دوستی خاله خرسه خرس برلین با سینمای ایران

به گزارش مشرق ، برای کسی که کم و بیش سرش در کار سینما باشد شناخت و درک این موضوع که هر کدام از جشنواره‌های خارجی فیلم، سیاستشان و به قول معروف خط و ربطشان چیست کار دشواری نیست.هر جشنواره یا فستیوال فیلمی برای خودش یک سیاستگذاری یا رویکردی دارد که بعضا یا خیلی مشخص آن را عنوان می‌کند، یا نه به خاطر اینکه هدفشان مشخص نشود، آن را در دالانی از پیچیدگی‌های سیاسی، اجتماعی و حقوق بشری به سر می‌چرخاند.یکی از مهمترین جشنواره‌های سینمایی جهان که جزء جشنواره‌های «مادر» نیز به شمار می‌رود جشنواره فیلم برلین معروف به «برلیناله» است که هر ساله تقریبا همزمان با جشنواره فیلم فجر در شهر برلین برگزار می‌شود.
برلیناله، امسال هفتادمین سال برگزاری خود را پشت سر می‌گذارد و از این حیث جزء جشنواره‌های با سابقه و با قدمت سینمای جهان است.سینمای ایران همواره از سال‌های دور مورد توجه این جشنواره بوده و جوایز ریز و درشتی هم از آن کسب کرده است.ایران از سال ۱۳۵۳ (۱۹۷۴ میلادی)، همواره در یکی از بخش‌های جشنواره فیلم برلین حضور داشته است.
«ساموئل خاچکیان» و «هوشنگ شفتی» دو بار در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۳ با فیلم‌های «شب‌نشینی در جهنم» و «شقایق سوزان» در این جشنواره حضور داشته است.
اما رکورد بیشترین حضور در برلیناله برای «جعفر پناهی» است که با هشت فیلم که البته نمایش شماری از فیلم‌های او در چارچوب برنامه بزرگداشت بوده، بیش‌ترین حضورها را در برلین داشته است.
جدای از خرس نقره‌ای که چندین بار سینماگران ایرانی موفق به دریافت آن شده اند سینمای ایران دوبار با فیلم‌های «جدایی نادر از سیمین» (اصغرفرهادی) و «تاکسی» (جعفر پناهی) خرس طلایی این جشنواره را از آن خود کرده است.
اما دقیقا بعد از سال ۸۸ و اتفاقات و حوادث سیاسی آن سال در ایران ، رویکرد این جشنواره نیز به سینمای ایران کاملا سیاسی و به معنی واقعی کلمه ضد ایرانی شد.
این یک واقعیت انکار ناپذیر است که جشنواره فیلم برلین طی سال‌های اخیر رویکردی ضدایرانی داشته و ابایی هم از ابراز آن نداشته است.
حتی جایزه دادن به فیلم ضعیف و شلخته‌ای مثل «تاکسی» ناشی از همین رویکرد است یا همین لوس بازی خالی نگه داشتن صندلی جعفر پناهی.
فرآیند انتخاب فیلم‌ها چه گونه بود؟