دوازده روزی که تاریخ را تغییر داد

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: برخی روزها در تقویم می‌مانند و برخی روزها در حافظه ملت‌ها.
روزهایی که نه با شمارش ساعت‌ها و شب‌ها، بلکه با میزان ایستادگی انسان‌ها سنجیده می‌شوند.
جنگ دوازده روزه ایران و آمریکا از آن دست رخدادهایی است که دیگر تنها یک حادثه سیاسی یا نظامی نیست؛ روایتی است از اراده ملتی که در برابر بزرگ‌ترین قدرت‌های جهان ایستاد و اجازه نداد سرنوشتش در اتاق‌های فکر دشمنانش نوشته شود.
دشمنان ایران گمان می‌کردند با مجموعه‌ای از حملات نظامی، عملیات روانی، فشار رسانه‌ای و تهدیدهای پی‌درپی می‌توانند ملت ایران را به زانو درآورند.
تصور می‌کردند کافی است چند نقطه را هدف قرار دهند تا اراده یک ملت فرو بریزد.
اما آنچه در این دوازده روز رخ داد، بار دیگر نشان داد که ایران را نمی‌توان با معیارهای متعارف قدرت سنجید.
این سرزمین، میراث هزاران سال ایستادگی است؛ سرزمینی که از دل هجوم‌ها، جنگ‌ها و توطئه‌های بی‌شمار عبور کرده و هر بار استوارتر از گذشته برخاسته است.
در آن روزها، جهان شاهد صحنه‌ای کم‌نظیر بود.
دشمن با همه توان خود به میدان آمده بود؛ از فناوری‌های پیشرفته نظامی گرفته تا شبکه عظیم رسانه‌ای که شبانه‌روز بر طبل ناامیدی می‌کوبید.
اما در سوی دیگر، ملتی قرار داشت که تجربه‌ای طولانی از مقاومت را با خود حمل می‌کرد.
مردمی که خاطره دفاع مقدس را در حافظه جمعی خود حفظ کرده‌اند و آموخته‌اند امنیت و استقلال را نمی‌توان از دیگران هدیه گرفت.
جنگ دوازده روزه تنها نبرد موشک‌ها و سامانه‌های دفاعی نبود؛ میدان تقابل دو نگاه به جهان بود.
یک نگاه که قدرت را در زرادخانه‌ها، ناوها و بمب‌افکن‌ها خلاصه می‌کرد و نگاهی دیگر که قدرت را در ایمان، خودباوری و پیوند مردم با سرزمینشان می‌دید.
نتیجه این تقابل روشن بود.
آنچه بر صفحه تاریخ ماند، نه هیبت ناوهای دشمن، بلکه عظمت ملتی بود که از تهدید نهراسید.
در این میان، نام شهیدان این نبرد بر تارک تاریخ خواهد درخشید.
آنان که جان خود را سپر امنیت کشور کردند و نشان دادند هنوز هم فرهنگ ایثار و شهادت در این سرزمین زنده است.
هر شهید، روایتی از عشق به وطن و دفاع از عزت ملی بود.
خون آنان بار دیگر این حقیقت را یادآوری کرد که استقلال ایران، میراثی نیست که به آسانی به دست آمده باشد و به آسانی نیز از دست نخواهد رفت.
فرماندهان عالی رتبه ایرانی در ساعت ۳:۳۰ نیمه شب ۲۳خرداد ۱۴۰۴ در طی عملیات غافلگیرانه دشمن صهیونی و در جای جای ایران عزیزمان به شهادت رسیدند.
مردم ایران با صدای پدافندهای نظامی از خواب بیدار شدند و در بی‌خبری و بهت محض فقط اخبار را از رسانه‌های گنگ‌تر از خودشان دنبال می‌کردند: سپهبد غلامعلی رشید، سپهبد محمد حسین باقری، سپهبد حسین سلامی، سرلشکر امیرعلی حاجی‌زاده، سرلشکر مهدی ربانی، سرلشکر غلامرضا محرابی، سرلشکر امیر مظفری‌نیا، سرلشکر محمد کاظمی، سرلشکر محسن باقری، سرلشکر محمد جعفر اسدی، سرلشکر محمدرضا نصیر باغبان، سرتیپ داوود شیخیان، سرتیپ محمد باقر طاهرپور و ....
