جام جهانی ۲۰۲۶؛ میزبانی در خون، تصمیمی در شرم/ چرا این جام‌جهانی از هم‌اکنون یک فاجعه است +عکس

به گزارش سرویس جهان مشرق، وبگاه خبرگزاری راشاتودی، در مقاله‌ای تفصیلی، همه‌ی مشکلات و معضلاتی را که از هم‌اکنون در پیوند با برگزاری جام‌جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا، کانادا و مکزیک وجود دارد، بررسی کرده است و نتیجه می گیرد که این جام‌جهانی شگفتانه‌های زیادی، البته از نوع منفی، برای شرکت‌کنندگان، در پی داشته و خواهد داشت.
پ
این مقاله به قلم «آلان مور» (Alan Moore)، مفسر و نویسنده‌ی ورزشی قدیمی ایرلندی مقیم روسیه نوشته شده است که برنامه‌ی ورزشی پرمخاطب «Capital Sports ۳.۰» را در یوتوب اجرا می کند ...
روسیه به نام «ایمنی» کنار گذاشته شد.
پس چرا فیفا مسابقاتی را پیش می‌برد که میزبان آن کشورهایی هستند که مستقیماً درگیر جنگ می‌باشند؟
در سال ۲۰۱۸، در روزی که میزبانی جام جهانی ۲۰۲۶ فیفا به ایالات متحده، کانادا و مکزیک واگذار شد، قول دادم که به هیچ وجه در این رویداد، در هر نقشی که باشد — از مفسر تا مجری، از روزنامه‌نگار تا گزارشگر — کار نکنم.
دلیل ساده بود: پنج سال جنگ حقوقی بی‌وقفه علیه نهاد حاکم بر فوتبال جهان (فیفا) و زورگویی به نمایندگان برای رأی دادن علیه نامزد مورد علاقه من، مراکش.
من به قولی که در برنامه زنده رادیو «کپیتال اسپورتس» داده بودم، وفادار ماندم و در فوریه امسال قرارداد مفسر و مجری مسابقات را رد کردم.
چند هفته پس از رد این پیشنهاد، ایالات متحده و اسرائیل جنگی نابرابر علیه ایران به راه انداختند و کانادا نیز فعالانه از آن حمایت کرد.
با استفاده از منطق خود فیفا که در مورد روسیه و بلاروس اعمال شد، رویداد تابستان امسال باید به تعویق بیفتد.
همه برابر نیستند
به عنوان کسی که در روند کنار گذاشتن باشگاه‌ها و تیم‌های ملی فوتبال روسیه از رقابت‌های بین‌المللی، در روزهای پس از تشدید مناقشه اوکراین در سال ۲۰۲۲، نقشی داشتم، هیچ لذتی از این که کسی باشم که خبر شلیک ماشه توسط یوفا (نهاد حاکم بر فوتبال اروپا) را اعلام کرد، نبردم.
در آن لحظه، «کپیتال اسپورتس» با مدیرعامل وقت اتحادیه فوتبال تمام روسیه به صورت زنده برنامه داشت.
توافقی که بین اتحادیه فوتبال روسیه، یوفا و فیفا صورت گرفت، به همه ما حس آرامش می‌داد.
این توافق عاقلانه، عمل‌گرایانه و مبتنی بر ایمنی بازیکنان، مقامات و هواداران بود.
این‌که نیروهای روسیه وارد یکی از کشورهای همسایه شده بودند، برای مقامات فوتبال، دغدغه‌ای در درجه دوم قرار داشت.
اگر قرار بود جنگ واقعاً یک دغدغه باشد، آنگاه کشورهای «ائتلاف مشتاقان» (نسخه اول) که در تهاجم غیرقانونی و تمام‌عیار به عراق در ۲۳ سال پیش در مارس همان سال شرکت کردند، همه باید طرد می‌شدند.
ایتالیا و اسپانیا به ترتیب جام‌های جهانی ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰ را نمی‌بردند و ایالات متحده میزبانی ۲۰۲۶ را به دست نمی‌آورد.
با این حال، سه کشور یادشده، به اضافه ۴۸ کشور دیگر از جمله بریتانیا، لتونی، لیتوانی، کویت و افغانستان، همچنان در خانواده فوتبال مقدمشان گرامی است!
