یک کارگر هرمزی: مبلغ ناچیزی از سود فروش ماهیهای خشک نصیبمان میشود+فیلم
عدم تدوین یک برنامه توسعه گردشگری منسجم و پیشبینی زیرساختهای لازم توسط مسئولین ازیکطرف و افزایش سفرهای غیرمسئولانه از طرف دیگر هرمز را به جزیرهای پر از گردشگر بدون سودرسانی و ایجاد اشتغال پایدار برای جامعه محلی تبدیل کرده است.
عدم تدوین یک برنامه توسعه گردشگری منسجم و پیشبینی زیرساختهای لازم توسط مسئولین ازیکطرف و افزایش سفرهای غیرمسئولانه از طرف دیگر هرمز را به جزیرهای پر از گردشگر بدون سودرسانی و ایجاد اشتغال پایدار برای جامعه محلی تبدیل کرده است.
جامعه محلی هرمز باید پذیرای خیل عظیم گردشگرانی باشد که نهتنها توسعه را با خود به ارمغان نمیآورند بلکه با به خطر انداختن اکوسیستم جزیره شرایطی را فراهم کردهاند که درآمد حاصل از شغلهای سنتی و آبا و اجدادیشان هم کفاف زندگی امروزی را نمیدهد.
به گزارش ایسنا، منطقه خلیجفارس، یکی از شغلهایی که هنوز بهصورت سنتی در جزیره هرمز وجود دارد خشککردن ماهی بوده و این در حالی است که این فعالیت در عصر کنونی نیاز به صنعتی شدن دارد.
کارگاههای ماهی خشک در نقاط مختلف و با پراکندگی در جزیره هرمز مشاهده میشود، این کارگاهها درزمینهٔ خشککردن ماهیهایی که ارزش غذایی ندارند فعالیت میکنند؛ در این کارگاهها انواع ماهیهای بزرگ و کوچک به روشی کاملاً سنتی خشک میشود و پسازآن به کارخانهها خوراک طیور در سراسر کشور ارسال میشود.
یکی از کارگران کارگاه سنتی ماهی خشک در جزیره هرمز در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: کار ما خشککردن ماهی است، بستگی به صید روز بین سه تا پنجتن ماهی میآوریم و به روش سنتی خشک کرده، سپس ماهیهای خشکشده را برای تولید پودر ماهی به کارخانه میفروشیم.
وی عنوان کرد: ماهیها را سحرگاه با قیمت حدود هر گونی ۱۵ هزار تومان میآوریم ماهی، میگو خرچنگ و سایر صیدهایی که قابل خشککردن را جدا میکنیم و میفروشیم و باقی را روی زمین میریزیم و بعد از پنج الی شش روز خشک میشوند و آنها را جمع میکنیم و به قیمت منی ۶ الی ۷ هزار تومان به کارخانه میفروشیم.
زینب ذاکری با بیان اینکه ۸ سال است در این عرصه فعالیت میکند، افزود: کار ما فصلی نیست و هر ۱۲ ماه سال به کار خشککردن ماهی مشغول هستیم.
وی تصریح کرد: متأسفانه ما هیچ بیمهای نداریم، با مشکلات مالی زیادی دستوپنجه نم میکنیم، پنج پسر و سه دختر دارم، یکی از فرزندانم در زندان و است و توانایی مالی برای آزاد کردنش را ندارم.
ذاکری بیان کرد: سرمایه اصلی متعلق به صاحب کارگاه است که به وی ارباب میگوئیم، درواقع ارباب برای خرید ماهی مبلغی را در اختیار ما قرار میدهد و درنهایت در ماه بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار تومان از سود فروش ماهیهای خشک به ما تعلق میگیرد.
وی با اشاره به اینکه در این کارگاه ۲۰ نفر مشغول به کار هستیم، ابراز کرد: نسبت به گذشته صید ماهی رونق کمتری دارد و تأثیرش را بر روی کار ما نیز گذاشته است.
ذاکری اضافه کرد: از پودر ماهی استفادههای متعددی میشود ازجمله اینکه از آن بهعنوان کود درختان و غذای دام و طیور استفاده میشود.
وی خاطرنشان کرد: انتظاری از مسئولین و هیچکس نداریم و تنها چیزی که میخواهیم این است که بتوانیم تکه نانی برای معیشت خود به دست آوریم، انتظار ما تنها از خداست، مسئولین که برای ما کاری نمیکنند.