عارف نوشاهی به عضویت افتخاری فرهنگستان درآمد

به گزارش خبرگزاری مهر، در مراسمی که با حضور اورنگ زیب خان کهیچی، وزیر میراث ملی و فرهنگ پاکستان، رضا امیری مقدم، سفیر و مجید مشکی، رایزن فرهنگی ایران در این کشور و جمعی از استادان و پژوهشگران و علاقه‌مندان به زبان و ادب فارسی، در شهر اسلام‌آباد برگزار شد، حکم عضویت افتخاری عارف نوشاهی، استاد و پژوهشگر پاکستانی، در فرهنگستان زبان و ادب فارسی اهدا شد.
زبان فارسی، حلقه اتصال فرهنگی
اورنگ‌زیب‌خان کهیچی، وزیر میراث ملی و فرهنگ پاکستان در این مراسم با اشاره به اینکه زبان فارسی ۸۰۰ سال زبان رسمی و دیوانی در شبه‌قاره و پاکستان بوده و دارای جایگاه ویژه و ممتازی است، گفت: تاریخ و فرهنگ پاکستان با زبان فارسی عجین شده است و متأسفانه استعمارگران با حذف این زبان از متن زندگی مردم آنان را از تاریخ و گذشته خود جدا و رابطۀ آنان را با نیاکان‌شان قطع کرده‌اند.
وی در بخش دیگری از سخنان خود اعطای حکم عضویت دکتر نوشاهی را برگ دیگری از پیوندهای عمیق تاریخی دو کشور ایران و پاکستان ارزیابی کرد.
رضا امیری‌مقدم، سفیر ایران در پاکستان دربارۀ عضویت افتخاری عارف نوشاهی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی گفت: به پاس خدمات ایشان و با هدف گسترش روابط فرهنگی دو کشور این استاد به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شده است.» او ادامه داد: «روابط میان دو کشور ایران و پاکستان، رابطه‌ای قدیمی و تاریخی است و زبان فارسی به لطف پروردگار و همّت مردم دوست‌داشتنی پاکستان، همچنان زنده است.
مجید مشکی، رایزن فرهنگی ایران در پاکستان نیز درباره عضویت افتخاری عارف نوشاهی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی گفت: انتخاب یک پژوهشگر پاکستانی به عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی، نشانه توجه فرهنگستان زبان و ادب فارسی و استادان ایرانی به‌ جایگاهِ ویژه زبان فارسی در پاکستان و عمق روابط فرهنگی میان دو کشور است.
نوشاهی، بیش از ۵۰ سال از عمر خود را صرف آموزش و پژوهش در حوزه زبان فارسی کرده است.
او با تألیف ده‌ها جلد کتاب به زبان فارسی و اهدای ده هزار نسخه کتاب خطی به زبان فارسی، به کتابخانۀ گنج‌بخش در شهر راولپندی پاکستان، توجه و علاقۀ خود را به حفظ زبان فارسی در کشور پاکستان نشان داده است.
عارف نوشاهی، نویسنده، نسخه‌شناس و پژوهشگر پاکستانی، زاده ۱۳۳۴ شمسی در روستایِ چَنبَل از توابع پَنجاب پاکستان است.
او در سال ۱۳۵۰ شمسی، به مجالس آموزش زبان فارسی در خانۀ فرهنگ ایران در شهر راولپندی راه یافت.
در سال ۱۳۵۲ شمسی، همکاری خود را با مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان در شهر اسلام‌آباد آغاز کرد.
عمده فعالیت‌های او در این مرکز بر کتاب‌شناسی و نسخه‌شناسی متمرکز بود و توانست دست‌نویس‌های بسیاری را از روستاها، جمع‌آوری کند.
نوشاهی در سال ۱۳۵۸ هجری شمسی، به مرکز تحقیقات فارسی در شهر کراچی پاکستان رفت.
در این مرکز گنجینه نسخه‌های خطی فارسی موزه ملی پاکستان و انجمن ترقی اردو را بررسی و فهرست‌نویسی کرد.
عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سال ۱۳۶۰ شمسی، مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه کراچی دریافت کرد و یک سال بعد از همین دانشگاه، موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد شد.
این عضو افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی در سال ۱۳۷۲ هجری شمسی، دوره پیوسته کارشناسی ارشد و دکتری زبان و ادبیات فارسی را از دانشگاه ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران دریافت کرد.
پایان‌نامه او درباره تصحیح ملفوظات خواجه عبدالله احراری نقشبندی به تحریر و تدوین میر عبدالاول نیشابوری بود.
نوشاهی علاوه بر تحصیل، همکاری خود با بنیاد دایره‌المعارف اسلامی و فرهنگستان زبان و ادب فارسی را از دیرباز آغاز کرده است.
برخی از آثار او عبارت‌اند از: فهرست نسخه خطی موزه ملی پاکستان، کتاب‌شناسی آثار فارسی چاپ‌شده در شبه‌قاره؛ مجالس جهانگیری (تصحیح)؛ حافظ، مَحرم اسرار؛ احوال و سخنان خوابه عبیدالله احرار (تعلیق و تصحیح و مقدمه).
نوشاهی در چهارصد و هشتاد و هشتمین جلسه شورای فرهنگستان زبان و ادب فارسی که دوازدهم آبان‌ماه ۱۴۰۴ برگزار شد، به‌ عضویت افتخاری فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شد.