با این حال، این سال ۲۰۰۳ نیست و ایده برگزاری یک رویداد بزرگ در دو کشوری که تا زانو در خون غوطه‌ورند، نه تنها از دیدگاه اخلاقی نکوهیده و از دیدگاه انسانی وحشتناک است، بلکه آشکارا ناامن است.
اندرو فلینت، روزنامه‌نگار ورزشی برنده جوایز، در دسامبر به «کپیتال اسپورتس» گفت: «این یک حقیقت است که زمین‌های فوتبال برای حمله بیش از حد باز هستند...
ایمنی بازیکنان و هواداران به یکسان تضمین نمی‌شود.»
دلیل اصلی کنار گذاشتن روسیه از فوتبال جهان، ایمنی بود، و حملات عمدی متعدد اوکراین به زیرساخت‌های غیرنظامی از سال ۲۰۲۲، تصمیم اتحادیه فوتبال روسیه/یوفا/فیفا را درست ثابت کرده است.
با این حال، فیفا حتی تعویق جام جهانی یا لغو میزبانی از ایالات متحده و کانادا را در نظر نگرفته است، و در عوض به برگزاری مسابقات مقدماتی در اروپا ادامه می‌دهد.
و دلیل روشن است: ایالات متحده در حال اداره فوتبال جهان است.
«نامزد واشنگتنی» فیفا را اداره می‌کند
در نوامبر ۲۰۱۰، دو اتفاق خوب برای فوتبال رخ داد: میزبانی جام جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ به ترتیب به روسیه و قطر واگذار شد.
در آن زمان، من در برنامه زنده شبکه دولتی ایرلند، آر تی ای رادیو ۱، هشدار دادم که این برای فیفا و روسیه بد خواهد بود.
اینکه انگلستان رقابت میزبانی جشنواره ۲۰۱۸ را باخته بود به اندازه کافی بد بود، اما واشنگتن از باختن به قطر به خشم آمده بود.
ا
ین دو قلدرِ نق‌نقو نمی‌توانستند بپذیرند که محبوب‌ترین ورزش جهان متعلق به آن‌ها نیست تا بر آن حکمرانی کنند.
مسکو بلافاصله در تیررس کشورهای انگلیسی‌زبان و نوکران اروپایی آن‌ها قرار گرفت، با حملات مداوم به روسیه — از رسوایی‌های دوپینگ تا تلاش‌های تغییر رژیم و هر چیز دیگر — که تا شروع مسابقات در ورزشگاه لوژنیکی ادامه یافت.
«تنبیه» قطر نیز در طول رویداد نسبتاً موفقی که برگزار کرد، ادامه یافت.
با این حال، تا سال ۲۰۱۸، نهاد حاکم بر فوتبال جهان (فیفا) تاراج شده بود.
ایالات متحده افراد خود را پس از یک ضربه سر بریدن توسط باراک اوباما، سلف دونالد ترامپ، در رأس فیفا نشانده بود.
برای ما که در ورزش کار و گزارش می‌کردیم، واضح بود که اوباما از جنگ حقوقی برای به زانو درآوردن فیفا استفاده کرد.
علاوه بر اینکه اف‌بی‌آی ده‌ها مقام فیفا را دستگیر یا بازداشت کرد، رئیس فیفا، سپ بلاتر سوئیسی، و میشل پلاتینی، رئیس یوفا را مجبور به کناره‌گیری کردند.
پلاتینی فرانسوی، یکی از بازیکنان بزرگ تمام ادوار فوتبال، به طور جهانی به عنوان جانشین بلاتر برای ریاست فیفا پذیرفته شده بود.
تا پایان سال ۲۰۱۵، اوباما پاکسازی کاملی را انجام داده بود و هر کسی را که حاضر به مقابله با ایالات متحده بود، کنار زد و در فوریه ۲۰۱۶، جانی اینفانتینو، دبیرکل یوفا، پسر سوئیسی‌الاصل مهاجران ایتالیایی، قدرت را به دست گرفت و بلافاصله مجموعه‌ای از اصلاحات را که از واشنگتن به او داده شده بود، تصویب کرد.
اینفانتینو با پلاتینی همگام بود، اما آماده بود تا با کلانتر جدید شهر همکاری کند.
در آستانه جام جهانی ۲۰۱۸، نمایندگان فدراسیون‌های ملی در مسکو گرد هم آمدند تا به میزبانی مسابقات ۲۰۲۶ رأی دهند.
