چرا بورس می‌ریزد؟

کد خبر: 760723 | ۱۴۰۴/۱۱/۲۳ ۱۲:۳۰:۰۷
«چرا بازار می‌ریزد؟» عنوان یادداشت محمد رضا اعلمی برای روزنامه اعتماد است که در آن آمده؛ بررسی نمودار شاخص کل بازار سهام در ماه‌های اخیر نشان می‌دهد؛ هر از چندی شاخص با افت محسوس و نگران‌کننده‌ای همراه است، اتفاقی که در برخی روزها بیش از آنکه حاصل یک شوک ناگهانی باشد، نتیجه انباشت خطاهای سیاستی و تعویق یک اصلاح ضروری است.
بازار سرمایه، همانند هر سازوکار اقتصادی دیگر، نیازمند دوره‌های استراحت و بازتنظیم است.
هنگامی که این فرآیند طبیعی به تعویق می‌افتد یا به ‌صورت مصنوعی سرکوب می‌شود، واکنش بعدی بازار نه آرام و کنترل‌پذیر، بلکه شدید و پرهزینه خواهد بود.
مطابق نمودار شاخص کل، بازار طی یک بازه زمانی نسبتا کوتاه، رشدی سریع و تقریبا بدون وقفه را تجربه کرده است.
شیب این رشد به‌گونه‌ای است که نشانه‌ای از توقف، تعادل یا بازنگری در قیمت‌ها در آن دیده نمی‌شود.
چنین رفتاری در هیچ بازاری، حتی در شرایط خوش‌بینانه، نمی‌تواند پایدار تلقی شود.
واقعیت این است که بازار در این نقطه به اصلاح نیاز داشت و اگر این اصلاح زودتر و در سطوح پایین‌تر اتفاق می‌افتاد، امروز نگرانی جدی درباره تبدیل آن به یک ریزش عمیق وجود نداشت.
یکی از ویژگی‌های مهم روند اخیر بازار، رشد پیوسته و تند آن بدون ایجاد فرصت برای بازبینی و تثبیت قیمت‌هاست.
این نوع حرکت، بیش از آنکه حاصل بهبود بنیادهای اقتصادی یا افزایش بهره‌وری شرکت‌ها باشد، ناشی از انتظارات تورمی، کاهش اعتماد به پول ملی و نبود گزینه‌های جذاب برای حفظ ارزش دارایی‌ها بوده است.
به بیان ساده‌تر، بخش قابل توجهی از پول وارد شده به بازار سهام، نه با نگاه سرمایه‌گذاری بلندمدت، بلکه با انگیزه فرار از کاهش ارزش پول وارد شده است.
چنین پولی ذاتا ناپایدار است.
این منابع در شرایط صعودی می‌توانند بازار را به سرعت بالا ببرند، اما در زمان بروز اولین نشانه‌های ضعف، همانقدر سریع از بازار خارج می‌شوند.
نتیجه این رفتار، شکل‌گیری رشدهای تند و سپس افت‌های شدید است؛ الگویی که در نمودار شاخص کل به‌وضوح قابل مشاهده است.
در این میان، نمی‌توان از نقش تصمیمات سیاستگذارانه چشم‌پوشی کرد.
یکی از مهم‌ترین این تصمیمات، تغییر سازوکاری بود که به‌طور سنتی مانع نوسان‌های غیرواقعی قیمت‌ها می‌شد.
این سازوکار، به‌طور خلاصه، اجازه نمی‌داد قیمت یک سهم یا شاخص، بدون پشتوانه کافی از معاملات واقعی، به سرعت تغییر کند.
حذف یا تضعیف این محدودیت، عملا باعث شد که قیمت‌ها با حجم اندکی از معاملات، جهش‌های بزرگ را تجربه کنند.
نتیجه این تصمیم، رشد سریع‌تر شاخص بود؛ اما این رشد، بر پایه‌ای سست بنا شد.
وقتی بازار به چنین شکلی بالا می‌رود، در واقع فرصت «تنفس» از آن گرفته می‌شود.
