بیجا شده گان کابل
بیجا شده گان کابل
۱۴ شهریور ۱۴۰۰ / ۱۰:۵۰
از آن ﺣﺲ ﻏﺮﯾﺐ، آن روزﻫﺎی ﮔﻨﮓ و گیج و از آن ﺗﺮس پیش از آن ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺪه 25 ﺳﺎل میگذرد.
ﻫﻤﺎن حسی که ﻣﺠﺪد اﻣﺮوز دارم ﻟﻤﺴﺶ ﻣﮑﯿﻨﻢ.
اﻧﮕﺎر 25 ﺳﺎل کوچکتر ﺷﺪه ام.
ﻫﻤﺎن دخترکیﮐﻪ از دﯾﺪن ﺗﺮس در ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﺧﻮاﻫﺮان و ﺑﺮادراﻧﺶ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد.
ﻃﺎﻟﺐ 52ﺳﺎل ﻗﺒﻞ، ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ روزﻫﺎ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﻤﺎﯾﻞ و ﻟﺤﻦ و ﺳﺨﻦ ﺑﺮ ﺷﻬﺮ و ﺧﺎﻧﻪ و ﺧﺎﮐﻤﺎن و ﺳﺮﻣﺎن آﻣﺪ و ﺑﻪ اﻧﺪازه یک ﻋﻤﺮ اﻣﺎ 5ﺳﺎﻟﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ و ﻧﻤﯿﺒﺎﯾﺴﺖ ﮐﺮد.
پدرم
73 ساله متولد پروان
مهندس هواپیمای جنگی میک ۲۱ روسی و هواپیما نظامی مسافربری ان ۲۶ ان ۳۲ یا انتونوف ساخت ساخت شوروی قدیم
40سال خدمت در دولت افغانستان
باز نشسته و 20سال مهاجر در ایران
دستخط و نامه درخواست پناهندگی مادرم به سازمان ملل و امور پناهندگان
مادرم
مادرم
متولد پروان
63 سال خانه دار
مرورگر شما از ویدئو پشتیبانی نمیکند.
فایل آنرا از اینجا دانلود کنید: audio/mp3
منزمان
ما، من و خانواده ام، نه همه شان، فقط آنها که خواستند و توانستند؛ درست همانروزی که آمریکا ، جایش را با طالب عوض کرد از مرز وارد ایران شدیم.
پناهنده شدیم.
خوشحال بودیم که زنده ایم اما انگار خودمان را آنسوی مرز جا گذاشته بودیم.
هنوز هم بعد از 20سال همانی نشدیم که بودیم.
ما در آوارگی ، با هرآنچه که نتوانستیم با خود بیاوریم و درآن خاک جا گذاشتیم خانه ای ساختیم تاکه شاید بتوانیم حتی برای یک لحظه آن زندگی پیش از طالب را زندگی کنیم.
هویت مان
حالا، پس از 20سال به هر گوشه ای از خانه مان که نگاه میکنم، دوباره آن روزهای سیاه را بیاد میآورم.
امروز هر آنچه که میبینم و میشنوم و میخوانم، از مزار و هرات و کابل، همه را در آن 5سال لمس کردهام و میدانم که چه ترسی برجان مردمم هست.
خوب میدانم که کودکان سرزمینم ترس را از نگاه والدینشان میفهمند و میترسند.
خوب میدانم که چیزی تغییر نکرده است.
درست همان شمایل و لحن و سخن
خدایا، خواهران و برادرانم؛ خدایا افغانستانم را از شر سیاهی برهان.
خانواده مان
از راست:
۱.پتونی، لیلا، محمد فواد همراه پدر
این عکس در آخرین سال قبل اشغال افغانستان توسط طالبان گرفته شده است.پتونی دخترسوم خانواده و شادترین عضو خانواده بهد از سقوط کشور به دست طالبان و وخیم شدن وضعیت اقتصادی خانواده بیمار می شود به دلیل نرسید دارو و غذا بعد مدت کوتاه به کما می رود و می شود دلیل مهاجرت این خانواده به ایران.برای نجات جان این دختر خانواده تمام دارایی شان که فقط وسائل خانمشان بود را می فروشند و برای درمان دخترشان راهی ایران می شوند وی یک ماه بعد از ورود به ایران فوت می کند.
