مدایح حضرت علی(ع) از شگفتیهای ادبیات جهاناند
کامران شرفشاهی، مدایح و مراثی فراوان سروده شده در وصف امیرالمؤمنین(ع) را از شگفتیهای ادبیات جهان خواند و گفت: از زمان حیات ایشان اینمدایح آغاز شده و بخش عمده آنها مربوط به ادبیات عرب است.
به گزارش خبرگزاری مهر، برنامه رادیویی گفتگوی فرهنگی در مصاحبه و گفتگو با کاظم کامران شرفشاهی شاعر، نویسنده و منتقد ادبی درباره سیمای امام علی (ع) در شعر فارسی، از آنتن رادیو گفتگو پخش شد.
کامران شرفشاهی در ابتدای اینبرنامه، درباره تغییرات شعر علوی از گذشته تا امروز گفت: شخصیتهای بزرگی در طول تاریخ بودند اما همه آنها نتوانستند در حوزه ادبیات ورود کنند.
وی، مدایح و مراثی فراوان سروده شده در وصف امیرالمؤمنین را از شگفتیهای ادبیات جهان خواند و گفت: از زمان حیات ایشان این مدایح آغاز شده و بخش عمده آنها مربوط به ادبیات عرب است.
از قرن سوم و چهارم به بعد شاهد رویکرد شاعران پارسی زبان در مورد سرودن مدایح علوی بودیم که تا امروز همچنان ادامه داشته و کمتر شاعری است که در دیوان خود، سرودهای در مدح امیرالمؤمنین نداشته باشد.
اینشاعر آیینی در ادامه گفت: برخی از شاعران که مسلمان و شیعه نبودند، در شعرهای خود به مدح حضرت علی ( ع) از منظر عدالت، انسان و دردمند بودن و به طور کلی خصائصی که در بشر امروز کمرنگ شده است، پرداختند.
شاعران دو گروه هستند.
یک گروه دچار کلی گویی شدهاند و به ورطه تکرار گفتههای پیشیان افتادهاند، همچنین مطالعهای روی نهج البلاغه نداشتند و شعر آنها دارای هیچ مشخصهای نیست و شعرهایی را که در وصف حضرت علی (ع) سرودهاند، میتوان در مورد شخصیتهای دیگر بهکار برد.
کامران شرفشاهی افزود: گروه دوم مطالعات عمیقی در سیره و گفتار حضرت داشتند و شاعرانی هستند که تنها قائل به عنصر عاطفه و احساس در شعر خود نبوده و باور دارند که شعر آنها باید گرهای از گرههای روزگار باز کند و میکوشند پیام روشنگر مولا را به انسانها برسانند.
ایننویسنده از جای خالی اثر تأثیرگذار و ماندگار در این حوزه گفت و اضافه کرد: هدف نخست ادیبات شیعی از بدو پیدایش تا امرزو به تفکر واداشتن و ایجاد تحول در مخاطب بوده است و استقبال مردم از کارهای برجسته بیانگر نیازهای جامعه است.جهش شعر کودک و نوجوان، یکی از اتفاقات خوب در چند دهه اخیر در ادبیات است.
شرایط پیدایش یک شاهکار ادبی دانش شاعر، مطالعه شرایط آنشخصیت، اشراف به فنون ادبی، دارای اخلاص و تذهیب نفس بودن و اهل خلوت بودن شاعر است.
وی در پایان گفت: معتقدم شاعر باید اهل نیاز سنجی و نظرسنجی باشد و با شرایط روزگار خود بیگانه نباشد.
البته منظور این نیست که فقط دنبال خوشایند مخاطب باشد.