نقش یک ویروس شایع در بروز سرطان نادر مغز
یک مطالعه بینالمللی، که بزرگترین مطالعه از نوع خود تا به امروز است، بینش عمیقی در مورد تشخیص و درمان نوع نادری از سرطان به نام لنفوم اولیه سیستم عصبی مرکزی مرتبط با نقص ایمنی ارائه داده است.
باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - سرطان نادر لنفوم اولیه از گلبولهای سفید بدخیم خون سرچشمه میگیرد و منجر به تشکیل تومور در مغز و به ندرت در نخاع، چشمها یا مایع مغزی نخاعی میشود.
این سرطان اغلب در افرادی با سیستم ایمنی ضعیف، مانند دریافتکنندگان پیوند عضو یا افراد مبتلا به بیماریهای خودایمنی، رخ میدهد.
محققان مرکز پزشکی دانشگاه هایدلبرگ پیش از این نشان داده بودند که این نوع لنفوم صرفاً نوعی لنفوم کلاسیک نیست، بلکه یک بیماری مجزا است که با تغییرات ژنتیکی خاص مشخص میشود.
این مطالعه جدید که توسط گروه همکاری بینالمللی برای لنفوم اولیه سیستم عصبی مرکزی، به رهبری دانشمندان مرکز پزشکی دانشگاه هایدلبرگ و مرکز تحقیقات سرطان آلمان (DKFZ) انجام شده است، دادههای ۳۰۸ بیمار تحت درمان در ۲۳ بیمارستان در هفت کشور را تجزیه و تحلیل کرد.
ویروس اپشتین بار: یک نشانگر پیشبینیکنندهی حیاتی
تجزیه و تحلیلها نشان داده است که ویروس اپشتین بار (EBV) نقش محوری در این نوع سرطان دارد و در ۷۹.۲٪ از تومورهای بررسیشده شناسایی شده است.
به گفتهی دکتر لئون کاولن، محقق مرکز پزشکی دانشگاه هایدلبرگ و مرکز تحقیقات سرطان آلمان، و پزشک بیمارستان دانشگاه هایدلبرگ، تومورهای مثبت EBV معمولاً روند تهاجمیتر و پیشآگهی بدتری دارند.
آنها همچنین ویژگیهای تصویربرداری متمایزی را در اسکنهای MRI نشان میدهند، از جمله الگوهای کنتراست متفاوت در مقایسه با تومورهای منفی EBV.
دانشمندان یک مدل پیشبینیکننده بر اساس سه عامل کلیدی ایجاد کردهاند که میتواند به پیشبینی دقیقتر روند بیماری و بقای بیمار کمک کند.
این عوامل عبارتند از: وجود ویروس اپشتین بار در بافت تومور، سن بیمار و وضعیت عملکردی آنها.
نتایج نشان داد که ترکیب این عوامل به طور قابل توجهی روند بیماری را تعیین میکند:
وقتی تنها یکی از این عوامل خطر وجود داشت، میانگین بقای بیماران ۱۳۵ ماه (بیش از ۱۱ سال) بود.
وقتی دو عامل وجود داشت، زمان بقا به ۲۹ ماه کاهش یافت.
وقتی هر سه عامل وجود داشتند، این زمان به تنها سه ماه کاهش یافت.
پروفسور ولفگانگ ویک، نویسنده ارشد این مطالعه، رئیس بخش مغز و اعصاب بیمارستان دانشگاه هایدلبرگ و رئیس واحد همکاری بالینی نوروانکولوژی، این مدل را به عنوان "پیشرفت قابل توجهی" توصیف میکند که پزشکان را قادر میسازد تا بیماران را با دقت بیشتری ارزیابی کرده و درمانها را به طور مؤثرتری با شرایط فردی هر بیمار تطبیق دهند.
درمان نقص ایمنی و سرطان با هم
تاکنون هیچ درمان استاندارد تأیید شدهای برای این نوع سرطان وجود نداشته است.
اما این مطالعه بینشهای مهمی در مورد مؤثرترین رویکردهای درمانی ارائه داده است.
محققان دریافتند بیمارانی که سیستم ایمنی آنها حداقل تا حدی قابل بازسازی بود - چه از طریق اصلاح داروهای سرکوبکننده سیستم ایمنی و چه از طریق درمان مؤثر برای عفونت HIV - و کسانی که یک رژیم شیمیدرمانی ترکیبی شامل ریتوکسیماب و متوترکسات دریافت کردند، میزان پاسخ خوبی معادل ۸۵٪ نشان دادند.
در بخش قابل توجهی از این بیماران، بیماری در درازمدت تثبیت شد و غیرقابل تشخیص شد.
دکتر کاولین تأکید میکند که تعامل بین تومور و سیستم ایمنی ضعیف نقش اساسی دارد و بنابراین باید هر دو جنبه در برنامه درمانی با هم مورد توجه قرار گیرند.
پروفسور ویک نتیجه گرفت که این مطالعه برای اولین بار، پایه شواهد قوی برای این بیماری نادر ارائه میدهد و گامی مهم در جهت اعمال پزشکی دقیق حتی برای بیماریهای نادر است.
او خاطرنشان کرد که انجام تحقیقات قابل توجه در مورد تومورهای نادر اغلب فقط از طریق کنسرسیومهای بزرگ بینالمللی امکانپذیر است و اهمیت حیاتی همکاری علمی بینالمللی در این زمینه را برجسته میکند.
این یافتهها در مجله Blood منتشر شد.
منبع: Medical Express
