جولانی و توهم انتقام از حزبالله!
جولانی که با سرکوب اقلیتهای سوریه احساس قدرت دارد شروع به تبلیغ توهمی به نام «انتقام از حزبالله» کرده است.
به گزارش مشرق، ابومحمد جولانی، رئیس خودخوانده سوریه و سرکرده گروه تروریستی هیئت تحریرالشام و شورشیان حاکم بر این کشور طی ماههای گذشته و در حالی که با سرکوب مردم سوریه و به ویژه اقلیتهای آن همزمان با تبدیل کردن کشور به جولانگاه صهیونیستها، احساس قدرت میکند، توهماتی درباره انجام اقدام نظامی علیه لبنان تحت عنوان «انتقام از حزب الله» در سر دارد؛ چیزی که رسانهها و تریبونهای وابسته به او تبلیغ میکنند.
توهم بزرگ جولانی برای انتقام از حزب الله
در همین زمینه اخباری به شکل دورهای در رسانهها در مورد قصد رژیم ابومحمد جولانی برای حمله به لبنان و یا مشارکت آن در حمله احتمالی جدید رژیم صهیونیستی به این کشور منتشر شده است.
به عنوان مثال حدود یک ماه قبل بود که رسانههای لبنانی گزارش دادند مسئولان ارشد امنیتی این کشور به شکل فزاینده نگران وخامت اوضاع امنیتی در مرزها با سوریه هستند.
روزنامه الاخبار لبنان در این زمینه گزارش داده بود که این نگرانیهای مقامات لبنانی بعد از آن افزایش یافت که برخی مسئولان ارشد لبنان اطلاعاتی از دیدار غیر علنی جولانی با تعدادی از سرکردگان هیئت تحریرالشام دریافت کردند و این اطلاعات نشان میداد که جولانی گفته است «اکنون نوبت حزبالله رسیده و ما هرگز انتقام گرفتن را فراموش نخواهیم کرد».
منابع امنیتی لبنان گفتند که این لفاظیهای جولانی میتواند تا حدودی مبتنی بر فضای سیاسی باشد که بعد از دیدار او با دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در دسامبر گذشته ایجاد شد؛ جایی که جولانی قول داد در طرح مبارزه با آنچه که «تروریسم» در منطقه میخواند (اشاره به گروههای مقاومت)، با آمریکا همکاری کند.
بر اساس این گزارش، بعد از اینکه آمریکاییها کُردهای شرق سوریه را رها کردند، جولانی اینگونه تصور کرد که واشنگتن کاملاً از او حمایت میکند و بنابراین میتواند احساس قدرت داشته باشد.
قدرت پوشالی جولانی با کشتار مردم سوریه!
اما الاخبار در گزارش جدید خود امروز اعلام کرد که کمپینهای رسانهای گستردهای توسط جولانی درباره قدرت نمایی آن به راه افتاده و مسائلی همچون کاهش سیطره نیروهای دموکراتیک سوریه (قسد) بر استان حسکه و شهر کوبانی در حلب و سیطره حکومت جولانی بر غرب حلب، رقه و دیرالزور ا تبلیغ میکنند.
بر اساس این گزارش، تصرف سریع مناطق تحت کنترل نیروهای توسط حکومت جولانی ممکن است این تصور را ایجاد کرده باشد که رژیم جولانی از توانایی نظامی لازم برای انجام عملیاتهای گسترده از این نوع برخوردار است و حمایت دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از حکومت جولانی ممکن است پوششی بینالمللی برای حمله آن علیه لبنان از مرزهای شرقی باشد تا حزبالله را هدف قرار دهد.
این گمانهزنیها با اظهارات متناقض تام باراک، نماینده ایالات متحده، در مورد تقسیمبندیهای توافق سایکس-پیکو، اشارات او به ترسیم مجدد نقشهها، کنار گذاشتن نقش غرب در مدیریت امور منطقه و واگذاری این وظیفه به قدرتهای منطقهای، و تمایل جولانی به انجام هر کاری برای جلب رضایت اسرائیل مانند جلوگیری از مسلح شدن مجدد حزب الله، اخراج فلسطینیها و هر اقدامی علیه گروههای مقاومت، تقویت میشود.
اما با این حال، این روایتها واقعیتهای ملموس میدانی در سوریه را نادیده میگیرند و بیانگر درک اشتباه از رویکرد دولت آمریکا در قبال حکومت جولانی است.
بررسی دقیق ساختار حکومت جولانی و حتی نحوه به قدرت رسیدن او نشان میدهد که فاقد ظرفیت انجام یک عملیات نظامی گسترده است.
بررسی اتفاقاتی که در منطقه ساحل در ماه مارس ۲۰۲۵، سویدا در ژوئیه ۲۰۲۵ و حلب و منطقه جزیره سوریه از ژانویه ۲۰۲۶ رخ داد نشان میدهد که اولاً در حملاتی که به این مناطق صورت گرفت، غیرنظامیان غیر مسلح هدف قرار داده شدند و بنابراین نمیتواند بیانگر قدرت نظامی حکومت جولانی باشد.
علاوه بر آن، حکومت جولانی در این تجاوزات که ماهیت سرکوبگرانه و فرقهای داشت، از قبایل و نیروهای افراطی قبیلهای که خودشان را سپر رژیم جولانی میدانند، استفاده کرد نه تشکیلات نظامی خود.