۲.محمد فواد آخرین پسر خانواده
متولد مزار شریف در زمان اشغال طالبان کودکی خردسال بود.در آن زمان به دلیل نبود کار و فعالیت و وضعیت بد اقتصادی مردم،کودکان زیادی دچار بیماری های سخت و درد و رنج شدند و متاسفانه خیلی از کودکان در سال های اشغال جان خود را از دست دادند.محمد فواد در زمان جنگ آمریکا با طالبان به ایران مهاجرت کرد.ولی سال های اخیر و با موج مهاجرت که به سمت اروپا اتفاق افتاد به آلمان مهارت کرد.
۳.عبدل فتاح - دایی من
در زمان اشغال دولت افغانستان توسط شوروی نیروی ارتش دولت بود.
وی در زمان جنگ نیروهای جهادی با دولت شهید شد.
۴.محمد عیسی متولد پروان
تکنسین هواپیمای جنگی میگ۲۱ ساخت شوروی قدیم درمزارشریف در دولت قبل از طالبان.بعد از اشغال افغانستان توسط طالبان نیروهای نظامی و هوایی، تعداد زیادی ناپدید شدند تعدادی زندانی شدند و تعدادی خانه نشین.محمد عیسی بعد از طالبان خانه نشین شده و در دوران حکومت حامد کرزای به دلیل تغییر دولت از دولت روسی به دولت آمریکایی خیلی از نیروهای نظام قدیم دیگر نتوانستند به شغل سابق خود برگردند.
خانواده مان
از راست:
۵.محمد عارف
تکنسین هواپیمای انتونوف ان ۱۲ و۲۶ و۳۲ ازسال ۱۳۷۰ الی ۱۳۸۰.
وی نیز سرنوشتی مشابه دو برادر دیگرش داشت.
محمد عارف اکنون در ایران زندگی می کند.
وی مشغول به راویز بندی است.
۶.از راست محمد فرهاد پسر چهارم خانواده به همراه دو دوست خود در عید سال نو قبل از اشغال طالبان در عکاسی های قدیم گرفته شده است
وی در زمان اشغال طالبان دانش آموز بود اما به دلیل وضعیت بد اقتصادی مجبور شد همزمان با درس خواندن به کارگری برای رستوران و کار در طباخی پرداخت، همزمان با حمله آمریکا به ایران وی برای نجات جان خواهر بیمارش به همراه خانواده به ایران آمد.در ایران به دانشگاه تهران رفته و در رشته پزشکی مشغول تحصیل شد اما به دلیل وضعیت بد اقتصادی خانواده ترک تحصیل کرد و مشکل به کارگری در ساختمان شد.
۷.از رسم و رسومات ما مردم چیز زیادی نمانده است، سال ها دور از وطن زندگی کردن در فرهنگ کشور های دیگر به عنوان مهاجر باعث شده است هرکسی به شکل فرهنگ همون کشور دربیاید، این بحران فرهنگی به دلیل مهاجرت اگر ادامه داشته باشد شاید سال های زیادی طول نکشد برای از بین رفتن کامل فرهنگ و رسوم خود افغانستان.
پروانی(شمالی) سرزمینی حاصل خیز و سر سبز است
پروانی(شمالی) سرزمینی حاصل خیز و سر سبز است مردمانش بیشتر کشاورز اند و والبته نظامی.
تاریخچه غنی و پر از داستان های شهامت است سرزمینی آرام در شمال کابل.
*به دلیل آنکه طالبان در جستجوی خانه به خانه به دنبال افرادی هستند که قبلا نظامی بوده اند و به دلیل نگرانی از شناسایی این افراد و به خطر افتادن امنیت شان بعضی از تصاویر شطرنجی شده اند.
عکس: یاسمن پروانی
