استعمار ضایعاتی

گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: چیزی که شاهد آن هستیم اقتصاد نیست.
چیزی که شاهدیم تکه های کوچکی از حیات اقتصادی است که قرار است ببینیم: محصولات و خدماتی که خریداری می کنیم.
بقیه - معادن، مزارع، کارخانجات و زباله هایی که از انتقال و نابودی آنها به وجود می آید - تا جای ممکن از ذهن و نگاه ما دور نگه داشته می شوند.
با توجه به مقیاس استخراج و انباشت ضایعات جهانی، این کار شاهکاری چشمگیر در حوزه مدیریت محسوب می شود.
شور و شوقی که اخیرا نسبت به ابتذال پلاستیکی شاهدیم – تصاویر موجود از ضایعات مهوعی که به دریا ریخته می شود- یادآوری نادر از این است که ما هنوز در جهانی مادی زندگی می کنیم.
اما این اتفاق هیچ اثر معناداری بر سیاست های دولت ندارد.
سال گذشته بعد از آنکه چین واردات ضایعات پلاستیکی را ممنوع کرد، حتما در شما نیز این امیدواری به وجود آمده بود که دولت انگلیس سرمایه گذاری سنگینی را روی کاهش ضایعات و بازیافت داخلی انجام خواهد داد.
ولی دولت به جای این کار، به دنبال مبادی جدید برای کثافت های ما گشت.
از جمله دریافت کنندگان خوش شانس این آشغال ها مالزی، تایلند و ویتنام هستند که همگی فاقد سیستم های مناسب از بین بردن زباله هستند.
همانطور که نوشتم بی تردید پلاستیک های ضایعاتی ما روانه دریاهای آنها می شود.
این کار یک معنا بیشتر ندارد: استعمار ضایعاتی.
صادرات پلاستیک ما به اندازه کافی نامطلوب هست.
اما اتفاق بدتری در حال رخ دادن است که ما اصلا آن را نمی بینیم.
هر ماه هزاران تن از تایرهای مستعمل بنادر کشور ما را به سوی هند ترک می کنند.
در آنجا این تایرها در کارخانجات بازیافت حرارتی سوزانده می شود تا از آنها یک سوخت صنعتی کثیف تولید شود.
هرچند برخی از این کارخانه ها در چهارچوب مقررات هند عمل می کنند، اما صدها – شاید هزاران – کارخانه دیگر وجود دارند که این آلودگی کثیف را در حالی که مقامات نگاهشان را به سمت دیگر گرفته اند، وارد هوا می کنند.
وقتی بازیافت حرارتی تایرها به شکل نامناسبی انجام شود، می تواند ترکیب سهمگینی از مواد سمی را تولدید کند، از جمله فلزات سنگین، بنزن، دیوکسین ها، فران ها و دیگر مواد شیمیایی پایدار که برخی از آنها به شدت سرطان زا هستند.
ویدئوهایی از بازیافت حرارتی تایرها در هند موجود است که دود سیاهی را نشان می دهند که از دودکش های کوره ها خارج می شود و کارگران تی شرت بر تن، بدون هیچ ماسک یا دیگر تجهیزات حفاظتی، باقیمانده های قیرمانند را از لوله ها و مخازن کارخانه تمیز می کنند.
من فقط می توانم تصورش را بکنم که وضعیت امید به زندگی این کارگران چگونه می تواند باشد.
هند از بدترین بحران آلودگی در جهان رنج می برد که عامل نرخ های به شدت بالای بیماری ها و مرگ های زودرس محسوب می شود.
هیچ اطلاعاتی درباره نقش این کارخانجات بازیافت حرارتی تایر وجود ندارد، ولی بی شک باید نقش بسیار مهمی در این روند داشته باشند.
همچنین ما خبر نداریم که آیا تایرهای انگلیسی در کارخانه های غیرقانونی هند سوزانده می شوند یا خیر، چرا که دولت ما از تحقیقات در این باره قصور کرده است.
به نظر می رسد که دولت این آمادگی را دارد که در صورت لزوم، قوانین خودش را به نفع شرکت هایی که ضایعات ما را صادر می کنند زیرپا بگذارد.
و تازه این برای قبل از برگزیت است.
برخلاف ضایعات پلاستیک، یک بازار حاضر و آماده برای تایرهای مستعمل در درون انگلیس نیز وجود دارد.
این لاستیک ها را به شکل فشرده به شکل بلوک های مقاوم در می آورند – یا می آوردند – تا از آنها در احداث زیرساخت راه ها، راه آهن و بستر زهکشی ها مورد استفاده قرار گیرند.
این کار بازیافت چرخه بسته نیست که باید در مورد تمام مواد مصرفی ما اعمال شود.
حال کاستن گسترده از میزان استفاده از مواد که برای پیشگیری از فروپاشی زیست محیطی لازم است به جای خود.
اما این کار بسیار بهتر از اتفاقی است که هم اکنون برای تایرهای مستعمل ما می افتد.
شرکت هایی که این بلوک ها را تولید می کردند یا ورشکست شده اند یا در خطر ابتلا به سرنوشتی مشابه قراردارند، چرا که دیگر نمی توانند تایرهای خرد شده را خریداری کنند: کارخانه های بازیافت حرارتی هندی قیمت بیشتری بابت آنها می پردازند.
من با دیوید رید یکی از سازندگان پیشگام این بلوک های لاستیکی تماس گرفتم.
