پذیرایی به صرف فیلم و عکس

چهارم بهمن بود که عراق گروهی خبرنگار را برای تبلیغات به داخل اردوگاه آورد.
اسرا را به صف کردند.
از این طرف به آن‌ها بیسکویت می‌داد و در آخر صف، یکی دیگر از سربازان بعثی بیسکویت‌ها را می‌گرفت و در جعبه می‌گذاشت و فیلم و عکس می‌گرفتند.
به گزارش ایسنا، مظاهر کریمی متولد ۱۳۴۳ در اصفهان است.
این رزمنده روز ۱۵ آبان سال ۶۱ در جریان عملیات «محرم» به اسارت نیروهای بعثی درآمد.
وی بعد از هشت سال، سرانجام در شهریور سال ۶۹ به وطن بازگشت.
او روایت می‌کند:در اسارت بعثی‌ها، با روزنامه‌های عراق حوادث را دنبال می‌کردیم.
در روزنامه تاریخ روز نوشته می‌شد و ما با کمک روحانیونی که در اردوگاه بود از قبل خود را برای مناسبت‌ها آماده می‌کردیم و اگر ولادت یا وفاتی بود با دعا و روضه و اگر جشن بود با تئاتر و سرود و برنامه‌های دیگر شادی خود را نشان می‌دادیم.
گاهی هم سرودهای عراقی را که در هنگام عملیات با صدای بلند برای تخریب روحیه‌ی ما از بلندگو پخش می‌کردند با طنز می‌خواندیم و به بچه‌ها روحیه می‌دادیم.
یکی از عواملی که به مقاومت ما در این سال‌ها افزود همین برنامه‌های فرهنگی بود.
در بهمن سال ۶۲ بچه‌ها که می‌دانستند ایام دهه‌ی فجر را در پیش رو دارند شروع به جمع کردن ارزاقی کردند تا در آن ایام جشن بگیرند.
چهارم بهمن بود که عراق گروهی خبرنگار را برای تبلیغات به داخل اردوگاه آورد.
اسرا را به صف کردند.
از این طرف به آن‌ها بیسکویت می‌دادند و در آخر صف یکی از سربازان بعثی بیسکویت‌ها را می‌گرفت و در جعبه می‌گذاشت و فیلم و عکس می‌گرفتند.
بچه‌ها که این وضع را دیدند، گفتند چرا به آن‌ها اجازه‌ این سوء استفاده را بدهیم و یکباره همه‌ اردوگاه بیرون ریختند، دوربین را شکستند و با صابون‌هایی که برای شستشوی لباس به ما می‌دادند به سمت سربازان بعثی یورش بردند.
بعد از درگیری، عراقی‌ها که به طرف ما آمدند داخل اردوگاه رفتیم و همین که در را بستیم شروع به تیر ندازی کردند که این درگیری با برخورد تیر به زیر چشم یکی از اسرا خاتمه یافت.
به داخل اردوگاه ریختند و هر چه ارزاق ذخیره کرده بودیم از ما گرفتند و بعد از کتک زدن از اردوگاه خارج و ما را از آب و غذا محروم کردند.
روز بعد که به ما غذا ندادند قاطع‌های دیگر هم از گرفتن غذا اجتناب کردند و گفتند که تا به قاطع بسیجی‌ها غذا ندهید ما هم نمی‌گیریم و با حمایت قاطع‌های دیگر تحریم شکسته شد اما در آن سال گرچه چیزی برای جشن گرفتن نداشتیم ولی با تئاتر و برنامه‌های دیگر ۲۲ بهمن آن سال همچون سال‌ پیش با شکوه برگزار شد.
انتهای پیام