روایت خبرنگار اتلتیک از فضای تیم ملی فوتبال ایران در ترکیه و سفر به مکزیک

به گزارش مشرق، تیم ملی فوتبال ایران روز گذشته شنبه ۱۶ خرداد شهر آنتالیا ترکیه را به مقصد اسپانیا ترک کرد و ملی پوشان کشورمان عصر امروز یکشنبه ۱۷ خرداد وارد شهر تیخوانا در کشور مکزیک خواهند شد تا خود را برای دیدار اول در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل نیوزیلند آماده کنند.
رسانه «nytimes» در این رابطه نوشت: وقتی در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ اولین حمله نظامی آمریکا به ایران انجام شد، به نظر می‌رسید حضور تیم ملی فوتبال ایران در این جام جهانی بسیار بعید باشد.
اما روز شنبه، این تیم سفر خود به آمریکای شمالی را آغاز کرد و حدود ساعت ۴ بعدازظهر به وقت محلی، هتل خود در آنتالیا ترکیه را ترک کرد تا راهی فرودگاه شود.
آن‌ها قرار است بامداد یکشنبه در شهر تیخوانا مکزیک فرود بیایند.
حضور ایران در این تورنمنت که به میزبانی کشوری در حال تنش سیاسی با آن برگزار می‌شود، ماه‌ها با ابهام همراه بوده و این وضعیت حتی در ساعات پایانی حضور تیم در ترکیه نیز ادامه داشته است.
اعضای کاروان ایران اوایل هفته روادید ورود به مکزیک را دریافت کرده بودند، اما با تحویل گذرنامه‌ها به سفارت آمریکا در ترکیه، در انتظار مشخص شدن وضعیت ویزای ورود به خاک آمریکا بودند؛ جایی که باید مسابقات مرحله گروهی خود مقابل نیوزیلند و بلژیک (در ۱۵ و ۲۱ ژوئن در لس‌آنجلس) و همچنین مصر (در ۲۷ ژوئن در سیاتل) را برگزار کنند.
در اواخر جمعه شب مشخص شد که تنها بخشی از اعضای تیم موفق به دریافت ویزا شده‌اند.
بازیکنان، سرمربی تیم امیر قلعه‌نویی و برخی دستیاران او ویزا دریافت کردند، اما چندین نفر از مدیران تیم، دو تحلیلگر، برخی مسئولان اجرایی و رسانه‌ای در میان ۱۳ نفری بودند که ویزا نگرفته‌اند.
این موضوع باعث شد تنها بخشی از اعضای کاروان، با آگاهی از امکان ورود به آمریکا، سوار اتوبوس شوند.
در بیانیه‌ای که یک مقام دولت آمریکا به «The Athletic» ارائه داد، آمده بود: ویزاهای لازم برای حضور ایران در جام جهانی، شامل بازیکنان و برخی اعضای ضروری کادر فنی صادر شده است، اما دولت آمریکا اجازه نخواهد داد از این روند برای ورود افراد غیرمجاز یا تهدیدکننده استفاده شود.
فدراسیون فوتبال ایران (FFIRI) اعلام کرد که هنوز همه اعضای کاروان موفق به دریافت ویزا نشده‌اند و از فیفا خواسته شده است تا موضوع را پیگیری کند تا شرایط برای تمام اعضای ضروری تیم فراهم شود.
اقامت در تیخوانا و نزدیکی به مرز آمریکا
در شهر تیخوانا، ایران تقریباً در نزدیک‌ترین فاصله ممکن به خاک آمریکا قرار دارد، بدون اینکه وارد آن شود.
این شهر مرزی مکزیک در جنوب سن‌دیگو کالیفرنیا قرار گرفته و تنها با یک گذرگاه مرزی شدیداً کنترل‌شده از آمریکا جدا می‌شود.
در اردوی آنتالیا بازیکنان در یک هتل پنج‌ستاره لوکس در کنار سواحل مدیترانه اقامت داشتند و امکاناتی مانند دریا، استخر، سالن بدنسازی و اتاق مدیتیشن در اختیارشان بود.
تمرینات تیم منظم و فشرده بوده و سرمربی بر انجام حداقل یک یا دو جلسه تمرینی در روز تأکید داشته است.
با وجود شرایط امنیتی، فضای اردو آرام و مثبت گزارش شده است.
نقش بازیکنان باتجربه
علیرضا جهانبخش، بازیکن سابق برایتون، که اکنون در ۳۲ سالگی در تیم دندر بلژیک بازی می‌کند، در آستانه رسیدن به ۱۰۰ بازی ملی و حضور در چهارمین جام جهانی خود قرار دارد.
او در گفتگو با این رسانه گفته است: اگر کسی ۱۲ سال پیش به من می‌گفت که در ۲۰ سالگی به چهار جام جهانی می‌رسم، باور نمی‌کردم.
اما حالا امیدوارم در روزهای آینده آماده بمانم و این اتفاق را تجربه کنم.
او تأکید کرده است که در شرایط فعلی، اتحاد تیمی از هر چیز مهم‌تر است و بازیکنان باتجربه تلاش می‌کنند تیم را در وضعیت روحی مناسب نگه دارند.
جهانبخش تأکید کرده است که شرایط برای بازیکنان داخلی دشوار بوده، زیرا مدتی بدون مسابقه و تمرین منظم بوده‌اند، اما در مجموع روند آماده‌سازی مثبت ارزیابی شده است.
در کنار تیم ملی بزرگسالان، تیم زیر ۲۳ سال ایران نیز در آنتالیا حضور داشته تا در صورت نیاز به اردو کمک کند.
نقش فیفا و مسائل سیاسی
در ادامه گزارش آمده است که جیانی اینفانتینو رئیس فیفا، در جریان اردوی ماه مارس ایران از تمرین این تیم بازدید کرده و گفته بود «همه چیز خوب است» و ایران در مسابقات حضور خواهد داشت.
این حضور از نظر برخی مسئولان ایرانی، پیام مثبتی برای آماده‌سازی ذهنی تیم تلقی شده است.
بازیکنان ایران در اردو پیام‌هایی از همبستگی و وحدت نشان داده‌اند.
به گفته جهانبخش، هویت ملی و غرور ایرانی نقش مهمی در انگیزه بازیکنان دارد.
هدف اصلی تیم، ایجاد همبستگی و نمایش قدرت فوتبال ایران در سطح جهانی است.
در پایان گزارش آمده است که تیم ملی ایران با وجود تمام مشکلات سیاسی، محدودیت‌های ویزا و شرایط پیچیده سفر، در حال آماده‌سازی برای حضور در جام جهانی است؛ تورنمنتی که برای این تیم نه‌تنها یک رویداد ورزشی، بلکه یک مسیر دشوار و چندلایه از سیاست، هویت و رقابت بین‌المللی محسوب می‌شود.