عدالت و رفاه در آرمان‌شهر مهدوی؛واژه‌ای به نام «فقیر» وجود نخواهد داشت

به گزارش خبرنگار مهر، در طول تاریخ بشریت، «عدالت» و «رفاه» دو گمشده بزرگ انسان‌ها بوده‌اند که غالباً در تقابل با یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ گاه جوامع برای دستیابی به رفاه، عدالت را فدا کرده و به شکاف طبقاتی تن داده‌اند و گاه در مسیر تحقق عدالت، پویایی اقتصادی و رفاه را از دست داده‌اند.
اما عصر ظهور حضرت مهدی (عج)، نقطه‌ عطف تاریخ است که در آن، این دو مفهوم نه تنها در تضاد نیستند، بلکه متمم یکدیگر می‌شوند.
حکومت جهانی امام عصر (عج) بر پایه نظامی بنا می‌شود که در آن عدالت زیربنای رفاه، و رفاه میوه درخت عدالت است.
در این دوران، عدالت تنها یک مفهوم انتزاعی یا شعار سیاسی نیست، بلکه واقعیتی ملموس است که تا زوایای پنهان زندگی فردی و اجتماعی نفوذ می‌کند.
بنیاد اصلی رفاه در عصر ظهور بر «توزیع عادلانه ثروت» استوار است.
بر اساس روایات معتبر، یکی از نخستین اقدامات امام مهدی (عج)، پاکسازی نظام اقتصادی از ربا، استثمار و تمرکز ثروت در دست عده‌ای خاص است.
در این دوره، بیت‌المال به صورت مساوی میان تمامی انسان‌ها تقسیم می‌شود، به گونه‌ای که دیگر واژه‌ای به نام «فقیر» در قاموس جامعه وجود نخواهد داشت.
این عدالت توزیعی، ریشه‌های بخل و آز را در قلوب انسان‌ها می‌خشکاند؛ چرا که وقتی امنیت اقتصادی برقرار شود و نیازهای اولیه به بهترین شکل تامین گردد، حرص برای انباشت مال جای خود را به ایثار و بخشش می‌دهد.
در واقع، رفاه مهدوی صرفاً به معنای انباشت کالا نیست، بلکه به معنای غنای طبع و بی‌نیازی قلبی است که از پسِ یک نظام عادلانه پدید می‌آید.
تغییر بنیادین دیگر در عرصه زمین رخ می‌دهد.
در عصر ظهور، طبیعت با عدالت همسو می‌شود.
برکات آسمانی و زمین چنان فوران می‌کند که زمین تمام گنجینه‌های پنهان خود را آشکار می‌سازد.
کشاورزی به چنان شکوفایی دست می‌یابد که هیچ قطعه زمین بایر و خشکی باقی نمی‌ماند و آبادی سراسر گیتی را فرا می‌گیرد.
این رفاهِ برآمده از طبیعت، نتیجه پیوند میان ایمان مردم و اجرای عدالت حاکم است؛ چرا که طبق وعده‌های الهی، اگر مردم تقوا پیشه کنند، درهای برکت از آسمان و زمین به روی آنان گشوده خواهد شد.
در این دوران، تکنولوژی و علم نیز در خدمت رفاه بشری قرار می‌گیرد تا سختی‌های معیشت از بین برود و انسان‌ها فرصت بیشتری برای تعالی روحی و معنوی بیابند.
از منظر اجتماعی، عدالت مهدوی به معنای بازگرداندن حقوق تضییع شده به صاحبان اصلی آن‌هاست.
امام (عج) با قاطعیت ثروت‌های غصبی را بازپس می‌گیرد و به نفع مستضعفان به کار می‌بندد.
این اقدام، توازن را به جامعه بازمی‌گرداند و امنیت اجتماعی را به سطحی بی‌سابقه می‌رساند.
در جهانی که امام مهدی (عج) ترسیم می‌کند، امنیت چنان فراگیر است که ضعیف‌ترین افراد جامعه می‌توانند بدون هیچ ترس و واهمه‌ای از دست‌اندازی قدرتمندان، در سایه قانون الهی زندگی کنند.
روابط انسانی بر پایه اخوت و برادری بنا می‌شود و کینه‌های دیرینه جای خود را به محبت و همدلی می‌دهند.
در نهایت، رفاه و عدالت در عصر ظهور، مقدمه‌ای برای هدف غایی خلقت یعنی «عبودیت» است.
در سایه حکومت حضرت مهدی (عج)، فقر که بزرگترین مانع رشد معنوی است ریشه‌کن می‌شود تا عقل انسان‌ها کامل گردد و مسیر کمال هموار شود.
این حکومت، نه یک نظام صرفاً رفاه‌زده مادی، بلکه تمدنی الهی است که در آن جسم در رفاه و روح در اوج تعالی قرار دارد.
جهان مهدوی، تجلی آرزوی دیرین پیامبران و صالحان است؛ جهانی که در آن نه خونی به ناحق ریخته می‌شود، نه گرسنه‌ای سر بر بالین می‌گذارد و نه ستمگری توان تعدی دارد.
این است شکوهِ حکومتی که عدالت را به خانه‌ها می‌برد، همان‌گونه که گرما و سرما وارد خانه‌ها می‌شوند.