از کوهستان فیروزکوه تا دشت ورامین و شهریار؛ روایت مهر از حواشی ۲۲ بهمن

خبرگزاری مهر؛ گروه استانها: هر سال در روز ۲۲ بهمن به مناسبت سالروز پیروزی انقلاب در کشورمان راهپیمایی های باشکوهی می‌شود، این روز یادآور پایان حکومت رژیم طاغوت است.
امروز مردم در شهرهای کوچک و بزرگ استان تهران در مراسمی پرشور شرکت کردند، راهپیمایی ۲۲ بهمن یکی از برجسته‌ترین مراسمی است، که هر سال در بیش از هزار شهر و روستا کشور برگزار می‌شود.
استان تهران به دلیل جمعیت بالا و تنوع اجتماعی، هر سال یکی از کانون‌های اصلی برگزاری مراسم ۲۲ بهمن است.
این مراسم در تهران بزرگ و شهرستان های این استان در مسیرهای مختلفی برگزار می‌شود که هزاران نفر از مردم در آن حضور می‌یابند.
فراتر از پایتخت، در بسیاری از شهرستان‌ها و شهرهای کوچک‌تر استان نیز مردم به خیابان‌ها می‌آیند تا به شکل جمعی در این مراسم شرکت کنند، در سال جاری نیز گزارش‌های متعدد خبرنگار مهر حاکی از آن است که شهرهایی مانند فیروزکوه، دماوند، پردیس، ری، اسلامشهر، پاکدشت، ورامین، پیشوا، قرچک، رباط‌کریم، شهرقدس، بهارستان، ملارد و شهریار برنامه‌های ویژه‌ای برای این روز برگزار کردند.
در فیروزکوه که میان کوهستان و دامنه‌های البرز قرار دارد، صبح ۲۲ بهمن با فضایی متفاوت همراه بود، هوای سرد و روشن، صفوف منظم شهروندان در خیابان‌ها، کودکانی که با پرچم ایران به‌سمت محل تجمع حرکت می‌کنند، و سالمندانی که سال‌هاست این روز را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از خاطرات زندگی خود می‌دانند.
مسیر راهپیمایی در این شهر از امامزاده اسماعیل آغاز و با عبور از محورهای اصلی به مسجد امام حسین (ع) ختم شد، جایی که جمعیت در پایان مراسم گرد هم آمدند، تا ضمن شنیدن سخنرانی‌های رسمی، لحظه‌ای تأمل کنند.
فضای فیروزکوه در روز ۲۲ بهمن ترکیبی از شور جمعی و آرامش طبیعی است،مردم از بخش‌های مختلف این شهرستان با پوشش گرم، پرچم در دست، و آهنگ‌های ملی در مسیر حرکت کردند، تا یادآور اهمیت تاریخی این روز در ذهن تک‌تک شرکت‌کنندگان باشند.
دماوند، شهری که به کوه بلند و نمادین خود مشهور است، در روز ۲۲ بهمن نیز چهره‌ای متفاوت از وحدت اجتماعی را به نمایش گذاشت، محل تجمع مردم از میدان امام خمینی (ره) آغاز شد و تا میدان ۱۷ شهریور و سپس مصلی نماز جمعه ادامه داشت.
در طول مسیر، صدای دعای عمومی، سرودهای ملی و گفت‌وگوهای میان خانواده‌ها دیده می‌شد، این ترکیب، حال‌وهوایی انسانی به مراسم می‌داد که فراتر از یک راهپیمایی صرف بود، نوعی تجربهٔ جمعی از همبستگی اجتماعی که معمولاً در چنین روزهایی در ذهن‌ها تثبیت می‌شود.
سه شهر نزدیک به تهران، پردیس، اسلامشهر و پاکدشت،نیز میزبان جمعیت‌های متنوعی بودند، که از بخش‌های مختلف شهر و روستا در راهپیمایی شرکت می‌کردند.
در پردیس، مسیر راهپیمایی از میدان عدالت تا میدان امام خمینی (ع) تعیین شده بود،راهی که با حضور نوجوانان، خانواده‌ها و گروه‌های فرهنگی پر شد.
