با طنزپردازان

این رساله که موسوم است به «با طنزپردازان»، از بابِ ادایِ دین و اظهارِ امتنان به پیشگاهِ آن قبله‌های تبسم و کعبه‌های لطیفه‌پردازی رقم می‌رود؛ چه، ایشان ابرویِ گره‌خورده را به لبِ کشیده بدل کردند و دلِ گرفته را، اگر نه به قهقهه، لااقل به نیشخندی آبرومند مهمان ساختند.
و اگر وجودِ شریفشان در بسیطِ خاک نمی‌بود، بیم آن می‌رفت که خلق‌الله یکسره ترش‌روی و اخم‌آلود گردند و دنیا به جای دارالفنا، دارالعبوس نام گیرد.