دلسی رودریگز؛ چاویست یا مهره واشنگتن در ونزوئلا؟

به گزارش مشرق، کانال تلگرامی اندیشکده تهران نوشت:
نزدیک به یک ماه پس از ربایش مادورو است که دلسی رودریگز دولت ونزوئلا را به‌عنوان رئیس جمهور موقت اداره می‌کند.
در روزهای نخست پیرامون رویکرد سیاست خارجی او ابهاماتی وجود داشت.
در گذشته نیز گزارش‌هایی مبنی بر ظرفیت رودریگز برای همکاری عمل‌گرایانه با آمریکا نشان می‌داد که او می‌تواند گزینه مناسبی برای دولت ترامپ باشد.
ترامپ نیز در کنار تهدیدات مداوم‌اش یک‌بار او را «فردی خارق‌العاده» توصیف کرد.
به نظر می‌رسد رودریگز می‌کوشد تا همزمان هم خود را در کنار تندروهای دولت در قدرت نگه دارد و هم ونزوئلا را به آمریکا نزدیک کند.
یکی از راه‌های رودریگز برای تداوم قدرتش این است که غیبت مادورو را امری موقتی و نه دائمی به تصویر بکشد.
او توسط دیوان عالی به‌عنوان رئیس جمهور موقت ونزوئلا انتخاب شد که یعنی مطابق قانون اساسی حداکثر تا ۱۸۰ روز می‌تواند این عهده‌دار این جایگاه باشد.
پس از این بازه، مجلس ملی تصمیم خواهد گرفت که فقدان رئیس جمهور دائمی است یا خیر.
اگر دائمی باشد، انتخابات باید برگزار شود.
در حال حاضر، صداهایی از این مجلس مبنی بر موقتی‌بودن غیبت مادورو شنیده می‌شود.
رئیس مجلس، خورخه رودریگز، برادر دلسی است که رویکرد سیاسی نزدیکی به او دارد.
همچنین، در جریان بازگشایی دوره جدید مجلس در ۵ ژانویه ۲۰۲۶، سوتو روخاس، یکی از نمایندگان مجلس اشاره کرد که آمریکا در بازداشت و دادگاهی‌کردن مادورو موفق نخواهد شد و ونزوئلا تا زمان بازگشت او آرام نخواهد ماند.
مواضع دلسی رودریگز نیز به‌طور مداوم دلالت بر موقتی‌بودن و تلاش برای اتمام بازداشت مادورو دارد.
اقدامات او نیز در چند هفته گذشته همچون انتصاب وزرای جدید، ادغام برخی وزارت‌خانه‌ها و ارائه برنامه‌های سیاستی برای سال ۲۰۲۶ نشان از قصد او برای تداوم حضورش در این جایگاه دارد.
از این نکته مهم‌تر، نشانه‌هایی آشکاری مبنی بر نزدیکی رودریگز به واشنگتن است.
برخی گزارش‌ها حاکی از گفتگوهای پیشین رودریگز با دولت ترامپ جهت نشان‌دادن خود به‌عنوان گزینه‌ای مطلوب برای آمریکا هستند.
اخیراً نیز او با جان رتکلیف، رئیس سیا و از تشویق‌کنندگان ترامپ برای حمله به ونزوئلا دیدار داشت؛ دیداری که به نظر می‌رسد مثبت بوده باشد.
پیرامون این دیدار، نیویورک‌تایمز گزارش داد که مقامات ارشد کاخ سفید و تحلیلگران سیا در کوتاه‌مدت رودریگز را بهترین گزینه برای «هماهنگی و همکاری با ایالات متحده» می‌بینند.
مواضع رودیگز نیز تاکنون نشان از همراهی او با ترامپ دارد.
در ۱۵ ژانویه او با ترامپ گفتگویی تلفنی داشت که آن را محترمانه خواند و اعلام کرد که هر دو طرف در مورد «دستور کار دوجانبه‌ای که به هر دو ملت سود می‌رساند» صحبت کردند.
از آنجا که کشور ونزوئلا به‌شدت به درآمد نفتی وابسته است، ترامپ با استفاده از اهرم نفت تلاش می‌کند که رودریگز را کنترل کند.
سپس کمتر از یک هفته بعد از تماس تلفنی با ترامپ، رودریگز اعلام کرد که ۳۰۰ میلیون دلار از درآمد نفتی وارد بانک‌های ونزوئلا شده است.
تداوم این وابستگی نفتی، به ترامپ اجازه می‌‎دهد سیاست خارجی رودریگز را در قبال دشمنان آمریکا (چین، روسیه، ایران) مطابق میل خود شکل دهد.
مجلس ملی به رهبری برادر رودیگز نیز در حال آماده‌کردن بستر این وابستگی نفتی است.
اوایل این هفته، مجلس فرآیند اصلاح «قانون هیدروکربن‌ها» را آغاز کرد که به گفته خورخه رودریگز، برای تطابق ونزوئلا با شرایطی است که در آن شرکت‌های خصوصی خارجی بتوانند نفت ونزوئلا را استخراج کنند.
اگرچه رودریگز علاقه‌مند است تا با پذیرش خواسته‌های آمریکا و موقتی‌جلوه‌دادن غیبت مادورو در قدرت باقی بماند، اما ناچار است با اعضای تندرو دولت نیز به یک توازن برسد.
به‌ همین دلیل او بعضاً مواضع ضدآمریکایی نیز می‌گیرد و حتی اخیراً اعلام کرد «دستوردادن آمریکا به سیاستمداران ونزوئلایی دیگر کافی است.» باید دید که او تا چه اندازه می‌تواند میان فشارهای آمریکا و فشارهای تندروهای دولت توزان برقرار کند.
دلسی رودریگز پس از ربایش مادورو، با حفظ ظاهر چاویستی و تأکید بر موقتی‌بودن غیبت او، عملاً به‌دنبال تثبیت قدرت است.
همزمان، نشانه‌های روشنی از نزدیکی عمل‌گرایانه‌اش به واشنگتن، به‌ویژه پذیرش خواسته‌های نفتی ترامپ دیده می‌شود.
او می‌کوشد میان فشار آمریکا و تندروهای داخلی توازن برقرار کند؛ توازنی شکننده است و آینده رودیگز و ونزوئلا را تعیین خواهد کرد.
*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.