پیشنهاد مشترک ایالات متحده-مکزیک-کانادا علیرغم مخالفت اکثریت قریب‌به‌اتفاق نمایندگان برنده شد.
تقریباً همه می‌خواستند مراکش برنده شود و خشم به حدی بود که اسپانیا رأی ممتنع داد و نماینده آن به من گفت: «این یک کلاهبرداری است.
واشنگتن آدم خودش را نشانده و او این را به آنها داده.
این نامزد منتخب نیست، نامزد واشنگتنی است.»
پس این مردِ نچسب که ورزش جهان را از طرف ایالات متحده اداره می‌کند، کیست؟
«جام شرم»
«ما آن را به جام شرم تبدیل کرده‌ایم»، شنونده‌ای در دسامبر گذشته با رادیوی انگلیسی «تاک‌اسپورت» تماس گرفت و این را گفت.
این پس از آن بود که دولت ترامپ ممنوعیت ویزا را برای سه نفر از هفت نماینده ایرانی برای حضور در قرعه‌کشی جام جهانی لغو کرد.
ایران تهدید کرده بود که مراسم پرمخاطب را تحریم کند تا به بی‌خردان را بر سر عقل بیاورد.
شنونده دیگری گفت که به ترامپ «یک جام بزرگ براق» قول داده شده بود.
در ازای سخاوتش، رهبر ایالات متحده اولین جایزه صلح فیفا را دریافت کرد، به عنوان جبران نبردن جایزه صلح نوبل.
هواداران فوتبال در سراسر جهان ناله کردند، اما به گفته سایمون جردن، یک مالک سابق باشگاه فوتبال، اینفانتینو «باید به رئیس خود ادای احترام می‌کرد».
ماه مِی گذشته، اینفانتینو دو ساعت دیر به هفتاد و پنجمین کنگره فیفا در آسونسیون، پاراگوئه رسید، زیرا روزهای قبل را در همراهی با دونالد ترامپ در سفر رئیس‌جمهور ایالات متحده به عربستان سعودی و قطر گذرانده بود.
نکته قابل توجه: اینفانتینو در قطر یک آپارتمان دارد و دو تا از فرزندانش در آن‌جا به مدرسه می‌روند.
نمایندگان یوفا، در یک نمایش از پیش برنامه‌ریزی شده قهرمانی تئاتری، جلسه را ترک کردند.
دو ساعت دیر رسیدن به یک جلسه خشم اروپایی‌ها را برمی‌انگیزد، اما کشتن بیش از ۱۵۰ کودک در یک مدرسه ایرانی، سکوت را.
یک کشور را با خاک یکسان کردن و ده‌ها هزار نفر را کشتن، فیفا برای شما برای توسعه امکانات در زمین‌های غصب شده پول می‌فرستد و یوفا به باشگاه‌ها و تیم‌های شما اجازه رقابت می‌دهد.
اینفانتینو می‌دانست که این تئاتر است، نه بیشتر.
زیرا نمایندگان یوفا هنوز وقتی شهروندان الجزایر، ساحل عاج، سنگال، تونس، کیپ ورد و همچنین ایران، همگی با تبعیض ویزا مواجه می‌شوند، سکوت کرده‌اند.
هر شش کشور سهمیه حضور در رویداد تابستان امسال را کسب کرده‌اند، اما ممکن است برخی از بازیکنان و کارکنان آن‌ها اجازه ورود به ایالات متحده را نداشته باشند.
و همین ماه گذشته، کانادا از ورود رئیس فدراسیون فوتبال ایران به کنگره فیفا در ونکوور جلوگیری کرد.
همان کنگره‌ای که اینفانتینو سعی ناموفقی کرد تا رئیس فدراسیون فوتبال اسرائیل و همتای فلسطینی او را وادار به دست دادن کند.
و با این حال، یکی از افراد داخلی فیفا به من گفت که اینفانتینو مردی است که «با خودش در جنگ است».
اینفانتینو به طور خصوصی به موسسات خیریه برای پناهندگان در لبنان، غزه، اردن و حداقل دو کشور دیگر در منطقه کمک کرده است.
او «قطری‌های ثروتمند را وادار کرده تا کمک‌های بشردوستانه به کرانه باختری بفرستند.» آن شخص به شرط فاش نشدن نام به من گفت.
او به من یادآوری کرد که نه تنها همسر اینفانتینو لبنانی است، بلکه او نیز امسال تابعیت لبنان را دریافت کرده است.
