۶۰۰ هکتار نهال در کانونهای گرد غبار استان بوده.
در این شرایط تنها راهکار، استفاده از گونههای مقاوم و کم آب برای ایجاد پوشش گیاهی در مناطق بیابانی است تا از بلند شدن گرد و خاک جلوگیری شود.
بخشهای جنوبی استان کرمان نیز مانند ریگان، فهرج، نرماشیر، روبار جنوب و قلعه گنج و ...
از جمله مناطق تحت فرسایش و کانون بحران است.
عملیات مالچ پاشی به مدت ۵ سال بر روی شنها ماندگار است و موجب کاهش صدمات کشاورزی، بهداشتی، دام و تیور به زندگی اهالی شهر و روستا میشود.
