حفاظت از خلیجفارس نیازمند بازاندیشی رابطه انسان با دریا است
بندرعباس-رئیس مرکز اقیانوسشناسی هرمزگان با اشاره به شعار روز جهانی اقیانوسها، بر ضرورت تغییر نگاه بهرهبردارانه به دریاها و بازاندیشی رابطه انسان با دریا تاکید کرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، صمد حمزهای با اشاره به شعار «بازاندیشی؛ فراتر از جهانی که میشناسیم، رابطهای نو با اقیانوسها»، بر اهمیت راهبردی دریاها و اقیانوسها در حفظ حیات زمین تاکید کرد و افزود: دریاها و اقیانوسها علاوه بر تامین بخش قابل توجهی از اکسیژن مورد نیاز کره زمین، نقش اساسی در تنظیم اقلیم، تامین امنیت غذایی و حفظ تنوع زیستی ایفا میکنند و سلامت آنها ارتباط مستقیمی با آینده زندگی بشر دارد.
وی اضافه کرد: آلودگیهای نفتی، ورود پسماندهای پلاستیکی، کاهش اکسیژن محلول آب، اسیدی شدن دریاها و پیامدهای ناشی از تغییرات اقلیمی از مهمترین تهدیداتی هستند که اکوسیستمهای دریایی را با چالش مواجه کردهاند و ادامه این روند میتواند معیشت میلیونها نفر از ساکنان مناطق ساحلی را تحت تاثیر قرار دهد.
حمزهای با اشاره به ویژگیهای منحصربهفرد خلیج فارس و دریای عمان گفت: خلیج فارس به عنوان یک پهنه آبی نیمهبسته، کمژرفا و دارای شرایط دمایی و شوری ویژه، زیستگاه ارزشمند جنگلهای حرا و مرجانهای مقاوم است و دریای عمان نیز به دلیل ارتباط مستقیم با آبهای آزاد اقیانوس هند، از غنای زیستی قابل توجهی برخوردار است.
وی خاطرنشان کرد: این زیستبومهای ارزشمند در سالهای اخیر با تهدیدهایی همچون آلودگیهای نفتی و صنعتی، ورود فاضلابهای تصفیهنشده، صید بیرویه، تخریب زیستگاههای حساس ساحلی و پیامدهای تغییرات اقلیمی مواجه بودهاند که ضرورت حفاظت از آنها را دوچندان میکند.
رئیس مرکز اقیانوسشناسی هرمزگان افزود: در کنار مشارکت مردمی، دستگاههای اجرایی و حاکمیتی نیز باید با تقویت نظارتها، اجرای دقیق قوانین زیستمحیطی، توسعه زیرساختهای تصفیه فاضلاب، مدیریت صید و گسترش مناطق حفاظتشده دریایی، نقش خود را در صیانت از این سرمایههای ملی ایفا کنند.
حمزهای همچنین بر ضرورت توسعه همکاریهای منطقهای و دیپلماسی زیستمحیطی با کشورهای همسایه تاکید کرد و گفت: بسیاری از چالشهای زیستمحیطی دریاها ماهیتی فرامرزی دارند و مقابله با آنها نیازمند همکاری و هماهنگی مشترک کشورهای منطقه است.
وی در پایان تصریح کرد: خلیج فارس و دریای عمان سرمایههایی راهبردی و میراثی ارزشمند برای نسلهای آینده هستند و حفاظت از آنها تنها زمانی محقق میشود که جامعه علمی، جوامع محلی، نهادهای مردمی و دستگاههای دولتی در کنار یکدیگر برای حفظ این اکوسیستمهای حیاتی تلاش کنند.