​آیا شریک آمریکا می‌تواند چندجانبه‌گرایی را تمرین کند؟

به گزارش مشرق، کانال تلگرامی مطالعات رسانه های بین المللی به نقل از مرکز استیمسون نوشت:
تحلیل مرکز استیمسون با بررسی راهبرد «چندجانبه‌گرایی» امارات، تصویری از کشوری ارائه می‌دهد که با «عینک دوگانه» به محیط امنیتی خود می‌نگرد.
به نوشته این اندیشکده، اماراتی‌ها به دنبال «بهترین هر دو جهان» هستند: هم‌کاری با چین برای سرمایه‌گذاری و فناوری و هم‌کاری با آمریکا برای بازدارندگی و امنیت دریایی.
کارشناسان تأکید می‌کنند «امارات دیگر نوجوان نیست» و با «وسواس نسبت به آینده» به ویژه در حوزه هوش مصنوعی، روابط خود را با قدرت‌های بزرگ تنظیم می‌کند، اما از «انتخاب جبهه» خودداری می‌ورزد.
چکیده راهبردی (بخش‌های مهم):
از لحظه پیاده‌شدن از هواپیما در ابوظبی، یک پیام واضح بود: امارات با همه برای کسب‌وکار باز است.
نسخه اماراتی این «چندجانبه‌گرایی مبتنی بر تجارت» در نگاه اول آشکار نیست، اما از دریچه‌ای که کارشناسان ترسیم کردند روشن می‌شود.
آنان امارات را در حال «بلوغ» توصیف کردند و یکی گفت: «امارات دیگر نوجوان نیست».
بخشی از این بلوغ، ایجاد راهبرد بلندمدت است.
به گفته یکی از مصاحبه‌شوندگان، «امارات وسواس آینده دارد» و آن آینده با هوش مصنوعی تعریف می‌شود.
نخبگان اماراتی هوش مصنوعی را کلید موفقیت اقتصادی بلندمدت می‌دانند، زیرا جهان سرانجام از سوخت‌های فسیلی فاصله خواهد گرفت.
جاه‌طلبی‌های هوش مصنوعی امارات، نقطه فشار در روابط با آمریکا ایجاد کرده است.
شرکت اصلی هوش مصنوعی امارات، جی۴۲، روابط قابل توجهی با شرکت‌های چینی دارد.
با وجود این، یک کارشناس اماراتی تأکید کرد «رابطه امارات با چین به آمریکا آسیب نزده است».
امارات خود را به مرکز تجاری جهان‌وطنی تبدیل می‌بیند و «باز بودن برای کسب‌وکار با همه» را فقط در شرایط آرامش منطقه‌ای ممکن می‌داند.
با وجود تغییر تهدیدات طی دهه گذشته، اماراتی‌ها همچنان آمریکا را «موازنه‌گر» ارزشمند و کلید ثبات منطقه‌ای می‌دانند.
امارات در ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته تغییر اساسی کرده، اما نقش امنیتی آمریکا عمدتاً ثابت مانده است.
واشنگتن همچنان خلیج فارس را مجموعه‌ای از رژیم‌های نگران امنیت داخلی می‌بیند، در حالی که اکنون امارات توسط آرمان‌های فناورانه و انعطاف‌پذیری قدرت میانی هدایت می‌شود.
این ترکیب، تمایل امارات به «احتیاط» را توضیح می‌دهد.
آمریکا شاید بتواند راه‌های دریایی را تضمین کند، اما نمی‌تواند به تنهایی موفقیت اقتصادی بلندمدت را تضمین کند.
امارات از «عینک دوگانه» به محیط راهبردی خود می‌نگرد: استفاده از ارتباطات با چین برای جذب سرمایه‌گذاری، و اتکا به آمریکا برای بازدارندگی و امنیت دریایی.
اماراتی‌ها معتقدند آمریکا تنها ضامن امنیتی معتبر است، اما چین را قادر به نمایش قدرت نظامی مشابه نمی‌دانند.
با وجود قدرت نظامی آمریکا، کارشناسان بر تردید امارات برای هم‌راستایی نزدیک تأکید کردند.
به گفته یکی، تضمین امنیتی با حمایت آمریکا «شمشیر دو لبه» است؛ ممکن است ثبات آورد، اما امارات را هدف نیز می‌کند.
افزون‌براین، امارات می‌خواهد در میان رقابت واشنگتن و پکن گرفتار نشود.
یک کارشناس گفت: «امارات طرف انتخاب نخواهد کرد.
هیچ قدرت میانی‌ای چنین نخواهد کرد.» با این حال، منافع مشترک همچنان وجود دارد.
امارات متعهد به نقش خود به عنوان پل منطقه‌ای به اسرائیل است.
یک کارشناس گفت: «امارات می‌خواهد بداند آیا می‌تواند بهترین هر دو جهان را داشته باشد» یعنی هم‌زمان از تراشه آمریکا، تولید چین، سرمایه انسانی هند، پدافند هوایی کره، پهپادهای ترکیه و آموزش اروپا بهره‌مند شود.
سیاست خارجی معامله‌محور بازگشته و امارات با آغوش باز از آن استقبال می‌کند.
نخبگان اماراتی این رویکرد را قابل پیش‌بینی‌تر یافته‌اند.
رقابت امارات و عربستان در یمن خطرات را نشان می‌دهد.
امارات از شورای انتقالی جنوب حمایت می‌کند و عربستان از شورای رهبری ریاستی؛ هر دو شریک آمریکا هستند.
یک کارشناس هشدار داد مراقب باشید استفاده نشوید.
مدیریت منافع متغیر شرکای امنیتی مستلزم دیپلماسی ماهر و درک عمیق فرهنگ راهبردی است.
اماراتی‌ها چنین انعطافی را به ویژگی فرهنگ خود تبدیل کرده‌اند.
*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.