خودمراقبتی اجتماعی در جامعه ما مورد غفلت قرار گرفته است
یک جامعهشناس گفت: خودمراقبتی اجتماعی که میتواند تضمینکننده حد بالای بهزیستی اجتماعی باشد و مانند همه ابعاد دیگر خودمراقبتی هزینههای نظام عمومی جامعه را برای ارائه خمات تامین اجتماعی پایین بیاورد در جامعه ما مورد غفلت قرار گرفته است.
ایسنا/خراسان رضوی یک جامعهشناس گفت: خودمراقبتی اجتماعی که میتواند تضمینکننده حد بالای بهزیستی اجتماعی باشد و مانند همه ابعاد دیگر خودمراقبتی هزینههای نظام عمومی جامعه را برای ارائه خمات تامین اجتماعی پایین بیاورد در جامعه ما مورد غفلت قرار گرفته است.
مهدی کرمانی در گفتوگو با ایسنا در خصوص خودمراقبتی اجتماعی و عوامل موثر بر آن اظهار کرد: ایده اصلی در خودمراقبتی اجتماعی این است که افراد نسبت به ظرفیتها و فرصتهای اجتماعی در روابط اجتماعیای که در اطرافشان قراردارد، آگاه باشند و این ظرفیتها را به سوی بهزیستی خود هدایت کنند.
خودمراقبتی اجتماعی اساسا بار مدنی و شهروندی قوی دارد؛ در واقع خودمراقبتی اجتماعی را میتوان بازنمودی از مجموعه خلقیات و رفتارهای شهروندی عنوان نمود.
در خودمراقبتی اجتماعی افراد به سمت مسئولیتپذیری در عین مهارتیابی و آگاهییابی نسبت به آنچه که از عهده آنها بر میآید، حرکت میکنند.
وی افزود: خودمراقبتی اجتماعی یعنی اینکه افراد بتوانند با آگاهی از منابع مختلف که اطلاعات مفیدی را از ظرفیتهای مدنی و اجتماعی در اختیارشان قرار میدهند و با تمرین وتلاش برای کسب مهارتهای ارتباطی سازنده، نقشآفرینی اجتماعی و مدنی خوبی را به انجام برسانند.
عضو هیأت علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی در مورد عوامل موثر و تاثیرگذار برخودمراقبتی اجتماعی خاطرنشان کرد: در این نوع خود مراقبتی آگاهییابی نظاممند بسیار موثر است.
امروزه رسانههای اجتماعی فرصتهای گستردهای را برای دستیابی به اطلاعات متنوع، در ارتباط با ویژگیهای متقابل نهادهای مختلف اجتماعی از جمله نهاد خانواده، نهادهای آموزشی، نهادهای اجتماعی به ویژه نهادهایی که ماهیت داوطلبانه دارد در اختیار افراد قرار میدهند.
همچنین دستیابی به مهارتهایی که خودمراقبتی را در عرصه اجتماعی ممکن میکند، یکی از عوامل تاثیرگذار در این حوزه است.
یکی از این مهارتها حوزههای تسهیلگری و مهارتهای تسهیلگری است.
هر قدر که این مهارتها و به کارگیری آنها در حوزه روابط اجتماعی افزایش یابد، میتوانند هدف اصلی در خودمراقبتی اجتماعی را محقق سازند.
کرمانی با اشاره به اینکه «خودمراقبتی اجتماعی در شرایط حال حاضر جامعه و با شیوع بیماری کرونا موضوعیت و امکان بروز بیشتری پیدا کرده است»، عنوان کرد: افراد در حالت عادی همواره در جامعه و گروهها و بخشهای مختلف اجتماع و...
حضور می یافتند اما در شرایط موجود بسیاری از فعالیتهای روزمره و عادیشده تا حدی تحت تاثیر مقررات و رعایت مراقبتهای سطح کلان بهداشتی قرار گرفته است؛ بنابراین در مقیاس فردی حالت خودمراقبتی به ویژه در بعد اجتماعی اهمیت پیدا میکند زیرا در این شرایط موجود اینکه افراد بسته به شرایط زندگی خود چگونه بتوانند حد مقبول تعاملات اجتماعی، رفتوآمدها، دیدارهای جمعی و...
را در عین وفاداری به سلامتی و بعد جسمانی انجام دهند، بسیار مورد اهمیت قرار میگیرد و خودمراقبتی اجتماعی در این دوره بسیار مهم میشود.
عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه فردوسی در مورد میزان آموزش خودمراقبتی اجتماعی در کشور تصریح کرد: برای این سوال میتوان دو پاسخ مثبت و منفی را متصور شد، وقتی صحبت از آموزههای مستقیم برای خودمراقبتی میشود متاسفانه جامعه ما به دو دلیل با وضع مطلوب فاصله زیادی دارد؛ مورد اول اینکه این آموزشها باید در ابتدای زندگی انسان یعنی در دوره کودکی یا نوجوانی سهم زیادی از آموزش عمومی را به خود اختصاص دهد، در حالی که در کشور ما آموزشهای نظری بیشتر مورد توجه است در حالی که مهارتهای مدنی و اجتماعی که مهمترین ارتباط موثر یا گفتوشنود اجتماعی و بنیاد تمام مهارتهای اجتماعی دیگر است مورد بیمهری قرار گرفته است.
مورد دوم اینکه لزوم تداوم و استمرار این آموزشها در طول زندگی در قالب مهارتهای تجربی بسیار اهمیت دارد که در کشور ما چندان گسترده نشده است.
افراد باید بتوانند در بسترهای اجتماعی فعالیت کرده و توانمند شوند یا این امکان را داشته باشند تا در جلسات یا فضاهای تبادل تجربه حضور مداوم داشته باشند.
وی بیان کرد: خودمراقبتی اجتماعی که میتواند تضمینکننده حد بالای بهزیستی اجتماعی باشد و مانند همه ابعاد دیگر خودمراقبتی هزینههای نظام عمومی جامعه را برای ارائه خمات تامین اجتماعی پایین بیاورد در جامعه ما مورد غفلت قرار گرفته است.
انتهای پیام