شناسایی بیماران قلبی در معرض خطر با اندازهگیری مردمک چشم
براساس نتایج تحقیقات منتشر شده، اندازه مردمک چشم بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، مرگ و بستری شدن آنان در بیمارستان را پیشبینی میکند.
ایسنا/خراسان رضوی براساس نتایج تحقیقات منتشر شده، اندازه مردمک چشم بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، مرگ و بستری شدن آنان در بیمارستان را پیشبینی میکند.
به گزارش نیوز، محقق این تحقیق، دکتر کوهی نوذاکی گفت: "نتایج تحقیقات ما نشان میدهد که اندازهگیری مردمک چشم روشی جدید برای شناسایی بیماران قلبی در معرض خطر مرگومیر و یا بستری در بیمارستان است و فرصتی برای مداخله و بهبود چشم فراهم میکند.
"
در حال حاضر حدود ۲۶ میلیون نفر در سراسر جهان با نارسایی قلبی زندگی میکنند، نارسایی قلبی، وضعیت خطرناکی برای زندگی است که در آن قلب قادر به پمپ کردن خون کافی برای تامین نیازهای بدن نیست.
علائم نارسایی قلبی شامل تنگی نفس، تورم اندام و خستگی است.
حداکثر ۴۵ درصد از بیماران بستری در بیمارستان با نارسایی قلبی طی یک سال جان خود را از دست میدهند و اکثریت طی پنج سال از بین میروند.
دکتر نوذاکی گفت: "یافتن روشهای بهتر برای مشخص کردن اینکه احتمالا بیماران در چه مواردی مجددا بستریشده یا فوت میکنند، بسیار مهم است.
"
یکی از دلایل بدتر شدن نارسایی قلبی، اختلال در عملکرد سیستم اتونوم یا خودمختار بدن است که ضربان قلب، هضم، تنفس و غیره را کنترل میکند.
عملکرد اتونومیک معمولا با اندازهگیری تغییرات ضربان قلب ارزیابی میشود.
بااینحال، این روش در بیماران مبتلا به اختلال ریتم قلبی به نام فیبریلاسیون دهلیزی ناکارآمد است و این مورد در افراد مبتلا به نارسایی قلبی شایع است.
اندازهگیری مردمک روش دیگری برای ارزیابی عملکرد خودمختار است و در بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون و دیابت مورد استفاده قرارگرفته است، این مطالعه بررسی میکند که اندازه مردمک میتواند بیماری در بیماران با نارسایی قلبی را پیشبینی کند یا خیر.
این مطالعه در ۸۷۰ بیمار بستری به دلیل نارسایی حاد قلبی در سالهای ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ انجامشده است، میانگین سن ۶۷ سال و ۳۷ درصد زن بودند، سطح مردمک حداقل در هفت روز پس از بستری در هر دو چشم اندازهگیری شد.
برای آزمایش، بیماران عینک ایمنی پوشیدند، پنج دقیقه صبر کردند تا چشمانشان با تاریکی سازگار شود، سپس از چشمها عکس گرفته شد.
بیماران در یکزمان استاندارد (بین ساعت ۹ تا ۱۲) مورد آزمایش قرار گرفتند زیرا سیستم اتونوم تحت تاثیر زمان روز است.
با توجه به اینکه اندازهگیری آنها پایین یا بالاتر از حد متوسط (۶/۱۶ میلیمتر مربع) بود، بیماران به گروه مردمک کوچک و مردمک بزرگ تقسیم شدند.
سپس آنان به علت مرگ (نقطه پایانی اولیه) و بستری مجدد به دلیل نارسایی قلبی (نقطه پایانی ثانویه) پیگیری شدند.
نتایج گروههای مردمک کوچک و مردمک بزرگ مقایسه شدند.
طی یک پیگیری متوسط یک سال و ۹ ماه، ۱۳۱ بیمار درگذشتند و ۳۲۸ نفر به دلیل نارسایی قلبی مجددا بستری شدند، در مقایسه با گروه مردمک بزرگ، بیماران در گروه مردمک کوچک میزان بقاء بهطور معنیداری ضعیفتر و میزان پذیرش نارسایی قلبی بهطور قابلتوجهی بالاتر بودند.
پس از تنظیم عوامل دیگری ازجمله شاخص توده بدنی (BMI) و عملکرد کلیهها، بیماران با مردمک کوچک در مقایسه با گروه مردمک بزرگ، ۲۸درصد خطر مرگومیر ناشی از نارسایی قلبی و ۱۸درصد خطر برگشت نارسایی قلبی کاهش یافت.
مردمک بزرگ بدون توجه به سن، جنس و وجود ریتم قلب معمولی یا فیبریلاسیون دهلیزی بهطور مداوم با بقای مطلوب همراه بود.
اندازه مردمک میتواند بهسرعت، بهراحتی و غیرتهاجمی به دست آید.
نتایج این تحقیق نشان میدهد که میتوان از آن در تمرین بالینی روزانه برای پیشبینی مشکلات بیماران با نارسایی قلبی استفاده کرد، ازجمله کسانی که دارای فیبریداسیون دهلیزی هستند.
بیماران مبتلا بهاندازه مردمک کوچک (مثلا کمتر از ۱۶.۶ میلی متر مربع) میتوانند در اولویتبندی برای توانبخشی قلبی با فعالیت بدنی قرار بگیرند که گزارششده است که عملکرد اتونوم را بهبود میبخشد.
دکتر نوذاکی خاطرنشان کرد: در بیمارانی که دارای رتینوپاتی شدید یا سایر بیماریهای چشمی هستند این روش قابلاستفاده نیست.
نتایج این تحقیق در نشریه انجمن جامعه قلب و عروق اروپا ESC Heart Failure منتشرشده است.
انتهای پیام