کلام امیر/ عالم نمایان

مشرق_ برخی از شارحان گفتند که این خطبه در شهر کوفه ایراد شد.
وصف زشت ترین انسان «عالم نمایان»
و دیگری که او را دانشمند نامند امّا از دانش بی بهره است، یک دسته از نادانی ها را از جمعی نادان فرا گرفته، و مطالب گمراه کننده را از گمراهان آموخته، و به هم بافته، و دام هایی از طناب های غرور و گفته های دروغین بر سر راه مردم افکنده، قرآن را بر امیال و خواسته های خود تطبیق می دهد، و حق را به هوس های خود تفسیر می کند.
مردم را از گناهان بزرگ ایمن می سازد، و جرائم بزرگ را سبک جلوه می دهد.
ادّعا می کند از ارتکاب شبهات پرهیز دارد امّا در آنها غوطه می خورد.
می گوید: از بدعت ها دورم، ولی در آنها غرق شده است.
چهره ظاهر او چهره انسان، و قلبش قلب حیوان درنده است، راه هدایت را نمی شناسد که از آن سو برود، و راه خطا و باطل را نمی داند که از آن بپرهیزد، پس مرده ای است در میان زندگان.