از طنین «یا حسین» تا اقامه نماز ظهر؛ بجنورد در مسیر دلدادگی به سیدعباس

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها؛ ظهر عاشوراست؛ خورشید درست بر فراز آسمان ایستاده و گرمای تیرماه بر شانه‌های شهر سنگینی می‌کند، اما خیابان‌های بجنورد حال و هوای دیگری دارد.
صدای طبل و سنج از دور به گوش می‌رسد و بیرق‌های سیاه در باد آرام تکان می‌خورند.
دسته‌های عزاداری یکی پس از دیگری از راه می‌رسند.
مردان با پیراهن‌های مشکی و پیشانی‌بندهای «یا حسین» و «یا ابوالفضل» زنجیر بر شانه می‌زنند و نوحه‌خوانان با صدایی بغض‌آلود نام سیدالشهدا (ع) را فریاد می‌کنند.
امروز، رسم هر ساله مردم مرکز خراسان شمالی بار دیگر جان گرفته است؛ رسمی دیرینه که در آن هیئت‌های مذهبی از نقاط مختلف شهر به سمت امامزاده واجب‌التعظیم سیدعباس بن موسی بن جعفر (ع) حرکت می‌کنند تا مصیبت کربلا را به ساحت اهل بیت (ع) تسلیت بگویند.
روایتی از حضور همه نسل‌ها در کاروان عاشورا
در میان جمعیت، حضور خانواده‌ها بیش از هر چیز به چشم می‌آید.
مادری کودک شیرخواره‌اش را در آغوش گرفته و زیر لب روضه می‌خواند.
پدری دست فرزند خردسالش را گرفته و آرام در میان انبوه عزاداران پیش می‌رود.
چند متر آن‌سوتر، کالسکه کودکی در میان سیل جمعیت حرکت می‌کند؛ کودکی که شاید هنوز معنای عاشورا را نداند، اما نام حسین (ع) از همین امروز در جانش نقش می‌بندد.
پیرمردان با گام‌های آرام و عصا به دست آمده‌اند و نوجوانان شانه به شانه آنان زنجیر می‌زنند.
گویی عاشورا در این شهر، حلقه پیوند نسل‌هاست.
اشک‌هایی که پنهان نمی‌شوند
در حاشیه مسیر، زنانی ایستاده‌اند که توان همراهی با دسته‌ها را ندارند.
برخی کنار در خانه‌ها و برخی بر پیاده‌روها، با چشمانی اشک‌بار به عبور عزاداران خیره شده‌اند.
اشک‌هایشان را از مردم پنهان نمی‌کنند.
دست بر سینه می‌گذارند، سلامی به اباعبدالله (ع) می‌دهند و با عبور هر هیئت، زمزمه «یا حسین» بر لبانشان جاری می‌شود.
در گوشه‌ای دیگر، مادری اشک‌هایش را با گوشه چادر پاک می‌کند و نگاهش را از دسته‌های عزاداری برنمی‌گیرد؛ گویی در میان این جمعیت، هر کس روضه‌ای در دل دارد.
موکب‌هایی که عطر محبت می‌دهند
در مسیر حرکت هیئت‌ها، موکب‌های مردمی نیز جلوه‌ای از ارادت به سیدالشهدا (ع) را به نمایش گذاشته‌اند.
جوانان با سینی‌های شربت و آب خنک از عزاداران پذیرایی می‌کنند.
در برخی موکب‌ها ساندویچ و سیب‌زمینی میان مردم توزیع می‌شود و عطر غذای نذری در فضای شهر پیچیده است.
آن‌سوتر، ۷۲ دیگ نذری به یاد ۷۲ یار باوفای امام حسین (ع) بر آتش می‌جوشد؛ دیگ‌هایی که تنها برای سیر کردن شکم‌ها نیست، بلکه نشانی از عشق و ارادت مردمی است که قرن‌هاست نام حسین (ع) را در دل‌های خود زنده نگه داشته‌اند.
پایان یک مسیر با اقامه نماز عشق
هرچه جمعیت به صحن امامزاده سیدعباس (ع) نزدیک‌تر می‌شود، اشک‌ها بیشتر و صداها بغض‌آلودتر می‌شود.
عزاداران پس از ساعاتی سینه‌زنی و زنجیرزنی، در صحن امامزاده گرد هم می‌آیند.
در نهایت، با طنین اذان ظهر، هزاران نفر در کنار یکدیگر صف می‌بندند و نماز ظهر عاشورا را اقامه می‌کنند؛ نمازی که یادآور آخرین نماز سیدالشهدا (ع) در صحرای کربلاست.
ظهر عاشورای بجنورد بار دیگر ثابت کرد که این شهر، هنوز با نام حسین (ع) می‌تپد؛ شهری که پیر و جوان، زن و مرد و کودک و سالخورده، هر سال در چنین روزی یکصدا می‌شوند و در مسیر سیدعباس (ع)، عشق و دلدادگی خود را به مکتب عاشورا به نمایش می‌گذارند.