عطوان: به جای مادورو، ترامپ باید در قفس باشد
عبدالباری عطوان، نویسنده سرشناس جهان عرب، تجاوز آمریکا به ونزوئلا را رفتاری مافیایی توصیف کرد و تأکید کرد رئیسجمهور آمریکا باید در دادگاه جنایتکاران جنگی محاکمه شود، نه نیکولاس مادورو.
به گزارش مشرق، عبدالباری عطوان، نویسنده شناختهشده جهان عرب و سردبیر وبگاه «رأی الیوم»، در یادداشتی تحلیلی با لحنی تند و صریح، اقدام اخیر آمریکا علیه ونزوئلا را نه یک تصمیم سیاسی مشروع، بلکه «رفتاری مافیایی و خارج از چارچوبهای شناختهشده روابط بینالملل» توصیف و تأکید کرد که «کسی که باید در قفس اتهام دادگاه جنایتکاران جنگی بایستد، رئیسجمهور آمریکا است، نه نیکولاس مادورو».
او نوشت یورش به ونزوئلا، موشکباران کاراکاس، ربودن رئیسجمهور این کشور و همسرش، هیچ نسبتی با رفتار یک رئیسجمهورِ مدعی رهبری جهان آزاد ندارد و این اقدامات بیش از هر چیز یادآور «روشهای سران باندهای مافیا، قانونگریزان و قاچاقچیان بزرگ مواد مخدر» است.
عطوان تصریح کرد چنین الگویی از رفتار، چهره واقعی سیاست خارجی آمریکا را عیان کرد و ادعاهای اخلاقی واشنگتن را بهطور کامل بیاعتبار ساخت.
سردبیر رأی الیوم این تجاوز را بخشی از یک زنجیره خطرناک دانست و هشدار داد: «امروز ونزوئلا، فردا کوبا، پسفردا کانادا و گرینلند».
به اعتقاد او، هدف اصلی این سیاست، چپاول ثروتهای نفتی و منابع طبیعی کشورها، تصاحب فلزات گرانبها و تحمیل باجخواهی به دولتها و ملتها بود.
عطوان این روند را نشانه بازگشت آشکار منطق استعمار کلاسیک ارزیابی کرد، با این تفاوت که این بار با زبان «امنیت» و «دموکراسی» توجیه شد.
عبدالباری عطوان با تمسخر ادعای دونالد ترامپ درباره صلحطلبی، نوشت مایه شگفتی و تأسف است که رئیسجمهوری که بذر جنگ و ویرانی را در ونزوئلا و مناطق دیگر کاشت، در رؤیای دریافت جایزه نوبل صلح به سر برد.
او این ادعا را «دروغی آشکار» خواند، بهویژه آنکه ترامپ مدعی توقف هشت جنگ شد، در حالی که حامیانی نیز برای نامزدی او پیدا شدند که در رأس آنها رژیم اسرائیل قرار داشت.
در بخش دیگری از این یادداشت، عطوان به انگیزههای اقتصادی واشنگتن پرداخت و تأکید کرد: «حرص و ولع ترامپ برای نفت ونزوئلا» ریشه در بحران عمیق اقتصادی آمریکا داشت.
او نوشت ونزوئلا با در اختیار داشتن بزرگترین ذخایر نفتی جهان، معادل ۳۰۳ میلیارد بشکه، به هدفی وسوسهبرانگیز برای دولتی تبدیل شد که بدهی عمومی آن از ۴۳ تریلیون دلار فراتر رفت.
عطوان افزود ترامپ گمان کرد میتواند مادورو را با تهدید و باجخواهی وادار به تسلیم کند و ثروت نفتی کشورش را روی سینی طلا تقدیم واشنگتن کند؛ همانگونه که به گفته او، سه کشور عربی در سفری سهروزه پنج تریلیون دلار به ترامپ پرداخت کردند.
این نویسنده برجسته عرب، در برابر این محاسبات، بر شخصیت و ایستادگی رئیسجمهور ونزوئلا تأکید کرد و نوشت مادورو نه از کشورش گریخت، نه تسلیم شد، نه از ناوهای هواپیمابر آمریکایی هراس به دل راه داد.
عطوان یادآوری کرد مادورو در میان مردمش باقی ماند؛ مردمی از طبقه کارگر و بدون شرم به گذشته خود بهعنوان راننده اتوبوس افتخار کرد.
به نوشته او، مادورو از طریق صندوقهای رأی و در انتخاباتی آزاد و سالم به قدرت رسید و جانشین رهبری بزرگ به نام هوگو چاوز شد.
عطوان سپس با نگاهی تاریخی، کارنامه نظامی آمریکا را مرور کرد و نوشت آمریکا به هیچ کشوری یورش نبرد مگر آنکه با شکستی سنگین و تحقیرآمیز روبهرو شد؛ از ویتنام گرفته تا افغانستان و عراق.
او این شکستها را دلیل اصلی شکلگیری بزرگترین بدهی عمومی تاریخ آمریکا و کسری بودجه سالانه بیش از یک تریلیون دلار دانست و تأکید کرد تکرار همین سناریو در ونزوئلا کاملاً محتمل بود؛ بهویژه آنکه دولت ونزوئلا بسیج عمومی و وضعیت فوقالعاده گسترده را برای مقابله با تجاوز اعلام کرد.
سردبیر رأی الیوم با تمرکز بر تحولات آمریکای لاتین نوشت دوران «جمهوریهای موز» در آمریکای جنوبی برای همیشه پایان یافت و ملتهای این قاره دیگر زیر بار تهدیدها و باجخواهیهای آمریکا نرفتند.
او احتمال ظهور رهبران جدید مقاومت را منتفی ندانست و از چهرههایی چون چهگوارا، فیدل کاسترو، هوگو چاوز و لولا داسیلوا بهعنوان نمادهای تاریخی این مسیر یاد کرد.
عطوان آمریکای جنوبی را قارهای زایا و زنده توصیف کرد که در کنار مقاومت غزه ایستاد و بسیاری از رهبرانش روابط خود را با رژیم اشغالگر اسرائیل قطع کردند و نتیجه گرفت چنین قارهای ونزوئلا را رها نکرد و شکستناپذیر بود.
در جمعبندی این یادداشت، عبدالباری عطوان تأکید کرد ترامپ با تجاوز به ونزوئلا عملاً به پای خود شلیک کرد و آمریکا را در آستانه خطرهایی ویرانگر و حتی وجودی قرار داد؛ از جمله خطر فروپاشی داخلی و جنگ فرسایشی بیپایان.
او هشدار داد آمریکای جنوبی نه ویتنام بود و نه افغانستان، بلکه حیاط خلوت آمریکا به شمار رفت و تنها چند صد کیلومتر با خاک این کشور فاصله داشت؛ منطقهای که به گفته او میتوانست به میدان رویارویی مستقیم تبدیل شود، آن هم در شرایطی که چین، کره شمالی و شاید حتی اسپانیا برای پشتیبانی آماده بودند.
عطوان در پایان، تفاوت مادورو با چهرههایی چون مانوئل نوریهگا را برجسته کرد و نوشت: «رئیسجمهور ونزوئلا از پشتوانه مردمی واقعی برخوردار بود؛ بیش از ۲۸ میلیون انسان شریف در این کشور و همدلی میلیونها نفر در سراسر قاره را به همراه دارد».
به باور عطوان، «آشوب جهانیای که ترامپ در ونزوئلا و خاورمیانه کاشت، دیر یا زود به خود او و آمریکا بازگشت؛ شاید در قالب نفرین غزه و خون شهیدان افغانستان، ونزوئلا، عراق و یمن».