اما شاید مهم‌ترین دستاورد این دوازده روز، آشکار شدن سرمایه عظیم وحدت ملی بود.
در روزهایی که دشمن بر شکاف‌ها و اختلاف‌ها حساب باز کرده بود، ملت ایران تصویری متفاوت ارائه داد.
از هر قوم و سلیقه و گرایش، صدایی واحد به گوش رسید؛ صدای دفاع از ایران.
این وحدت، همان حقیقتی است که بارها در بزنگاه‌های تاریخی کشور را از خطر عبور داده است.
دشمنان ممکن است تجهیزات پیشرفته داشته باشند، اما هیچ سلاحی توان مقابله با ملتی متحد را ندارد.
جنگ دوازده روزه همچنین نشان داد که قدرت واقعی ایران تنها در توان نظامی آن خلاصه نمی‌شود.
قدرت ایران در مردمی است که در سخت‌ترین شرایط کنار یکدیگر می‌ایستند.
در جوانانی است که مسئولیت دفاع از کشور را بر دوش می‌گیرند.
در دانشمندانی است که با وجود تحریم‌ها مسیر پیشرفت را متوقف نمی‌کنند.
در مادرانی است که فرزندان خود را برای سربلندی وطن تربیت می‌کنند.
این سرمایه انسانی، بزرگ‌ترین پشتوانه امنیت و اقتدار ایران است.
امروز که یک سال از آن روزها گذشته است، نباید این حماسه را صرفاً به‌عنوان یک خاطره مرور کنیم.
جنگ دوازده روزه درسی بزرگ برای آینده نیز به همراه دارد.
درس اعتماد به توان داخلی، درس ایستادگی در برابر فشارها و درس حفظ وحدت ملی.
ملت‌هایی که تاریخ خود را فراموش می‌کنند، محکوم به تکرار اشتباهات گذشته‌اند؛ اما ملت‌هایی که از تجربه‌های خود سرمایه می‌سازند، مسیر آینده را روشن‌تر می‌بینند.
سالگرد این نبرد، تنها یادآور یک پیروزی نظامی یا سیاسی نیست؛ یادآور حقیقتی عمیق‌تر است.
حقیقت اینکه ایران، هرگاه بر ارزش‌های خود تکیه کرده، توانسته از دشوارترین آزمون‌ها عبور کند.
حقیقت اینکه قدرت‌های بزرگ، هرچند توان تخریب داشته باشند، قادر به شکست اراده ملتی ریشه‌دار نیستند.
و حقیقت اینکه آینده این سرزمین را نه تهدید دشمنان، بلکه عزم و ایمان فرزندانش رقم خواهد زد.
دوازده روز گذشت؛ اما روایت آن دوازده روز هنوز ادامه دارد.
در نگاه کودکی که با افتخار از پرچم کشورش سخن می‌گوید، در یاد خانواده‌های شهدا، در تلاش شبانه‌روزی مدافعان امنیت و در امید مردمی که به فردای ایران می‌اندیشند.
این روایت، داستان ملتی است که آموخته در برابر طوفان بایستد و از دل سختی‌ها راه خود را به سوی افق‌های روشن‌تر باز کند.
تاریخ درباره این روزها خواهد نوشت که دشمن آمده بود تا اراده ایران را در هم بشکند؛ اما خود با واقعیتی بزرگ‌تر روبه‌رو شد: ملتی که می‌توان به آن فشار آورد، اما نمی‌توان آن را تسلیم کرد.
ملتی که هر بار از آزمونی سخت عبور می‌کند، معنای تازه‌ای از مقاومت را به جهان نشان می‌دهد.
و این، میراث ماندگار جنگ دوازده روزه است؛ میراث عزت، اقتدار و سربلندی ایران.