فاصله با رویاهایمان کم بود، اما زیاد!

قهرمانی قطر در جام ملت‌های آسیا با مرد اسپانیایی، شاید به تعبیر پله افسانه‌ای نزدیک باشد که یک‌بار گفته بود: «اشتیاق، همه چیز است.
باید مانند تارهای گیتار، لرزان و پرجنب و جوش بود».
به گزارش خبرگزاری فارس از همدان، قطر پیش از شروع جام ملت‌ها شاید در تمام پیش‌بینی‌ها جایی میان اسم‌های بزرگ نداشت.
مگر اینکه قرار باشد پیش‌بینی نابغه‌ای چون ژاوی به‌واسطه حضور چند ساله در این کشور کم‌جمعیت و از نگاه مجله معتبر و آمریکایی فوربز، ثروتمندترین کشور جهان، درست از آب دربیاید و نام قطر جلوتر از ایران و ژاپن و کره‌جنوبی و بقیه قرار گیرد.
قطر باید قهرمان می‌شد تا بار دیگر جمله معروف «هوگو سانچز» مکزیکی که می‌گفت «هر آدمی که فوتبال را به‌وجود آورد باید پرستیده می‌شد»، در ذهنمان تداعی شود.
فوتبال همینقدر جذاب، برهم زننده تمام تصورات، دوست‌داشتنی، گاهی اوقات آزاردهنده و بعد از قهرمانی قطر تاکید محض اینکه غیرقابل پیش‌بینی!
برای آنها که جمعه شب فینال جام ملت‌های آسیا را به تماشا نشستند، بیشتر از آنکه زدن سه گل توسط عنابی‌ها به تیم آبی‌های سامورایی جذاب و یا بیشتر از اینکه بوسه بازیکنان کشور قطرِ چندملیتی با مساحتی کمتر از 12 هزار کیلومتر مربع به جام 17 آسیا دلچسب باشد، حسرتِ دردناک نشات‌گرفته از نرسیدن تیم ملی محبوبمان به فینال، آزاردهنده بود.
قطر، تیمی که حالا بعد از قهرمانی در جام ملت‌ها اعتماد به نفسی عجیب برای میزبانی از جام‌ جهانی فوتبال گرفته، شاید دیگر راجل نیست و برعکس، یک تیم جذاب باشد و با اقتدار بر سکوی آسیا هم تکیه زده باشد، اما تعصب کورکورانه هم که داشته باشیم برای ما همان تیمی است که در پنج رویارویی آخر تن به شکست مقابل ایران داده است.
از دیدار دوستانه قبل از همین جام ملت‌ها بگیرید که آنها را از میان برداشتیم تا دو پیروزی در مقدماتی جام جهانی 2018 که حکم نهایی به بازماندن عنابی‌ها از سفر به روسیه داد.
قطر برای ما همان تیمی است که آخرین بار سال 88 و در یک دیدار دوستانه با نتیجه ناپلئونی 3 بر 2 شکستمان داد و قهرمان جدید آسیا، همان تیمی است که در یک دهه اخیر باخت‌های 6 بر یک و 3 بر صفر برابر ایران را تجربه کرده.
اینها را نگفتیم که به قول اهالی فوتبال قهرمانی تیم خوب و قابل احترام قطر را لوث کرده باشیم، نه؛ اینها را گفتیم تا برسیم به حسرت 43 ساله خودمان و موفقیت قابل دسترس در امارات که مفت و مسلم از چنگمان پرید.
جمعه شب اگر ایران حریف قطر در فینال جام ملت‌های آسیا بود، به‌خاطر همین اختلاف ما با عنابی‌ها شاید اتفاقات دیگری در ابوظبی رخ می‌داد، اما حسرت تنها چیزی بود که باید با آن کنار می‌آمدیم.
ما به ژاپن بد باختیم و ژاپن به قطر!
قطر همان کاری را با سامورایی‌ها کرد که آنها با ما!
و این یعنی فوتبالِ غیرقابل پیش‌بینی، دوست‌داشتنی و البته «آزاردهنده» این روزها برای ما و ژاپنی‌ها.
آن اتفاق و صحنه تلخ گل اول ژاپن به ایران و آن پنالتی زجرآور که آب پاکی را روی دست آریایی‌ها ریخت، تمام رویاهای ما برابر ژاپنی‌ها را بر باد داد، اما بیراه نیست اگر بگوییم این تیم ملی‌ای که در امارات دیدیم تمام رقبا را از میان برمی‌داشت، حتی قطر قهرمان را و مگر به ژاپن قافیه را می‌باخت که باید آن اتفاقات تلخ رخ می‌داد تا بدترین نتیجه تیم ملی ظرف چند سال اخیر، حکم به خداحافظی ما با جام بدهد و در فینال فقط افسوس بخوریم و افسوس!
و حکایت فوتبال همان روزهای تلخ و شیرینی است که در امارات به تماشا نشستیم.
ژاپنی که چند شب پیش ایران را از میان برداشته بود، بلافاصله و به طرزی مشابه برابر قطر مجازات شد.
فوتبال یک روز با تو خواهد بود و یک روز علیه تو.
یک روز باید پیروز باشی و بشکن بزنی و روز دیگر مجبوری زانوی غم بغل کنی و افسوس بخوری.
==================
یادداشت: حامد صیفی
===================
انتهای پیام / 89056/ 40