آقای ترامپ این طعم تلخ شکست است، نه شام پیروزی!
نیویورک تایمز نوشت: دستاوردهای ادعایی ترامپ درباره جنگ علیه ایران با پیامدهای سنگین همراه است.
به گزارش مشرق، توماس فریدمن ستوننویس مشهور نیویورک تایمز طی یادداشتی تحلیلی با لحنی انتقادی و تحقیرآمیز، رویکرد دونالد ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا در قبال جنگ با ایران را زیر سوال برده و تأکید کرده است که حتی در صورت دستیابی به برخی اهداف اعلامی، این سیاست میتواند پیامدهای راهبردی پرهزینهای برای آمریکا و متحدانش به همراه داشته باشد.
در این تحلیل آمده که دو پرسش اصلی درباره جنگ ایران و آمریکا همچنان باقی است؛ نخست اینکه رئیسجمهور آمریکا برای پایان دادن به این درگیری و ثبت دستاوردهای قابل ارائه، چه هزینه سیاسی و اعتباری خواهد پرداخت، و دوم اینکه آیا دولت او موفق خواهد شد نتایج این سیاست را به عنوان یک «پیروزی کامل» معرفی کند یا خیر.
این یادداشت میگوید حتی اگر آمریکا بتواند ذخایر اورانیوم بسیار غنیشده ایران را از بین ببرد، همچنان بخشهایی از برنامه هستهای و ظرفیتهای راهبردی ایران باقی خواهد ماند و ساختار سیاسی این کشور نیز تغییر نخواهد کرد؛ موضوعی که به باور نویسنده، میتواند به تقویت موقعیت داخلی و منطقهای تهران منجر شود.
به نوشته نیویورک تایمز، یکی از پیامدهای احتمالی این درگیری، توافقی در آینده خواهد بود که ممکن است به تدریج بخشی از تحریمهای اقتصادی علیه ایران را کاهش دهد؛ موضوعی که میتواند منابع مالی بیشتری در اختیار تهران قرار دهد و در نتیجه به افزایش توان این کشور در منطقه بینجامد.
در بخش دیگری از این تحلیل، به خطرات پیشبینینشده جنگ اشاره شده و آمده است که واشنگتن و تلآویو پیش از آغاز درگیری، سناریوهای احتمالی را بهطور کامل بررسی نکردهاند.
بر اساس این گزارش، یکی از این پیامدها توانایی ایران برای ایجاد اختلال در مسیرهای حیاتی انرژی، از جمله تنگه هرمز است؛ مسیری که بخش مهمی از تجارت جهانی نفت از آن عبور میکند.
این یادداشت همچنین به آسیبپذیری زیرساختهای انرژی متحدان آمریکا در منطقه اشاره کرده و میگوید حملات متقابل میتواند پیامدهای اقتصادی گستردهای برای بازارهای جهانی به همراه داشته باشد.
نیویورک تایمز در ادامه با اشاره به تشدید تنشها، هشدار میدهد که جنگ میتواند به چرخهای از اقدامات و واکنشهای متقابل منجر شود که کنترل آن برای هیچیک از طرفها ساده نخواهد بود.
در پایان این تحلیل تأکید شده است که هرچند فشار نظامی ممکن است به تضعیف بخشی از ظرفیتهای نظامی ایران منجر شود، اما بدون طراحی یک راهبرد جامع و چندجانبه، چنین رویکردی میتواند به تثبیت وضعیت موجود و ایجاد چالشهای بلندمدت برای سیاست خارجی آمریکا منجر شود.