پاسخ آیتالله استادی به شبهه افکنی علیه نهجالبلاغه
عضو جامعه مدرسین با استناد به شواهد تاریخی، شبهات مطرح شده توسط برخی مغرضان علیه اصالت نهجالبلاغه را رد کرد.
به گزارش مشرق، مراسم افتتاحیه سلسله جلسات «نهجالبلاغه پژوهی» با حضور پژوهشگران و علاقهمندان به کلام امیرالمؤمنین(ع) و با سخنرانی آیتالله رضا استادی برگزار شد.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در این جلسه که با هدف تبیین مبانی پژوهش در نهجالبلاغه تدارک دیده شده بود، به بررسی ابعاد مختلف شخصیت گردآورندهی این کتاب شریف و همچنین نقد و بررسی مهمترین شروح نگاشته شده بر آن پرداخت.
آیتالله استادی در بخش اول سخنان خود، به اصلاح یک تصور اشتباه تاریخی درباره شخصیت شریف رضی پرداخت و گفت: برخلاف تصور عموم که سید رضی را تنها یک شاعر و ادیب میدانند، ایشان یک فقیه برجسته و مفسر بزرگ قرآن بودهاند.
وی با اشاره به اساتید فقهی سید رضی، فتاوای ایشان و همچنین تألیف تفسیر عظیم و دهجلدی قرآن کریم توسط وی، بر جامعیت علمی گردآورنده نهجالبلاغه تأکید کرد.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با استناد به شواهد تاریخی، شبهات مطرح شده توسط برخی مغرضان مبنی بر عدم استناد این کتاب به سید رضی را رد کرد و گفت: وجود نسخههای دستنویس به خط خود سید رضی تا چندین قرن پس از وفات ایشان که مورد رویت بزرگانی چون ابن ابیالحدید قرار گرفته بود، تایید این کتاب است.
استادی همچنین در پاسخ به شبهه «مرسل بودن» (عدم ذکر سلسله اسناد) روایات نهجالبلاغه، توضیح داد: سید رضی به دلیل رویکرد ادبی خود اسناد را حذف کرده است، اما علمای بعدی با نگارش مستدرکات، اسناد تمامی این خطبهها و نامهها را استخراج کردهاند.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در ادامه به بررسی دو شرح مشهور اهل سنت بر نهجالبلاغه پرداخت و گفت: ضمن تقدیر از زحمات «شیخ محمد عبده» در معرفی نهجالبلاغه به جهان عرب، نقدهای جدی به روش ایشان وارد است.
عبده هرجا کلام امیرالمؤمنین(ع) با عقاید اهلسنت سازگار نبوده، آن را تغییر داده یا ساختگی خوانده است.
وی همچنین در خصوص شرح ۲۰ جلدی «ابن ابیالحدید معتزلی»، این اثر را از لحاظ ادبی و تاریخی بسیار غنی اما از نظر کلامی و عقیدتی دارای انحرافات و تعصبات شدید دانست که نیازمند مطالعه نقادانه است.
عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با استناد به کلمات بزرگانی چون ملاصدرا، تأکید کرد: کلام حضرت علی(ع) در نهجالبلاغه، در اوج فصاحت و بلاغت بوده و یک پله پایینتر از کلام خالق و بالاتر از کلام مخلوق است.