مکمل محبوب درد مفاصل ممکن است خطر آلزایمر را افزایش دهد

به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که مصرف گلوکزامین با ۲۵ درصد افزایش احتمال پیشرفت فرد از اختلال شناختی خفیف به زوال عقل و بیماری آلزایمر مرتبط است.
«مت جنتری» محقق ارشد و رئیس بیوشیمی و زیست شناسی مولکولی در دانشگاه فلوریدا، در یک بیانیه خبری گفت: «اگرچه این یک ارتباط است و اثبات علیت نیست، اما یک سوال بالینی مهم را مطرح می‌کند که اکنون شایسته توجه بسیار بیشتری است.»
طبق گفته بنیاد آرتروز، گلوکزامین یک ترکیب طبیعی است که در غضروف سالم یافت می‌شود، و بافت همبندی است که از مفاصل محافظت می‌کند.
بنیاد آرتروز می‌گوید که تصور می‌شود مکمل‌های گلوکزامین التهاب زانو را کاهش می‌دهند و از سلول‌هایی که ساختار غضروف را حفظ می‌کنند، محافظت می‌کنند.
محققان خاطرنشان کردند که گلوکزامین می‌تواند از سد خونی مغزی عبور کند و بنابراین ممکن است بر سلامت مغز تأثیر بگذارد.
برای مطالعه جدید، محققان از هوش مصنوعی برای بررسی سیستم مراقبت‌های بهداشتی دانشگاه فلوریدا از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۴ برای افراد مبتلا به آلزایمر، زوال عقل یا اختلال شناختی خفیف استفاده کردند.
آنها دریافتند که تقریباً از هر ۱۰ بیمار (۸ درصد) که عملکرد مغزشان رو به کاهش است، ۱ نفر مکمل گلوکزامین مصرف می‌کرده است.
نتایج نشان داد افرادی که گلوکزامین مصرف می‌کنند، ۲۵ درصد بیشتر احتمال دارد که از اختلال شناختی خفیف به زوال عقل کامل پیشرفت کنند.
محققان دریافتند که بیماران آلزایمر و زوال عقل که گلوکزامین مصرف می‌کنند، ۲۵ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ قرار دارند.
محققان گفتند که گلوکزامین یک مولکول مرتبط با قند است و به همین دلیل ممکن است در مسیرهایی که قند بر سلامت سلول‌های مغزی تأثیر می‌گذارد، نقش داشته باشد.
جنتری گفت: «پروتئین‌ها ماشین‌های مولکولی سلول هستند و بسیاری از آنها برای تا شدن صحیح، حرکت به مکان مناسب و انجام وظایف خود، به برچسب‌های قندی نیاز دارند که به روش صحیح اضافه شوند.»
جنتری گفت: «آنچه ما در آلزایمر یافتیم این است که به نظر می‌رسد این سیستم برچسب‌گذاری قند بیش از حد فعال است.
مغز آلزایمری تعداد زیادی از این ساختارهای قندی را اضافه می‌کند و به نظر می‌رسد که این امر به جای محافظت در برابر بیماری، به آن کمک می‌کند.»
محققان گفتند در نتیجه، این فرآیند می‌تواند باعث ایجاد رسوبات پروتئینی سمی موجود در مغزهای مبتلا به آلزایمر، از جمله پلاک‌های آمیلوئید و گره‌های تاو شود.
محققان در موش‌های اصلاح ژنتیکی شده نشان دادند که گلوکزامین به طور قابل توجهی اتصال بقایای قند به پروتئین‌ها را در سلول‌ها افزایش می‌دهد.
محققان دریافتند که این موش‌ها هنگام مصرف گلوکزامین دچار زوال حافظه شدند.
علاوه بر این، هنگامی که محققان این فرآیند «برچسب‌گذاری قند» را در این موش‌ها سرکوب کردند، حافظه بهبود یافت.
«رامون سان»، محقق ارشد و مدیر مرکز تحقیقات پیشرفته بیومولکول فضایی در دانشگاه فلوریدا، گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که متابولیسم تغییر یافته نقش مهمی در پیشرفت آلزایمر دارد و علاوه بر این، پرداختن به نقص متابولیک می‌تواند مکمل مهمی برای رویکردهای متمرکز بر پلاک‌ها و گره‌های آلزایمر باشد.»