چه کسی نماز بر پیکر رهبر کبیر انقلاب اقامه کرد؟/ماجرای تلفن فرزند امام

به گزارش خبرنگار مهر، پس از رحلت امام خمینی (ره) پیکر ایشان ۱۵ خرداد سال ۱۳۶۸ به مصلی تهران منتقل شد تا قلوب داغدیده‌ای که از سراسر کشور برای وداع با امام خود به تهران آمده بودند، بتوانند با رهبر فقید انقلاب اسلامی وداع کنند.
پیکر امام خمینی (ره) زمانی که در مصلی تهران قرار گرفت نماز میت به امامت مرحوم آیت‌الله گلپایگانی اقامه شد و مردم فاصله ۲۰ کیلومتری مراسم تشییع تا بهشت زهرا (س) را پیمودند و پیکر امام و پیشوای خود را به خاک سپردند.
حسین سلیمانی که در جماران جزو حلقه نزدیک به حضرت امام خمینی (ره) بود در این خصوص می گوید: «حاج احمد آقا به بیت آیت‌الله گلپایگانی زنگ زد تا‏‎ ‎‏ایشان نماز آقا‏‎ ‎‏را‏‎ ‎‏بخواند.
سپس بنده را‏‎ ‎‏با‏‎ ‎‏ماشین ضدگلوله‌ای که متعلق به بیت بود، به قم ‎‏فرستادند.
غروب به قم رسیدم و آیت‌الله ‏‏گلپایگانی را‏‎ ‎‏سوار ماشین کردم ‎‏و به طرف تهران به راه افتادیم.
آقای گلپایگانی (ره) در داخل ‏‎ ‎‏ماشین عمامه‌شان را‏‎ ‎‏برداشته بودند و مدام از حضرت امام صحبت ‏‏می‌کردند ‎‏و اشک می‌ریختند و می‌گفتند که حیف شد ایشان رفتند، ایشان برای‎ ‎‏اسلام مفید بودند، اسلام را زنده کردند و کارشان در تاریخ بی‌سابقه بود.
‏
‏‏ساعاتی بعد به جماران رسیدیم.
یادم هست که حاج احمد آقا‏‎ ‎‏برای‎ ‎‏احترام به آیت‌الله گلپایگانی، آقایان توسلی و رسولی را‏‎ ‎‏برای استقبال‎ ‎‏فرستاده بودند.
آیت‌الله گلپایگانی شب را در منزل آقای رسولی به سر ‎‏بردند و بنا‏‎ ‎‏شد که فردا‏‎ ‎‏برای نماز به مصلی برویم.
‏روز بعد به‏‎ ‎‏اتفاق حاج احمدآقا‏‎ ‎‏به سراغ‏‎ ‎‏آیت‌الله گلپایگانی‏‏ رفتیم و ‏‏ایشان‎ ‎‏را‏‎ ‎‏برای نماز آوردیم.
جنازه را‏‎ ‎‏آوردند و ایشان بر آن نماز خواندند.
پس‎ ‎‏از نماز، جنازه را‏‎ ‎‏حرکت دادند.
جمعیت هجوم آوردند و حاج احمد آقا‏‎ ‎‏به آقای گلپایگانی عرض کردند که اگر اجازه بفرمایید، من از این طرف ‏‎ ‎‏بروم و شما‏‎ ‎‏را‏‎ ‎‏هم یکی از برادران مشایعت می‌کند.
حاج احمد آقا‏‎ ‎‏رفتند ‎‏و من به آقای گلپایگانی عرض کردم که آقا‏‎ ‎‏بلند شوید برویم.
ایشان ‎‏قبول کردند و در همان لحظه‌ای که در حال برخاستن بودند، در اثر فشار‎ ‎‏جمعیت، چندین‌بار عصا‏‎ ‎‏از دست‌شان افتاد و کفش‌هایشان از پایشان ‏‎‏خارج شد.
به هر ترتیبی بود ایشان را به سمت فضای باز حرکت دادیم.
‎‏دیدیم که آن‌جا‏‎ ‎‏هیچ مکان حفاظتی وجود ندارد که بتوانیم ایشان را‏‎ ‎‏در‎ ‎‏آن‌جا‏‎ ‎‏نگه داریم که از فشار مردم محفوظ باشند.
یک ماشین کمیته را‏‎ ‎‏دیدم‎ ‎‏و ایشان را‏‎ ‎‏چند قدمی به سمت ماشین حرکت دادم، با‏‎ ‎‏اسلحه شیشه ‎‏کوچک ماشین را‏‎ ‎‏شکستم و در ماشین را‏‎ ‎‏باز کردم و ایشان را‏‎ ‎‏بلند کردم‎ ‎‏و داخل ماشین گذاشتم.
آقازاده ایشان ـ آقا‏‎ ‎‏باقر ـ هم بودند و در همین‎ ‎‏لحظات راننده پاترول ‏‏هم رسید.
از او‏‎ ‎‏خواستم ماشین را‏‎ ‎‏حرکت‏‎ ‎‏دهند و ‎‏ایشان هم ماشین را‏‎ ‎‏حرکت دادند و به طرف کوچه‌های اطراف مصلی و ‎‏عباس‌آباد رفتیم.»
آیت الله سیدمحمدرضا گلپایگانی در سال ۱۲۷۸ در گوگد از توابع گلپایگان متولد شد و تحصیلات حوزوی را از حوزه علمیه گلپایگان آغاز کرد و در نوزده سالگی به حوزه علمیه اراک رفت و از دروس آیت الله عبدالکریم حائری بهره برد.
با هجرت آیت الله حائری به قم،آیت الله گلپایگانی نیز به قم عزیمت کرد و تحصیلات عالیه را نزد او و دیگر اساتید سپری کرد.
او از سن جوانی در کنار تحصیل، به تدریس اهتمام داشت و از دوره جوانی روحیه ظلم ستیزی داشت.
با درگذشت آیت الله سیدحسین بروجردی،آیت الله گلپایگانی به عنوان یکی از مراجع درجه اول مطرح شد و بخشی از اداره و هزینه حوزه را تقبل نمود.
آیت الله گلپایگانی از دیرباز با امام‌خمینی ارتباط صمیمی داشت و در مخالفت امام‌خمینی با لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی، همگام با دیگر مراجع اعلامیه‌ای صادر کرد.
او پس از دستگیری و زندانی کردن امام‌خمینی و نیز دستگیری دوم و تبعید، از ایشان حمایت می‌کرد و فرزند خود سیدمهدی را برای دیدار ایشان به ترکیه فرستاد.
پس از مراجعت امام‌خمینی به ایران،آیت الله گلپایگانی پیام تبریک داد و به هنگام ورود امام‌خمینی به قم تا ورودی شهر به استقبال ایشان رفت و امام اولین بازدید خود را از خانه او شروع کرد.
آیت الله گلپایگانی همواره درصدد تقویت نهضت و تأیید مواضع امام‌خمینی فعالیت می‌کرد و در کنار آن در مسئله ولایت فقیه و اختیارات حکومت اسلامی نظرات متفاوت خود را داشت و در مواقعی تذکرات خود را برای امام می‌نوشت او بر پیکر امام‌خمینی در مصلای تهران نماز اقامه کرد.آیت الله گلپایگانی در سال ۱۳۷۲ درگذشت و در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.