تفرقــه به جــای تبییـــن

به گزارش مشرق، در حالی که کمتر از دو ماه از برقراری آتش‌بس پس از جنگ تحمیلی دوازده‌روزه می‌گذرد و کشور در حساس‌ترین شرایط دفاعی و اقتصادی به سر می‌برد، طیفی از چهره‌های رادیکال سیاسی، با سوءاستفاده از مسئله مذاکره، از قاب تلویوزیون گرفته تا تجمع شبانه مردم و در فضای مجازی با روایت تفرقه‌افکنانه کارزار تخریب علیه تیم مذاکره‌کننده به راه انداخته‌اند.
در حالی که رهبر معظم انقلاب هشدار داده‌اند که نباید اختلافات غیرموجه و حتی موجه به «دوقطبی» و تنازع تبدیل شود، جریانی خاص، مذاکره را به یک کارزار سیاسی در آستانه رقابت‌های انتخاباتی تقلیل داده‌اند.
نادیده گرفتن شرایط حساس کشور و القای این که مذاکره معادل «تسلیم» است، در شرایطی که کشور در «میانه جنگ» اقتصادی و امنیتی است، نه تنها غیرمسئولانه، بلکه مصداق «آب ریختن در آسیاب دشمن» است.
نمونه اخیر آن، اظهارات غلامرضا قاسمیان، واعظ صداوسیما در یک برنامه تلویزیونی بود که مدعی شد «هرکس که مذاکره می‌کند خائن نیست اما مطمئنا بی‌باور به سنن الهی است.
در قرآن کریم آمده اگر می‌خواهید به صلح برسید بجنگید.»
این درحالی است که اساس روابط در اسلام بر منطق استوار است.
از مهم ترین شاخصه های دین اسلام این است که بر اساس فطرت و عقلانیت حکم کرده و جامعه بشری را به آن رهنمود ساخته است؛ به همین دلیل با کمی دقت در آیات قرآن کریم به این نکته پی می بریم که در مورد اختلافات در سطح کلان و بین المللی نیز خداوند راهکار ارائه کرده و آن مذاکره حتی با غیرمسلمانان در مواقع مصلحت است تا صلح و آرامش را مردم از این طریق بدون خونریزی به دست آورند و مذاکره به‌ عنوان یک ابزار سیاسی در شرایط خاص مجاز شمرده شده است.
سنت نبوی نیز بر همین امر قائم بود و تا امکان داشت از جنگ و خونریزی خوداری می کرد و بارها برای مصلحت با دشمنان مذاکره کرد و پیمان بست مانند صلح حدیبیه.
یکی از اصلی‌ترین موارد مذاکره در نهج‌البلاغه، نامه‌نگاری‌های امام علی‌(ع) با معاویه است.
امام ابتدا سعی کردند از طریق مذاکره، معاویه را به بیعت با خود دعوت کنند.
ایشان در نامه‌ای به معاویه می‌نویسند: «لأَنَّهُ بَایَعَنِی الْقَوْمُ الَّذِینَ بَایَعُوا أَبَا بَکْرٍ وَ عُمَرَ وَ عُثْمَانَ عَلَی مَا بُویِعُوا عَلَیْهِ فَلَمْ یَکُنْ لِلشَّاهِدِ أَنْ یَخْتَارَ وَ لَا لِلْغَائِبِ أَنْ یَرُدَّ وَ إِنَّمَا الشُّورَی لِلْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ فَإِذَا اجْتَمَعُوا عَلَی رَجُلٍ فَسَمَّوْهُ إِمَاماً کَانَ ذَلِکَ لِلَّهِ رِضًا فَإِنْ خَرَجَ مِنْ أَمْرِهِمْ خَارِجٌ بِطَعْنٍ أَوْ رَغْبَةٍ رَدُّوهُ إِلَی مَا خَرَجَ مِنْهُ فَإِنْ أَبَی قَاتَلُوهُ عَلَی اتِّبَاعِهِ غَیْرَ سَبِیلِ الْمُؤْمِنِینَ وَ وَلَّاهُ اللَّهُ مَا تَوَلَّی‏؛(۳) همانا کسانی با من، بیعت کرده‌اند که با ابوبکر و عمر و عثمان، با همان شرایط بیعت کردند، پس آن ‌که در بیعت حضور داشت نمی‌تواند خلیفه‌ای دیگر برگزیند و آن‌که غایب است نمی‌تواند بیعت مردم را نپذیرد، همانا شورای مسلمین، از آنِ مهاجرین و انصار است، پس اگر بر امامت کسی گرد آمدند و او را امام خود خواندند، خشنودی خدا هم در آن است.
حال اگر کسی کار آنان را نکوهش کند یا بدعتی پدید آورد، او را به جایگاه بیعت قانونی باز می‌گردانند، اگر سر باز زد با او پیکار می‌کنند، زیرا که به راه مسلمانان در نیامده، خدا هم او را در گمراهیش وا می‌گذارد.» بنابراین امام علی‌(ع) ابتدا از طریق مذاکره و مکاتبه سعی کردند معاویه را به بیعت دعوت کنند، اما وقتی او نپذیرفت، آماده جنگ شدند.
