«نفس»هایی از جنس «تسبیح»

به گزارش مشرق، کورش شجاعی فعال رسانه در تلگرام نوشت:
انسان نه برای «بردگی» که برای «آزادگی» خلق شده است.
بنی آدم نه برای «امربری»،«فرمان برداری» و «کُرنش» در برابر این و آن که برای «شدن» و«سیر» در مسیر«کمال» آفریده شده اند.
فرزندان «آدم» بنا بر مشیّت و حکمت خدای متعال نه «مجبور» به «اطاعت» و تن دادن به ظلم و «جبر» و نه حتی مجبور و محکوم به «دین داری» بلکه آزاد و «مختار» و انتخاب کننده مسیر زندگی خود آفریده شده اند.
و ازآن جا که خالق یکتا و بی همتای هستی، انسان را «گُل سرسبد» آفرینش و خلیفه خود در زمین اراده فرموده، تمامی اسباب و لوازم رسیدن انسان به چنین پایگاه رفیع و بی بدیل را درعین کرامت فراهم آورده است.
عقل اولین و مهم ترین این اسباب، فطرت پاک دیگر لازمه درک و حرکت درمسیر کمال،توحید و تامل درصنع الهی وکاوش درادیان الهی، دیگر ضرورت،کمال سعادت انسان، مبعوث کردن پیامبران برای دریافت «وحی الهی و رساندن آن به ابنای بشر و ادامه راهنمایی انسان توسط ائمه نیز لازمه اساسی برای دستیابی انسان به جایگاه واقعی و منزلت خود در جهان هستی است که حضرت ربّ العالمین به بنی آدم عطا فرمود،تنزیل و فرو فرستادن ...
زبور،تورات، انجیل و قرآن کریم دیگر هبه و عطیه بس گران‌قدر آفریدگار حکیم برای انسان است تا این تنها وجودی که حضرت خالق به هنگام آفریدنش، فرمود«فَتَبَارَکَ ا...
أَحْسَنُ الْخَالِقِینَ»، بتواند با دریافت حقایق آن از طریق اهل فهم قرآن که همانا پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) ایشان هستند به کمال و سعادت واقعی و جایگاه خلیفه الهی برسند.
*و اما رمضان، خود هدیه، هبه و گران‌قدر فرصت بی مثالی است که خداوند جلّ و اعلی برای معرفت،خودشناسی، خداشناسی، گریز از «بردگی»، قرار گرفتن در مسیر آزادگی واقعی و البته انتخاب عبودیت و«بندگی» حضرت حق در اختیار انسان قرار داده؛ همان رمضانی که هنگامه ضیافت عظیم الهی است؛ همان رمضان که حکیم مطلق عالم هستی «قرآن» این آخرین و برترین و کامل ترین راهنمای رساندن انسان به کمال و سعادت واقعی را بر قلب پاک اعظم پیامبران الهی، حضرت محمد مصطفی(ص) نازل فرمود.
*همان رمضانی که حضرت خالق بی همتا «لیله قدر» را که از «هزارماه» برتر است در آن قرار داد.
*رمضانی که به فرموده حضرت ختمی مرتبت، ماه «برکت»،«رحمت» و«مغفرت» الهی است.
همان رمضانی که بهار قرآن است.تلاوت یک آیه قرآن در آن ثواب و منزلت «ختم قرآن» را دارد.
*همان رمضانی که نفس های مومن در آن قدر و منزلت و جایگاه «تسبیح الهی»می یابد و حتی خواب او «عبادت» محسوب می شود.
*همان رمضانی که نوای «اذان» دلنشین تر و شکوهی مضاعف پیدا می کند و ربّناهایش بر عمق جان می نشیند؛ سحرگاهانش با زمزمه دعای سحر وتلاوت قرآن عطرآگین می شود.
هنگامه افطارش برای روزه داران و هم آنانی که نمی توانند روزه بگیرند، بس شیرین،روح افزا و جان نواز است.
*رمضانی که افطارهای ساده و بدون تجملاتش، دورهمی های خانوادگی و همسایگی را رونق می دهد؛ رمضانی که شمیم مهربانی بیشتر می وزد، دیگر دوستی، صله رحم، یتیم نوازی وبه فکر سفره همنوعان بودن، جلوه‌ای خاص می یابد.
رمضانی که از پس درخشش ستارگان در آسمان شب و سحرگاهان، چراغ های خانه های همسایگان یکی یکی روشن می‌شود و گویا اهل سحر به این وسیله یک به یک به هم سلام مهربانی هدیه می کنند.
*رمضانی که دل ها از پی دور ریختن دعواها و کینه ها و دلخوری ها به نور عفو و بخشش و گذشت روشن می شود، رمضانی که بهار زانو زدن در محضر آیات الهی و تدبّر در آن و جاری کردن زلال آیات قرآن در زندگی است.
رمضانی که هنگامه پر از زمزمه «شدن» و به کمال رسیدن و در آغوش گرفتن خدای رحمان و رحیم و آشتی با «خود» و آشتی و عشق ورزیدن با حضرت «معشوق» خداوند ارحم الراحمین است.
*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.