غم گمنامی شهدای خوشنام در گلزار " گَلیا" بابل/ اینجا بغض انسان از شرایط تاسف بار می گیرد + فیلم و تصاویر- اخبار مازندران - اخبار استانها تسنیم

به گزارش خبرگزاری تسنیم از بابل، دفاع مقدس حماسه‌ای سراسر خاطره که اسطوره‌های آن رزمندگانی بودند که در هیاهوی جانبازی و شهادت آنچه که برایشان در لوح سرنوشت نوشته شده بود، رقم خورد و اما شهدا تقدیری به بلندای ملکوت و بهشت نصیبشان شد و چه قسمت باشکوهی که زنده‌اند و نزد خدا روزی می‌خورند.
از میانشان عده‌ای گمنامی مادرشان زهرا سلام‌الله‌علیها را به جان خریدند و خوشنام شهرهایمان شدند، خوشنام‌هایی که درخشش حضورشان همچون نگینی در نقاط مختلف، فضای خوش معنوی شکل داده‌ و دل‌ها را در این حال و هوای خوش به سمت قبله امام‌زادگان عشق ، سوق می‌دهد.
در جای جای دیار علویان، عطر حضور شهدای گمنام فضا را معطر ساخته و قداست بودنشان در هر شهری ، قطبی معنوی و پر جاذبه شکل داده است و به ظرفیتی عالی برای برنامه‌های فرهنگی و مذهبی تبدیل شده‌اند اما گاهی برخی از این شهدای گمنام پس از شکوه مراسم تدفین و حضور پرشور، گمنام‌تر از قبل در گوشه‌ای از این خاک پهنه سبز آرام می‌گیرند، آرامشی غم‌انگیز که غربت زمان آنها را از دیدگان و اذهان دور می‌سازد، همانند سرنوشتی که برای سه شهید خوشنام گلزار شهدای شهر " گَلیا " بندپی شرقی بابل رقم خورده است، شهدایی که در سال 96 در این گلزار شهدا آرام گرفته‌اند، امروز در فضایی دور از شان میزبان زائران خود شده‌اند، فضایی بدون امکانات اولیه و زیر ساخت مناسب و شرایطی تاسف‌بار که غم غربت‌شان را بیش از پیش به رخ می‌کشد و گمنام‌تر از گذشته در انتظار دیده شدن، زمان را سپری می‌کنند تا شاید روزی مسئولی در میان گرفتن عکس یادگاری در حالت فاتحه‌خوانی بر سر مزار شهدا‌، رسیدگی به این وضعیت دور از شان به ذهنش خطور کند، کسانی که مدیون شهدا بودن را همواره در صحبت‌های خود به مردم متذکر می‌شوند اما برخی‌شان نوبت به ادای دِین خودشان که می‌رسد دچار بی‌مسئولیتی و فراموشی می‌شوند و حتی غم غربت آن فضا تلنگری در آنان ایجاد نمی‌کند.
هوا در گلزار شهدای گمنام گَلیا بندپی شرقی بابل غم دارد، غمی سنگین از غربت تحمیل شده به عشاق جبهه‌های نبرد، هوا آنجا حتی در روز آفتابی هم می‌بارد، بغضش فرو خورده نیست و غمش را فریاد می‌زند تا شاید کسی بعد سال‌ها بشنود، در آنجا سیلاب غم جاری است.
به روزی باید اندیشید که آزمایش DNA راز گمنامی این شهدا را آشکار می‌سازد و چگونه می‌توان در فضای نامناسب، میزبان خانواده‌هایی بود که همچون یعقوب وار در انتظار یوسف‌شان به صبوری نشسته‌ بودند، منتظرانی که قطعاً آن فضا را نخواهند پسندید پس تا بیش از این دیر نشده باید تدبیری برای برون رفت از آن شرایط در نظر گرفت، تدبیری که نیازمند پای کار بودن مسئولین است تا مردم و خیرین نیز مثل همیشه کمک حال باشند چراکه همه در مقابل شهدا مسئولیم به خصوص شهدای گمنام که حتی ردیف بودجه‌ای برایشان تعریف نشده است.
انتهای پیام/