هرچند که پذیرش صلح به معنای اعتماد کامل و ساده‌لوحانه به دشمن نیست.
همچنانکه امام علی‌(ع) بلافاصله پس از توصیه به پذیرش صلح به مالک‌اشتر، نسبت به مکر احتمالی هشدار می‌دهند: «وَ لَکِنِ الْحَذَرَ کُلَّ الْحَذَرِ مِنْ عَدُوِّکَ بَعْدَ صُلْحِهِ، فَإِنَّ الْعَدُوَّ رُبَّمَا قَارَبَ لِیَتَغَفَّلَ؛(۱۰) اما کاملاً از دشمن بعد از صلح برحذر باش؛ زیرا دشمن گاهی نزدیک می‌شود تا غفلت ایجاد کند.» بنابراین اگر مذاکره و صلح انجام شود، نباید به دشمن اعتماد کامل داشت؛ زیرا ممکن است فریب و نیرنگی در کار باشد.
بعد از توافق با دشمن باید هوشیار بود و در صورت انجام اقدامی خلاف توافق، برخورد قاطعانه با دشمن داشت.
امروز نیز با گذشته نزدیک دو ماه از آتش بس ایران پای هر توافقی نرفته و بر خط قرمزهای خود تاکید داشته است و دست نظامیان نیز بر ماشه است تا هرگونه خطای محاسباتی دشمن را قاطعانه پاسخ دهند.بنابراین آقای قاسمیان علاوه بر تحریف و برداشت و تفسیر نادرست از آموزه های دینی در رابطه با دشمنان، با زیر پاگذاشتن توصیه های ولی فقیه زمان و عدم درک شرایط کشور که هنوز زیر سایه جنگ است به جای القای آرامش و سکینه و تبیین، حرف های تفرقه آمیز زده است.برنامه ثریا هم به جای ایجاد وحدت، دوقطبی تولید می‌کند و با تخریب چهره مسئولانی که جانشان کف دستشان است در راستای ایجاد بی‌اعتمادی و یأس در جامعه قدم بر می دارد.
آنهم در شرایطی که دشمن در انتظار تکرار حوادث دی ماه است و هرگونه گسست در صفوف ملت را به مثابه فرصتی برای تهاجم مجدد تلقی می‌کند.
برهمین اساس، مهدی محمدی، مشاور رئیس مجلس نیز خطاب به این برنامه نوشت: « اکنون زمانه حسن روحانی نیست که شما نگران برجام شده‌اید.
غربگرایان مدت‌هاست دیگر بر کشور حاکم نیستند و نخواهند بود.
کشور را سربازان و فدائیان ولی فقیه اداره می‌کنند.
ایران عزیز ما امروز در میانه جنگ است و در این هنگامه، لرزاندن دل مردم، بی‌اعتماد کردن آنها به مسئولینی چون محمدباقر قالیباف که جانشان کف دستشان است و عمر خود را به مبارزه گذرانده‌اند، تعقیب اهداف یک جریان سیاسی خاص که در میانه جنگ به فکر بازی‌های سیاسی و انتخاباتی است و از همه مهم‌تر، سخن گفتن به گونه‌ای که گویی آمریکا و اسرائیلی در کار نیست و هر مشکلی هست در داخل است؛ بازی در زمین دشمن و آب ریختن در آسیابی است که ترامپ و نتانیاهو آن را می‌چرخانند.»
او می افزاید: «خطای محاسباتی مسئولین زمانی رخ خواهد داد که انسجام و وحدت جامعه به چالش کشیده شود.
آن روز است که مسئولان خطا خواهند کرد.
ضرورت اطلاع رسانی درباره موضوع حساس و پیچیده ای چون مذاکرات، دلیل موجهی نیست تا به جان ذهن و روح جامعه بیفتیم و با نفرت پراکنی علیه سربازان ملت دشمن را به طمع بیندازیم.
همین حالا دشمن در انتظار نشسته تا در صفوف ملت تفرقه ای ایجاد شود و ۱۸ دی و ۹ اسفند ۱۴۰۴ را تکرار کند.
اگر چنین شد فاجعه رخ خواهد داد.
مراقب باشید که آب در آسیاب دشمن نریزید، مردم را بی اعتماد و هراسان نکنید، و دشمن را درباره از دست رفتن انسجام داخلی در ایران به اشتباه محاسباتی نیفکنید که اگر چنین شد دوباره این خاک درمعرض تهاجم قرار خواهد گرفت و آنها که در این زمانه حساس قدر انسجام ملت را ندانستند و پروژه سیاسی خود را بر اوامر ولی و منافع و مصالح امت ترجیح دادند، مسئول خواهند بود.»
هرچند که مردم نزدیک ۱۰۰ شب در خیابان‌های ایران همچنان با شور و شعور خود، توطئه تفرقه را خنثی می‌کنند، اما این جریان‌ها همچنان بر ترجیح پروژه سیاسی شخصی بر «مصالح امت» اصرار دارند و به جای دفاع از کشور، به فکر بازی‌های سیاسی هستند.
منبع: صبح نو