در اسلامشهر نیز مسیرها از خیابان‌های اصلی به سمت مصلی بزرگ شهر ادامه دارد، در این مکان گروه‌های شرکت‌کننده پس از پایان راهپیمایی گرد هم آمدند، تا فضای گفتگو و تبادل فرهنگی شکل گیرد.
در پاکدشت، رژه‌های موتوری، خودرویی و دوچرخه‌سواری نیز بخشی از مراسم بود، که تنوع حضور اجتماعی را نشان داد و مشارکت نسل‌های مختلف را به نمایش گذاشت.
در ری، یکی از قدیمی‌ترین سکونت‌گاه‌های کشور، با حضور جمعیت قابل توجهی در میدان اصلی شهر و خیابان‌های منتهی به آن، پیوندی میان تاریخ و زمان حال ایجاد شده بود.
در ورامین، مسیرهای راهپیمایی از میدان امام حسین (ع) تا مسجد جامع و خیابان‌های اطراف آن ادامه پیدا کرد، این مسیرها قبلاً به سبب موقعیت تاریخی و مذهبی شهر انتخاب شده‌ بود.
پیشوا، شهری با جمعیت فعال، صبح ۲۲ بهمن هم با مراسم موتوری و خودرویی همراه بود و همچنین جمعیت عادی در مسیرهای از پیش تعیین‌شده حضور یافت، تا فضایی ایجاد شود، که نشان‌دهندهٔ پیوند مردم با رویدادهای جمعی باشد.
در دیگر شهرستان‌های اطراف تهران نیز حضور مردمی چشمگیر بود.
قرچک با مسیرهایی از میدان امام خمینی (ره) تا مصلی، جایی که مردم گرد هم آمدند و در پایان نیز برنامه‌های فرهنگی برگزار شد.
رباط‌کریم و شهرقدس نیز مسیرهای راهپیمایی خاص خود را داشتند و مشارکت گروه‌های مختلف اجتماعی (عمدتاً خانوادگی، جوانان، بسیج دانش‌آموزی و مؤسسات فرهنگی) در مراسم قابل مشاهده بود.
در بهارستان، ملارد و شهریار نیز حضور خانوادگی و گروه‌های محلی در مسیرهای تعیین‌شده افزایش چشمگیری داشت، به‌گونه‌ای که خیابان‌ها و میدان‌های اصلی این شهرها در روز ۲۲ بهمن تبدیل به کانون‌های تجمع جمعی و فرهنگی شده بود.
در فاصلهٔ زمانی چند ساعت برگزاری مراسم، سه نماد بارز اجتماعی ظاهر شده بود:
۱.
حضور خانوادگی و نسلی: کودکان، نوجوانان، جوانان، میانسالان و سالمندان در کنار هم دیده می‌شد، که هر یک به‌گونه‌ای نقش خود را در این تجربهٔ جمعی ایفا می‌کرد.
۲.
فراگیری فرهنگی و محلی: هر شهرستان با رنگ و بوی خاص خود و با استفاده از نمادهای فرهنگی محلی (آهنگ‌ها، سرودها، شعارها، حرکات دسته‌جمعی) فضای عمومی مراسم را شکل می‌داد، به طوری که هر منطقه یک هویت جمعی مستقل را نمایان سازد.
۳.
گفت‌وگوی شهری — فرهنگی: پس از پایان رسمی راهپیمایی، مردم در میدان‌ها و نقاط تجمع باقی مانده و به گفت‌وگو، تبادل فرهنگی و مشارکت در برنامه‌های هنری و اجتماعی پرداختند، اتفاقی که به تجربهٔ این روز عمق بیشتری می‌بخشید.
راهپیمایی ۲۲ بهمن در استان تهران، یک پدیدهٔ اجتماعی و فرهنگی گسترده است که هر ساله با مشارکت شهروندان در شهرها و روستاها برگزار می‌شود.
این مراسم نه‌فقط یک رویداد سیاسی، بلکه نمادی از تجمعات جمعی، تجدید خاطرات تاریخی و بازنمایی هویت اجتماعی در بستر تجربهٔ محلی است.
هرکدام از شهرها ـ از فیروزکوه تا شهریار ـ چهره‌ای متفاوت از همبستگی، تنوع فرهنگی و تجربهٔ مشارکت مردمی ارائه می‌دهند؛ روایتی که در عین یکپارچگی ملی، بازتابی از بافت اجتماعی و محلی ایران امروز است.