او درنیمه راه انجام یک سفارش بزرگ برای یک اداره محلی بود که دیگر نتوانست مواد اولیه لازم یعنی تایرهای مستعمل را تهیه کند.
او این قرارداد را از دست داد و آن اداره محلی به جای بلوک های لاستیکی به استفاده از سنگ روی آورد که 200 هزار پوند بیشتر برایش هزینه به همراه دارد.
رید منابع دیگری دارد، بنابراین می تواند این توقف تولید را تحمل کند، ولی شرکت او مثل دیگران باید فعالیت خود را متوقف کند.
او به همراه چند تن از رقبای خود هم اکنون سخت در تلاشند تا کشف کنند که چرا دولت آنها را بازی می دهد، هر چند که تاکنون موفقیت چندانی به دست نیاورده اند.
به نظر می رسد که خط مشی های دولتی در این باره به کفایت روشن هستند: صادرکنندگان باید بتوانند نشان دهند که مقصد نهایی ضایعاتی که به دیگر کشورها ارسال می کنند، «معیارهای سلامت انسان و محافظت از محیط زیست را که اساسا معادل استانداردهای درون اتحادیه اروپاست رعایت می کنند.» اما وقتی که یک شرکت سازنده بلوک های لاستیکی با پرسیدن اینکه آیا این شرکت می تواند تایرهای مستعمل را به کارخانجات بازیافت حرارتی در آفریقا ارسال کند یا نه - کارخانه هایی که کنترل های آلودگی انگلیس و اتحادیه اروپا را رعایت نمی کرند - تمایل اداره محیط زیست انگلیس را برای اجرای این قانون به محک آزمون گذاشت.
این اداره پاسخ داد «طرح کسب و کار پیشنهادی شما مادامی که تولیدکندگان و مدارک مربوطه به درستی تکمیل شوند قابل پذیرش است.»
جدیت دولت انگلیس شامل طرح این پرسش از صادرکنندگان تایرهای مستعمل است که قصد دارند آنها را به کدام شرکت ها بفروشند، سپس باید از دولت هند بپرسد که آیا شرکت های مذکور قانونی هستند یا خیر.
دولت انگلیس هیچ تلاشی برای کشف این نمی کند که آیا شرکت های اعلام شده مقصد نهایی این تایرها هستند یا خیر یا آیا دولت هند قوانین مناسبی در مورد آنها دارد یا نه.
دولت انگلیس هیچ عدد و رقمی برای صادرات تایرهای مستعمل انگلیسی به هند در اختیار ندارد.
این دولت با گفتن اینکه آنها در طبقه بندی «ضایعات سبز» قرار دارند، به محض آنکه از سواحل ما دور شدند، از تمام خیر و شر آنها دست می شوید.
برای آنکه تاجر تایرهای مستعمل شوید، تنها کاری که باید انجام دهید پر کردن فرم «استثنای زیست محیطی یو2» است.
سپس می توانید تایرهای مستعمل را به ظاهر برای تبدیل کردن آنها به بلوک های ساختمانی، از گاراژها خریداری کنید.
اما به نظر می رسد که در انگلیس هیچ قانونی وجود ندارد (یا دست کم به اجرا گذاشته نمی شود) تا اگر شما خواستید از مجوز صادره برای قرار دادن تایرها درکانتینرها و ارسال آنها به هند استفاده کنید، مانع از این کار شما شود.
من سئوالاتی را درباره این موضوعات برای دولت ارسال کردم، ولی با وجود درخواست های مکرر، دولت به موقع جوابی برای من نفرستاد.
این مقامات هیچ پاسخی به سوالات من ندادند.
آیا این مسئله برای کسی اهمیتی دارد؟
آیا جان انسان ها در هند هیچ ارزشی برای سیاستمداران این کشور ندارد؟
به نظر می رسد ریچارد کوک از جمله اولین کسانی بوده که تایرهای مستعمل را در سال 2009 به هند صادر کردند.
او نامزد محافظه کار پیشین مجلس از ایست رنفروشایر بود که 435 هزار پوند را (که منشا آن همچنان اسرارآمیز باقی مانده) از طریق ایرلند شمالی به سمت کارزار ترک اتحادیه اروپا درانگلیس و اسکاتلند هدایت کرد.
تحقیقات انجام شده از سوی اوپن دمکراسی و بی بی سی ایرلند شمالی ادعا کردند که هم دولت هند و هم قانونگذران انگلیس محموله او را محموله ای غیرقانونی تشخیص داده اند.
قوانین هند در آن زمان واردات تایر مستعمل را ممنوع می کرد.
کوک این ادعاها را تکذیب کرد.
بعد از آنکه من سعی کردم با او صحبت کنم، وکیل او پاسخ داد: «ما به خاطر اتهامات بی بی سی علیه آن ادعای خسارات کرده ایم و اظهارنظر دیگری در این باره نمی کنیم.»
در اصل می شد دولت را بر اساس قوانین اروپایی در این مورد مسئول دانست.
اما اگر دولت خود را آماده کرده که پیش از برگزیت این گونه عمل کند – زیرپا گذاشتن قوانین خودش به نفع صادرکنندگان انگلیسی – تصور کنید بعد از آنکه اتحادیه اروپا را ترک کردیم چه اتفاقی خواهد افتاد.
نویسنده: جرج مانبیوت (روزنامه نگار سرشناس انگلیسی)
منبع: yon.ir/BZGLn
انتهای پیام