از سوی دیگر، برای همه روشن است که به قدرت رسیدن حکومت جولانی ناشی از فضای آشفته سوریه به ویژه بحران مالی و اقتصادی شدید در کنار هرج و مرجی بود که بر این کشور حاکم شده بود و ارتباطی به توانایی نظامی جولانی و سایر شورشیان نداشت.
انبارهای خالی از سلاح جولانی و تبلیغ جنگ با حزب الله!
در شرایطی که رژیم صهیونیستی با سوء استفاده از انفعال رژیم جولانی و چراغ سبز او در همان هفتههای ابتداییِ به قدرت رسیدن شورشیان، ظرفیتهای نظامی باقی مانده از ارتش قبلی سوریه را به طور کامل نابود کرد، حکومت جولانی و تشکیلات نظامی آن از کمبود قابل توجه منابع نظامی رنج میبرند و سلاحهایی هم که در اختیار دارند، شامل سلاحهای سبک و معمولی است که گروههای تروریستی استفاده میکنند.
همچنین تعداد نیروهای انسانی که رژیم جولانی در اختیار دارد، یک پنجم نیروهای مسلح سابق این کشور هم نمیشود و اغلب آنها در مناطق مختلف سوریه پراکنده شدهاند.
علاوه بر آن، اغلب این نیروها به جز اعضای سابق هیئت تحریرالشام، عناصر تازه استخدام شدهای هستند که دورههای آموزشی کوتاه و سریع گذراندهاند.
تشکیلات نظامی جولانی از کمبود شدید سلاح و مهمات به ویژه در سطح توپخانه و تانک و نیروی هوایی رنج میبرد و حمایت ترکیه هم محدود به نفربرهای سبک زرهی است.
مشخص است که برای حمله به لبنان، جولانی نمیتواند روی بسیج نیروهای قبیلهای حساب کند و اگر این نیروهای قبیله ای توانستند در شرق سوریه موفق شوند، علت آن عقب نشینی نیروهای قسد بود؛ بعد از اینکه آمریکا آنها را رها کرد.
از آن گذشته مردم سوریه که همچنان در بحران بزرگ معیشتی و اقتصادی به سر میبرند و همچنان درگیر تبعات جنگ قبلی و هرج و مرج ناشی از روی کار آمدن حکومت جولانی هستند، حاضر نمیشوند فرزندان خود را برای این حکومت فدا کنند.
از طرف دیگر، کسانی که با فضای بینالمللی آشنایی داشته باشند، میدانند که هیچگونه حمایت یا پوشش سیاسی آمریکایی، اروپایی و یا عربی برای هرگونه اقدام نظامی علیه لبنان وجود ندارد؛ حتی اگر بهانه آن فشار بر حزب الله باشد.
همچنین امروز کشتارهایی که حکومت جولانی در منطقه ساحل و سویدا انجام داده و حملات آن به نیروهای دموکراتیک سوریه به موضوع اصلی بحث در پارلمانهای اروپا و کنگره آمریکا تبدیل شده و درخواستهایی برای تحریم حکومت جولانی با هدف کاهش فشار افکار عمومی مطرح شده است.
اما فراتر از محاسبات پیچیده غربی، واضح است که علی رغم برخی تحریکات در رسانههای عربی به ویژه رسانههای عربستان، موضع واحد کشورهای عربی جلوگیری از هرگونه تنش میان سوریه و لبنان است.
در ماه مه سال گذشته خالد بن سلمان، وزیر دفاع عربستان برای فرونشاندن تنشهای مرزی میان لبنان و سوریه اقدام کرد.
همچنین ارتش مصر هم حمایت خود از ارتش لبنان را اعلام کرده و اخیراً برای برگزاری جلسه مقدماتی کنفرانس حمایت از ارتش لبنان در قاهره موافقت کرده است.
علاوه بر همه موارد گفته شده، شرایط آشفته حکومت جولانی و وضعیت داخلی سوریه در کنار تجاوزات و تهدیدات مداوم رژیم صهیونیستی علیه این کشور موجب میشود تا رژیم جولانی در برابر چالشهای پیچیدهای قرار داشته باشد.
از سوی دیگر، تهدید داعش هم مجدداً ظهور کرده؛ به ویژه بعد از آنکه رژیم جولانی فرار بیش از ۲۰ هزار تروریست داعشی و خانوادههایشان را تسهیل کرد.
از طرف دیگر، سوریه با وجود وعدههای خوشبینانه آمریکا و غرب همچنان با وضعیت اقتصادی خفقان آوری مواجه بوده و رفع تحریمها هم هنوز در عمل، تاثیرات خود را نشان نداده است.
این وضعیت با تصمیمات خودسرانه و دمدمی مزاج مقامات رژیم جولانی در بخشهای مختلف و عدم وجود هرگونه چشماندازی برای کمک اقتصادی تشدید میشود، که احتمال اعتراضات مردمی گسترده علیه دولت فعلی را افزایش میدهد.
بنابراین، بزرگترین خطری که در حال حاضر از جانب سوریه، لبنان را تهدید میکند، سرایت فضای متشنج و هرج و مرج سوریه به لبنان و ورود تروریستها به این کشور است.
اما آنچه که میتواند بیشترین آسیب را به لبنان وارد کند، بیتوجهی به این خطرات و دعوت مقامات سیاسی این کشور از رژیم جولانی برای مداخله در محاسبات سیاسی لبنان است.