پس چرا به ایالات متحده و کانادا هنوز اجازه میزبانی جام جهانی داده می‌شود و چرا اسرائیل هنوز در رقابت‌های یوفا حضور دارد؟
بازی با آتش
اگرچه برخی از کشورهای عضو یوفا علیه حضور تیم‌ها و باشگاه‌های اسرائیلی در مسابقات اروپایی ابراز نارضایتی کرده‌اند، اما هیچ‌کدام از بازی کردن مقابل آن‌ها امتناع نکرده است.
هواداران شرور و هولیگان‌های وابسته به مکابی تل‌آویو از بسیاری از ورزشگاه‌ها و شهرهای اروپایی طرد شده‌اند، با این حال حتی عقل سلیم و ایمنی عمومی نیز نادیده گرفته شد، زمانی که سیاستمداران بریتانیایی امسال وقتی پلیس محلی بیرمنگام می‌خواست شانس ناآرامی در یک بازی در سال ۲۰۲۵ را کاهش دهد، مدعی «یهودستیزی» شدند.
طرفداران اوباش تیم صهیونیستی «مکابی»
وقتی قرعه‌کشی ایرلند را در مصاف با اسرائیل در لیگ ملت‌های اروپا انداخت که قرار است پاییز امسال برگزار شود، دولت و فدراسیون فوتبال ایرلند بهانه‌های بی‌ربطی آوردند که مقبول نیفتاد.
«ورزش باید بالاتر از سیاست باشد»، گفت مدیرعامل فدراسیون فوتبال ایرلند این را گفت، یعنی همان سازمانی که سه سال پیش از صدور اجازه بازی کودکان روس در مسابقات اروپایی خودداری کرده بود.
امتناعی که رئیس یوفا آن را «تبعیض مستقیم» علیه کودکان روس خواند.
پس از تکرار مواضع دولت در مورد اسرائیل، دولت به فدراسیون فوتبال ایرلند پاداش مناسب داد و دوبلین به این سازمان بدهکار «زمان اضافی» برای بازپرداخت وام ۱.۵ میلیون یورویی اعطا کرد.
همدستی در جنایات جنگی برای فوتبال ایرلند نتیجه بخشید.
اگر خشم جهانی از ویرانی ادامه‌دار غزه، حمله به لبنان و حملات به ایران دلایل کافی برای فیفا برای تجدید نظر در میزبانی یک رویداد بزرگ در ایالات متحده در تابستان امسال نباشد، دیگر هیچ چیز کافی نخواهد بود.
هرگز در تاریخ جام جهانی به اندازه این دوره رسوایی، اما کاملاً نادیده گرفته شده، وجود نداشته است.
در حالی که روسیه و قطر، به حق، به دلایل مختلف از حقوق کارگران/بشر گرفته تا تأخیرهای ساختمانی و فساد در فرآیندهای مناقصه، مورد بررسی دقیق قرار گرفتند، نسخه ایالات متحده-کانادا-مکزیک در مقایسه، کاملاً از هرگونه بازرسی معاف بوده است.
هیچ «نویسنده» فوتبال جریان اصلی سوالی در مورد ایمنی هواداران در ایالات متحده یا کانادا، در رابطه با جنگ علیه ایران نپرسیده است.
هیچ کشوری غیر از ایران اعلام نکرده است که مسابقات را تحقیر خواهد کرد.
و ایران نیز تنها پس از تهدید ترامپ این کار را انجام داد.
فوتبال درون یک حباب خودشیفته، خودبزرگ‌بین و منزوی زندگی می‌کند.
این ورزش در تمام سطوح، از دوپینگ تا تبانی، از آزار کودکان تا پولشویی، آغشته به فساد است، اگرچه هیچ زمانی بهتر از حال حاضر برای کسانی که واقعاً عاشق این ورزش هستند وجود ندارد تا صدای خود را به گوش دیگران برسانند.
اجازه دادن به ایالات متحده و کانادا برای میزبانی جام جهانی در تابستان امسال، اوج فوتبال و اوج دیوانگی است.
جان انسان‌ها به خطر انداخته می‌شود، میراث‌ها نابود می‌شوند، و تنها امتناع کشورهای واجد شرایط از شرکت در آن است که تأثیرگذار خواهد بود.
و احتمال وقوع آن؟
به اندازه شانس من برای جایگزینی جانی اینفانتینو به عنوان رئیس فیفا، یعنی صفر