سوزندان کاه و کلش هزینههای سنگینی به بدنه کشاورزی تحمیل میکند
همدان- رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان همدان گفت: سوزندان کاه و کلش هزینههای بلندمدت و سنگینی را به بدنه کشاورزی استان تحمیل میکند و تعادل اکولوژیک خاک را به طور کامل برهم میزند.
به گزارش خبرگزاری مهر، حمزه خانجانیافشار ظهر چهارشنبه در جمع خبرنگاران با بیان اینکه برخی کشاورزان به تصور پاکسازی سریع و ارزانقیمت زمین، اقدام به آتش زدن بقایای محصولات میکنند، اظهار کرد: اگرچه سوزاندن کاه و کلش در ظاهر سادهترین راه برای مقابله با آفات و علفهای هرز به نظر میرسد، اما این اقدام در عمل هزینههای بلندمدت و سنگینی را به بدنه کشاورزی استان تحمیل میکند و تعادل اکولوژیک خاک را به طور کامل برهم میزند.
وی از سوزاندن بقایای گیاهی به عنوان «قاتل خاموش» یاد کرد و گفت: در جریان این آتشسوزیها، حدود ۸۰ درصد کربن موجود به صورت گازهای سمی و خطرناک وارد اتمسفر میشود که علاوه بر آلودگی شدید هوا و ایجاد بیماریهای تنفسی برای جوامع محلی، بخش عظیمی از پتانسیل حاصلخیزی خاک را نیز نابود میکند.
رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان همدان با استناد به یافتههای فنی، به تشریح ابعاد فاجعهبار این اقدام پرداخت و افزود: مطالعات نشان میدهد تنها یک نوبت سوزاندن کاه و کلش، میتواند ۵۰ درصد از جمعیت باکتریهای مفید خاک را تا عمق ۲.۵ سانتیمتری از بین ببرد و فعالیت آنزیمهای کلیدی مسئول آزادسازی عناصر غذایی را به شدت سرکوب کند.
وی با برشمردن خسارتهای شیمیایی افزود: در این فرآیند حدود ۸۰ درصد نیتروژن، ۲۵ درصد فسفر و ۲۱ درصد پتاسیم موجود در بقایا که میتوانست به چرخه خاک بازگردد، هدر میرود.
خانجانی افشار دادمه داد: کاهش شدید مواد آلی و اسیدهای هومیک، منجر به افزایش نمکهای قابل حل، تغییر اسیدیته خاک و تضعیف پایداری خاکدانهها شده و در نهایت با ایجاد فشردگی و کاهش نفوذپذیری خاک، موجب ریشهسوزی در کشتهای بعدی و افت شدید بازدهی محصول میشود.
وی با تاکید بر تغییر نگرش نسبت به مدیریت پسماند کشاورزی، پنج کارکرد حیاتی بقایای گیاهی را شامل «افزایش ماده آلی خاک»، «حفاظت از ساختار خاک»، «تغذیه اصولی»، «مدیریت بهینه منابع آب» و «تعدیل حرارتی» عنوان کرد.
رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان همدان در پایان خاطرنشان کرد: کشاورزی پایدار در گرو حفظ همین بقایا است؛ کاه و کلش زباله نیستند، بلکه داراییهای ارزشمندی هستند که حفظ آنها ضامن بقای تولید است.
از تمامی بهرهبرداران انتظار میرود با جایگزینی روشهای اصولی مدیریت پسماند، از نابودی این سرمایه ملی جلوگیری کرده و به حفظ سلامت عمومی و پایداری تولید کمک کنند.