ناترازی انرژی چالش اصلی صنعت نساجی
رئیس اتاق تهران ضمن بیان اینکه ناترازی انرژی یکی از چالش های اصلی صنعت نساجی شده است، گفت: باید نسبت به تدوین و اجرای سیاستهای پایدار، حمایت هدفمند و رفع موانع زیرساختی اقدام کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، محمود نجفیعرب، رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران در نمایشگاههای تخصصی نساجی و پوشاک اظهار کرد: ظرفیتها و مشکلات موجود از جمله ناترازیهای انرژی یکی از دست اندازهای اصلی صنعت نساجی کشور است.
وی افزود: بنابراین لازم است نسبت به رفع این مسئله و حمایت از بنگاههای کوچک و متوسط تدبیری اندیشیده شود.
نجفی عرب ادامه داد: صنعت نساجی در اشتغالزایی و زنجیره تولید کشور نقش پررنگی دارد بنابراین باید نسبت به تدوین و اجرای سیاستهای پایدار، حمایت هدفمند از تولیدکنندگان و رفع موانع زیرساختی اقدام کرد.
نجفی عرب گفت: تعامل مؤثر میان بخشخصوصی و سیاستگذاران برای تقویت این صنعت ضروری است.
امین مقدم، عضو هیئت نمایندگان اتاق بازرگانی تهران نیز به بررسی مهمترین ظرفیتها و چالشهای صنعت نساجی پرداخت و اظهار کرد: صنعت پوشاک و نساجی از معدود صنایعی است که حدود ۹۵ درصد آن در اختیار بخش خصوصی قرار دارد.
وی با اشاره به نقش این صنعت در اقتصاد کشور گفت: «ایجاد اشتغال گسترده و تقویت خودکفایی از جمله مهمترین مزیتهای صنعت نساجی در ایران است.» به گفته او، دسترسی به منابع کلیدی تولید از جمله محصولات پتروشیمی، نفت و گاز و همچنین مزارع پنبه، این امکان را فراهم کرده است که صنعت نساجی کشور به سمت برندسازی حرکت کرده و حضور پررنگتری در بازارهای جهانی داشته باشد.
عضو هیئت نمایندگان اتاق تهران با تأکید بر نقش نیروی انسانی متخصص افزود: هرچند ایران از نظر جمعیتی از دوره جوانی عبور کرده است، اما صنعت نساجی در سالهای گذشته به واسطه بهرهمندی از نیروهای جوان و متخصص توانست مسیر رشد را طی کند.
در شرایط کنونی نیز تمرکز اصلی بر توسعه صادرات و استفاده از ظرفیت نسلهای جدید برای افزایش رونق این صنعت قرار دارد.
مقدم با اشاره به اهمیت صادرات تصریح کرد: مهمترین مزیت رقابتی صنعت نساجی ایران، توان ورود به بازارهای بینالمللی است.
در حالی که ارزش زنجیره جهانی نساجی و پوشاک حدود دو هزار میلیارد دلار برآورد میشود، سهم ایران در گروه کالایی نساجی، پوشاک و کالای خواب کمتر از یکدهم درصد است؛ رقمی که با توجه به منابع و ظرفیتهای موجود، وضعیت مطلوبی را نشان نمیدهد و نیازمند بازنگری و برنامهریزی جدی است.