قیمت‌ها بدون مکث بالا می‌روند و هیچگاه مشخص نمی‌شود که در سطوح جدید، آیا واقعا خریدار جدی وجود دارد یا خیر.
همین فقدان تنفس است که امروز خود را به‌صورت افت‌های ناگهانی و پی‌درپی نشان می‌دهد.
بدون تردید، فضای سیاسی منطقه و تحولات فرامنطقه‌ای، همواره یکی از عوامل اثرگذار بر بازار سرمایه ایران بوده است.
احتمال بازگشت یا تشدید ریسک‌های سیاسی، موضوعی است که هیچ تحلیلگری نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.
طبیعی است که در چنین فضایی، بازار واکنش منفی نشان دهد و سرمایه‌گذاران محتاط‌تر شوند.
اما اشتباه بزرگ در تحلیل وضعیت فعلی، نسبت دادن تمام مشکلات بازار به ریسک‌های سیاسی فرامنطقه‌ای است.
این ریسک‌ها ممکن است جرقه شروع افت را زده باشند، اما زمینه این افت از قبل و در درون بازار شکل گرفته بود.
اگر بازار در ماه‌های قبل اجازه می‌یافت که اصلاح تدریجی و کنترل ‌شده‌ای را تجربه کند، شوک‌های بیرونی نمی‌توانستند چنین اثر عمیق و سریعی بر آن بگذارند.
به بیان دیگر، ریسک سیاسی می‌توانست بازار را منفی کند، اما این تصمیمات نادرست داخلی بود که باعث شد منفی شدن بازار به سرعت به یک روند پرهزینه تبدیل شود.
انداختن تمام تقصیرها بر گردن عوامل بیرونی، نادیده گرفتن مسوولیت سیاستگذاری داخلی است.
نمودار شاخص کل نشان می‌دهد که پس از رسیدن بازار به اوج، افت قیمت‌ها با سرعت بالایی آغاز شده است.
این رفتار، نشانه‌ از بین رفتن اعتماد کوتاه‌مدت و تلاش سرمایه‌گذاران برای خروج سریع از بازار است.
تجربه نشان داده است که در چنین شرایطی، هیچ دستور، توصیه یا اقدام مقطعی نمی‌تواند جلوی افت را بگیرد.
بازار زمانی آرام می‌شود که احساس کند قیمت‌ها به سطحی منطقی و قابل دفاع رسیده‌اند.
اما نکته کلیدی اینجاست که اگر بازار زودتر اصلاح می‌کرد، امروز با چنین رفتار هیجانی مواجه نبودیم.
اصلاح زودهنگام، به بازار اجازه می‌دهد که قیمت‌ها را بازتنظیم کند، انتظارات را تعدیل نماید و سرمایه‌گذاران را برای ادامه مسیر آماده سازد.
اما اصلاح دیرهنگام، معمولا با فشار روانی، شتاب در فروش و تشدید بی‌اعتمادی همراه است.
در نهایت ریزش‌های دوره‌ای در بازار سهام در شرایط کنونی، نتیجه همزمان سه عامل است؛ نخست، رشد سریع و بدون وقفه‌ای که فرصت تعادل را از بازار گرفت.
دوم، تصمیمات نادرست سیاستی که سازوکارهای طبیعی کنترل نوسان را تضعیف کرد و سوم، ریسک‌های سیاسی فرامنطقه‌ای که به عنوان عامل تشدیدکننده وارد عمل شدند.
نادیده گرفتن نقش دو عامل اول و تمرکز صرف بر عامل سوم، تحلیلی ناقص و حتی گمراه‌کننده است.
بازار سرمایه، بیش از هر چیز، به سیاستگذاری سنجیده و پذیرش واقعیت‌های رفتاری خود نیاز دارد.
اصلاح، بخشی اجتناب‌ناپذیر از حیات بازار است.
هرچه این اصلاح زودتر، شفاف‌تر و بدون مداخله‌های نادرست انجام شود، هزینه آن برای اقتصاد و جامعه کمتر خواهد بود.